Hoe dikwijls gebeurt het niet dat ge, op vakantie bijvoorbeeld, een kerk binnenwandelt en overrompeld wordt door christelijke symbolen waarvan ge maar een fractie snapt? Of in een museum overspoeld wordt door christelijke taferelen?

Da’s de kapstok van De 300 belangrijkste scènes in de christelijke kunst. Verzamel de frequentst gebruikte christelijke gebeurtenissen, verhalen en mythes, en leg ze uit zodat christelijke kunst leesbaarder wordt.

Persoonlijk vond ik dat veelbelovend klinken. Uit de inleiding leid ik zelfs af dat de “jongere generaties” met dit boek hun weg kunnen vinden in 20 eeuwen christelijke kunst.

Driewerf helaas, veel mensen die dit boek raadplegen zullen denken dat de auteurs in tongen praten. Veel te dikwijls wordt in de verklaringen verwezen naar personages of gebeurtenissen die geen belleke doen rinkelen. Ge moet al meer gedaan hebben dan goed opletten tijdens uw godsdienstlessen om alles te kunnen volgen.

Voeg daarbij de vormgeving van het boek die zo belegen is als de moppen uit HT&D en ge krijgt een publicatie die alleen maar als een tegenvaller kan bestempeld worden. Jammer.

(De 300 belangrijkste scènes in de christelijke kunst, Jo Claes, Alfons Claes en Kathy Vincke, 392 blz., uitgegeven bij Davidsfonds)