Maandag zie ik op Twitter passeren dat Corelio (die van de Standaard en zo) via Facebook duotickets weggeven voor de avantpremière van The Curious Case of Benjamin Button op dinsdagavond (gisteren dus) in de Metropolis. Daar heb ik mij dus kipgewijs bij gemaakt.

Nu, ik wist eigenlijk niks van die film. Ja, dat Bad Pritt meespeelt en dat 'm voor ikweetniethoeveel prijzen is genomineerd slash heeft gewonnen. In elk geval, ik ben nogal kieskeurig als 't op mijn filmmenu aankomt en ik wil vooraf altijd graag weten wie de regisseur is, en als ik die regisseur niet ken welke films hij al op zijn palmares heeft, of wie de scenarist is, of op zijn minst toch een trailerke gezien. Maar in het geval van deze Benjamin Button wist ik dus noppes. Iets met Bad Pritt ja, en dat die gelijk een oud manneke geboren wordt, om dan naarmate hij ouder wordt jonger te worden, en dan uiteindelijk als een baby te sterven. Tamelijk voorspelbaar dus.

Goed, gisteren dus naar die avantpremière en amai. Serieus indrukwekkend en aangrijpend. Ja, het is een tamelijk ongeloofwaardig verhaal dat zeker in het begin, mede door de stem van Pritt in een vreemd lijf en de schminklagen op Pritts smoel, problemen heeft met geloofwaardigheid en het "u mee in het verhaal sleuren", maar voor ge het weet zijn die bijkans drie uur film voorbijgesjeesd en zegt ge: "akkerdjie, straffen toebak".

Niet alleen de acteerprestaties van Prittmans en Keet Blancheert en Mathilda Zwijnton (mijn favorietje van deze film) zijn uitstekend, ook de settings, decors, kostuums, auto's enzovoort zijn uitermate verzorgd. Het verhaal dekt een kleine eeuw, dus er valt serieus wat te zien. En natuurlijk het verhaal dat, hoe gek het ook is, zorgt voor zeer pakkende momenten.

Om maar te zeggen, als ge goesting hebt in een avondje uitstekende cinema: met The Curious Case of Benjamin Button zit ge goed. Al was ik ook graag naar Dirty Mind gaan kijken, maar ja, die smeten niet met ticketjes.

En wat ik dan tijdens de aftiteling ontdekte: 't is een film van David Fincher (die van Se7en en Fight Club en zo), de screenplay is van Eric Roth (die ook al zijn pen leende aan – hou u vast – Forrest Gump, The Insider, Ali en Munich. Onder andere), die zich liet ïnspireren door het gelijknamige kortverhaal van F. Scott Fitzgerald (die van The Great Gatsby onder meer) dat ge trouwens hier kunt lezen. Als ik dat op voorhand allemaal had geweten, had ik kunnen verwachten dat dit zo goed als zeker goeie poeier zou zijn.

Genoeg gezeverd. Hieronder de trailer, al raad ik u aan om die niet te bekijken, ik heb al genoeg verklapt.

Met dikke kussen voor Corelio en de twitteraars die het nieuws verspreidden.