Het was alweer een hele poos geleden dat onze pa en ik nog ‘s naar de cinema waren geweest. De bioscoopmicrobe had de voorbije weken wel eens een paar keer de kop opgestoken, maar een vlugge blik op de magere programmatie bleek steeds een bijzonder efficiënte remedie. Tot gisteren dus. Onze pa reed zo uitdagend dicht langs het cinemacomplex, dat ik gewoon niet anders kon dan de handrem optrekken en onze pa aan zijn kraag achter mij aan naar binnen sleuren.

Binnen bleek de programmatie even miserabel als het weer buiten. Onze pa wou The Da Vinci Code zien, maar daar had ik absoluut geen zin in. Het boek vond ik al weinig soeps (in vergelijking met Het Bernini Mysterie toch), en als dan – zoals altijd – het boek beter is dan de film,… Laat maar zitten pa.
Pirates Of The Caribbean stelde pa voor. Een blik op het minieme aantal lege zeteltjes in zaal 2 en de hoeveelheid kids die aan de kassa allemaal "één keer Pirates" bestelden, deden mijn hoofd "nee" schudden. Ik koos Miami Vice, omdat Don Johnson even in mijn achterhoofd kwam langswandelen. Een impulsaankoop, zeg maar.

En eentje waar ik geen spijt van heb. Michael Mann (die ook al Heat, The Insider, Ali en Collateral regisseerde) dropte ons onmiddellijk midden in de actie, en hield de spanning er de hele film lang in. Zijn ruwe cameravoering en koele kleurenpalet pastten perfect op deze hedendaagse filmversie van de tv-serie uit de jaren ’80. En Colin Farrell zag er gewoon uit om op te eten met z’n nektapijtje en flikkensnor. En die gefronste blik als hij serieus keek! Het ringbaardje van Jamie Foxx vond ik minder geslaagd, maar toch: Miami Vice is superslick en ultracool.