Annie Den Boer was 57 en nog nooit op vakantie geweest. Niet dat ze niet wou, maar van haar vader mocht ze niet alleen op reis. En er was ook nooit iemand die haar wou meenemen. Annie was het buitenbeentje van een steenrijke familie, er werd van haar enkel verwacht dat ze haar paard verzorgde, haar moestuin onderhield en elke avond op tijd aan tafel zat. Proper gewassen en deftig gekleed uiteraard. Voor de rest moest ze vooral haar mond houden.

Annie woonde met haar 91-jarige vader, haar twee zussen en twee broers, de aangetrouwde familie en de daaruit voortgesproten kinderen onder één dak. Het dak van een immens kasteel even buiten Den Haag. Haar vader had een van de grootste Nederlandse immobiliënkantoren waarover hij nog steeds met ijzeren hand heerste, samen met Annie's broers en zussen. Annie bezat daar de talenten niet voor, meende haar vader.

Geld was geen probleem. Op de eerste dag van elke maand stond 's avonds altijd een envelop tegen Annie's schminkspiegel te leunen, met een bedrag dat ruim volstond om iedere dag alle wortels en de hele voorraad suikerklontjes van alle supermarkten van heel Nederland op te kopen. Heel Nederland én omstreken. Een bankrekening had Annie niet, dat vond haar vader niet nodig, dus bewaarde ze haar geld in een paar lege schoendozen.

Haar twee zussen hadden net hun zomervakanties geboekt (drie weken Australië – luxueuze cruisetocht van tien dagen langs de klassieke jachthavens van de Franse en Italiaanse Riviera). Annie mocht zoals gewoonlijk niet mee, dus besloot ze voor de honderdduizendste keer haar vader te smeken om alleen op vakantie te mogen. Tot haar verbazing blafte hij: "Ja, maar je regelt alles zelf hoor."

Twee dagen later had ze haar reis geboekt. Een weekje Madrid, daar droomde ze al jaren van. Vlucht vanuit Schiphol, leuk en goed gelegen hotel met zwembad en sauna, volpension, fles champagne bij aankomst. Ze had haar reis cash betaald in het reisbureau.

Toen Annie verder begon na te denken over de praktische kant van haar reis, staken de problemen de kop op. Hoe ging ze daar alles betalen? Hoeveel geld had ze nodig? Ze had er geen idee van. Moest ze haar geld gewoon in haar koffer meenemen of toch een bankrekening openen? Annie voelde zich wereldvreemd.

Ze besloot de zoon van haar oudste zus om raad te vragen. Een rotknaap volgens haar vader, maar zij vond het geen kwade jongen. Hij zei: "Tante Annie, je gaat toch geen bankrekening openen om een weekje te gaan citytrippen? Neem gewoon je geld mee."

"Hoeveel geld moet ik meenemen, Jasper?" vroeg Annie.

"Genoeg. Neem desnoods alles mee wat je hebt. Als je geld daar op is, kan je nergens naartoe."

"En duw ik dat gewoon in mijn handtas?" vroeg Annie.

"Nee, gekkie," zei Jasper. "Je mag nooit al je geld op zak hebben. Je moet je geld goed verbergen. In de kluis van je hotel bijvoorbeeld, daar is het veilig. En neem ook zo'n geldbuideltje mee om rond je buik te sjorren."

Annie kreeg het al warm.

"Of wacht even," lachte Jasper. "Ik weet iets veel beters. Zo gaan ze je geld nooit vinden."

****
Dit is een verhaaltje van Uw Moeder.
Lees alle verhaaltjes hier.