Karim is een ware Don Juan. Hij rijgt de veroveringen aan mekaar. Eerder toevallig neemt hij Alexandre, een ietwat verlegen en stuntelige jongen uit de buurt, mee op sleeptouw voor een avondje stappen. Gelukkig maar, want Alexandre kan hem later die avond net op het nippertje verwittigen wanneer een nietsvermoedende echtgenoot te vroeg huiswaarts keert. De start van een lang uitgesponnen achtervolging.

Dat Vluchtweg naar de zon wellicht geen kattenpis zou zijn, dat konden we wel raden. Het album won in 1996 (da’s al lang geleden hè) de prijs voor het beste album op het Festival van Angoulême. En twee eerder naar het Nederlands vertaalde Baru’s kon ik zeer smaken: Onderweg en De Woesteling.

Vluchtweg naar de zon leest als een trein. Of beter: als een Facel Vega HK 500, de wagen die in het album een bijrol heeft. Dik 400 pagina’s die voorbijscheuren. Aan humor, wulpse dames en goed getimede plotwendingen geen gebrek. Onderweg wordt een resem thema’s getoucheerd: racisme, geweld, geld, drugs, vrouwen, seks, liefde, vriendschap, vooroordelen, volwassen worden en oldtimers restaureren. Voor ge het weet zit ge aan het laatste blad. Da’s altijd een goed teken. Als ik één minpuntje mag opmerken: spijtig dat het een zwart-wit strip is. Maar laat dat de pret vooral niet bederven.

Score: 4/5

Koop Vluchtweg naar de zon.

Een voorsmaakske (de 63 eerste pagina’s) vindt ge hierzo.

(Vluchtweg naar de zon, Baru, 432 blz., uitgegeven bij Sherpa)