Ik smeet mijn mondmasker in de emmer, drukte op de knop en duwde het bed door de openzwaaiende deuren naar buiten.

“Staat de volgende patiënt al klaar?” vroeg ik.

Linda keek op van haar toetsenbord.

“Nee.”

Gek. Ik had toch gebeld dat de volgende patiënt mocht gehaald worden? Ik keek op het dagschema: meneer Sunders, 46 jaar, tibiafractuur.

“Oké, dan breng ik deze patiënt naar recovery en ga meneer Sunders zelf halen.”

“Hoe heet gij ook weer?” vroeg Linda.

“Iris.”

Het was Linda’s tweede dag als secretaresse aan de balie van het operatiekwartier. Iedereen vroeg zich af waar ze haar hadden gevonden. Collega Tim zei gisteren al: “Die Linda is een lompe troela.” Persoonlijk heb ik niet zo de neiging om mensen op een eerste indruk te beoordelen.

Meneer Sunders was duidelijk wat zenuwachtig. Niet superzenuwachtig, maar toch een beetje ongerust. Het afleidend gesprekje onderweg naar de operatiezaal (woonplaats, kinderen, werk, hobby’s, the usual stuff) deed hem duidelijk deugd.

Linda was aan de balie druk in de weer met haar computer. Ik duwde op de knop om de deuren van de operatiezaal te openen.

“Zeg Inge, kunt ge mij eens efkes helpen,” riep Linda mij na. Ze hing over de balie, haar gezicht stond op ontploffen. “Die computer heeft weer hetzelfde als gisteren. Als ik iets typ, staat alles in hoofdletters.”

Het was de eerste keer dat een patiënt luid lachend de operatiezaal binnenging.

****
Dit is een verhaaltje van Uw Moeder.
Lees alle verhaaltjes hier.