Net als het vorige kwartaal, ook nu weer een overzichtje van muziekskes uit Y2009Q2 waarvan ik vind dat ge ze gehoord moet hebben. En ook nu weer: Als dat liedekijn u aanstaat, moet ge de rest van de plaat ook maar eens nuttigen. We zijn ermee weg:

And So I Watched You From Afar. Wordt door de vakskesstoppers geklasseerd onder mathrock, veronderstel ik. Klinkt tamelijk opgefokt en ruig. Als ze de energie die hun titelloze plaat (2009) belooft, live kunnen overbrengen, zal het een fijn feest zijn op Pukkelpop dit jaar. Set Guitars To Kill (zet ze vol open, die boxen!):

Matt And Kim. Grand (2009) is het tweede album van dit New Yorkse duo. Bij een eerste luisterbeurt denk ge "niet kwaad". Bij de tweede merkt ge hoe de liedjes al in uwe kop plakken. En bij de derde luisterbeurt merkt ge dat ge verkocht zijt. Zo ging het bij mij alleszins. Daylight, waarmee de plaat opent:

Mono. Vier Japanners die postrock maken van het trage, monumentale, orchestrale type. Voor hun vijfde schijf (Hymn To The Immortal Wind, 2009) doken ze de studio in bij Steve Albini, en riepen ze de hulp in van een 28-koppig orkest. Het enige nummer dat onder de zesminutengrens blijft, Follow The Map:

The Hickey Underworld. De vier rakkers hebben eindelijk hun (titelloze, 2009) debuutplaat uit. En die staat werkelijk knalvol kastanjes: stekelig vanbuiten, jummie vanbinnen. Moeilijk een favoriet te kiezen, want ze smaken allemaal lekker, maar als het dan toch moet, Mystery Bruise (staan uw boxen nog vol open?):

Scott Matthew. Doet met There Is An Ocean That Divides And With My Longing I Can Charge It With A Voltage Thats So Violent To Cross It Could Mean Death (2009) een worp naar de beker "langste titel voor een muziekalbum". Blij wordt ge niet van zijn liedjes. Maar o zo schoon. Die stem! White Horse:

Vetiver. Toevallig gemerkt dat Tight Knit (2009) eigenlijk een prima plaat is om op te leggen als 's morgens vroeg het zonneke stralend komt piepen en het zo'n fijne zomerdag belooft te worden. Rolling Sea:

Grizzly Bear. Eigenaardig plaatje. Fascinerend. Complex. Veel gespeeld zonder constant uit te roepen "dit is geweldig!" Maar ge blijft wel steeds opnieuw luisteren. Southern Point: