Twee dagen heb ik nodig gehad om uit te dokteren waarom een bende twaalfjarige Portugese schoelies steeds de drie beschikbare computers bezet hield in de plaatselijke bibliotheek (waar ik zo broodnodig van gebruik wilde maken om mijn mails na te kijken en een postje te schrijven op Appelogen).

Het is blijkbaar een publiek geheim dat als je die gastjes 5 euro betaalt, ze met de glimlach de computer voor jou bezet houden. Gedaan dus met surfen aan 1 euro per uur. Het is betalen of knarsetanden.

Buiten straalt de zon zijn 40 graden op de stranden, straks ga ik in de schaduw een heerlijke koffie drinken (zo’n kleine espresso: uma bica seiya) met een heerlijke brandy ernaast (een aanrader is “macieira”, in de juiste bar kost je die 1 euro en hier zijn ze niet zuinig met de maat).

Tegen 17 uur klim ik het strand weer op om te genieten van de vele mooie schoonheden die langs de kustlijn trippelen. Mijn madam heeft me immers gevraagd om te zoeken naar vrouwen met een mooi lichaam. Die kan ze dan deskundig vergelijken met de overigens prachtige stroomlijnen van haar eigen lichaam. “Ja die is mooi, maar wacht tot ze een kind op de wereld heeft gezet” of “mooie borsten, maar zijn ze wel echt?” We amuseren ons hier te pletter (zelfs mijn zoontje, die door alle plaatselijke bomma’s tussen de borsten wordt gedrukt, geniet duidelijk van dit mooie land).