Gisterenavond was ik samen met Gudrun, Els en Mieke uitgenodigd op het kantoor van Dyson in Antwerpen. Sandra zou oorspronkelijk ook van de partij zijn, maar die had natuurlijk belangrijker zaken te doen. Het werd een gezellig en bovenal interessant avondje.

Efkes voor de duidelijkheid: stofzuigen is geen hobby van mij en ik ben ook niet bezeten door de poetsmicrobe. Verre van. Bovendien heb ik eigenlijk niks met Dyson. Ik heb al horen vertellen dat dat fijne machines zijn, maar c’est tout.

Mijn huidige stofzuiger is een Philips waar ik niet speciaal ontevreden van ben, maar ook niet speciaal tevreden. Gewoon: dat ding doet zijn werk (maar helaas niet op z’n eentje). Ik heb ook een ouwe Aldi-stofzuiger. Een totale miskoop was dat. De zuigkracht is misschien nog een vierde van wat ‘t oorspronkelijk was en de stroomkabel rolt zich vanzelf op (oplossing: volledig uitrollen en dan een wasknijper plaatsen). Om maar twee van mijn klachten over dat Aldi-geval op te noemen. Verbannen naar de kelder, en nog enkel voor de vuile werkskes.

Maar goed, Dyson dus. Een stofzuiger is geen bijster interessant product, maar Dyson is een merk met echt wel een boeiend verhaal. De algemene filosofie is dat een product moet doen wat het belooft te doen. In het geval van een stofzuiger: stof zuigen, zonder bijvoorbeeld kracht te verliezen door een stofzak die vol raakt.

James Dyson, een Engelsman, kwam in 1978 op het idee om een stofzuiger zonder stofzak te maken. Hij maakte 5000 prototypes om tot zijn eerste echte model te komen. Stofzuigerfabrikanten aan wie hij zijn idee wou verpatsen moesten er echter niks van weten, dus begon hij zijn eigen fabriek. Met laboratorium bovendien, uniek in stofzuigerfabrikantenland.

In dat laboratorium spoken ze vanalles uit. Een berg huisstofmijt op een mat uitstrooien, dan de mat stofzuigen, en dan tellen maar: hoeveel procent van de huisstofmijt zit in de stofzuiger en hoeveel in de mat.

We kregen ook een grappig filmke te zien van mensen die stofzuigers testen. Voorheen werden robots gebruikt voor de tests, maar omdat die altijd dezelfde bewegingen herhalen, werd overgeschakeld op levende proefkonijnen. We zagen mensen die stofzuigers van trappen sleuren of de zuigslang martelden. Bijwijlen nogal extreem.

Daarnaast ontwikkelen de ingenieurs van Dyson ook andere dingen. De Dyson handdroger bijvoorbeeld (die heb ik een tijd geleden gespot in de luchthaven van Charleroi) of de Dyson kruimeldief, waarvan binnen een paar weken nieuwe modellen verschijnen die kleiner en krachter zijn dan de huidige Dyson kruimelboeven (bericht voor onze pa: Noteer maar voor mijn verjaardag of kerst of zo, want ik word zot van onze huidige kruimelbandiet – zoals bij elk van zijn voorgangers. Een minuut en dat ding is al uitgezuigd).

Ook fijn om te weten: als ge spinnen opzuigt met een gewone stofzuiger, blijven die leven en kunnen ze er gewoon weer uit kruipen. Een Dyson daarentegen zou zoveel kracht ontwikkelen dat een spin het niet overleefd. Goed nieuws!

Voor ge in de comments schrijft “Zeg Moeder, zoveel positieve praat, gij hebt zeker een Dyson voor niks mee naar huis gekregen”: jawel, ik heb een Dyson voor niks mee naar huis gekregen. Een DC23 Animal meer bepaald. Niet dat ik huisdieren heb die zorgen voor behaarde zetels. En onze pa is ook al veel van zijn haar kwijt. Maar da’s wat we mee naar huis kregen en ik ben er zeer blij mee.

Ziet er uit als een designobject eigenlijk. Bijna te schoon om mee te stofzuigen. En als ge dat toestel van naderbij inspecteert: daar is grondig over nagedacht allemaal. Maar de uitgebreide voorstelling van mijn Dyson ga ik laten voor een ander keertje. Nu eerst mijn nieuwe stofzuiger eens testen. Ge hoort nog hoe dat was.