Bij Boomerang hebben ze iets nieuws bedacht om ervoor te zorgen dat hun kaartjes én meer worden meegenomen én grondiger worden bekeken. Boomerang Jack heet het ding.

Wat is het? Op Boomerang Jack kunt ge punten verzamelen. Die punten kunt ge inruilen tegen vanalles. Zoals een bioscoopticket, een fleske Hugo Boss-parfum of een Playstation-spel. Er zijn ook veilingen waar ge uw punten kunt verpatsen, momenteel is er bijvoorbeeld een veiling voor een jaarabonnement op De Standaard aan de gang.

Punten verzamelt ge door codes (die op de Boomerang-kaartjes staan) in te voeren op de site (en dan twee vragen te beantwoorden, uiteraard met de adverteerder in de hoofdrol). Er vallen ook punten te rapen via Facebook en Netlog en door zelf kaartjes te ontwerpen.

Voor de liefhebbers van gratis allerlei dus zeer plezant. Ik mocht ook deze code verspreiden: PLEPOU. Ge krijgt er 40 punten voor in ruil. Zonder dank.

Als ge geen 18 meer zijt, vraagt dat Boomerang-verzamelen wel wat gewenning. Gisterenavond naar de film geweest (met dank aan de – naar eigen zeggen – Disfunctionele Huisvrouw die mij ter vervanging van mijn zoekgeraakt gratis-naar-De-Helaasheid-Der-Dingen-dankzij-Humo-ticket haar eigen ticket aanbod – waarvoor nogmaals dank). En dan komt ge achteraf thuis, en denkt ge “tiens, totaal vergeten om daar Boomerang-kaartjes te graaien”.

Over De Helaasheid Der Dingen. Da’s een triestig geval hè. Bijwijlen hilarisch, bijwijlen tragisch. Ferm geacteerd. Deze nacht heb ik trouwens gedroomd dat Dimitri Verhulst en zijn nonkels onder één hoedje spelen. Al die heisa opgezet spel. Zoveel mogelijk media-aandacht creëren zodat toch tenminste één Verhulst de Reetkevergemse miserie voorgoed achter zich kan laten.

Tot slot: er werd mij verzocht u te melden wat ik als kind altijd wou maar nooit kreeg. Geen idee waarom ze die vraag stellen, maar bon: ik wou altijd een gocart maar kreeg die niet van de pap met als reden “da’s voor jongens”. Tja. En nu ben ik daar te oud voor natuurlijk.