“Vergane glorie, mag dat als concerttip, Moeder?” “Goed dan, als het bij deze ene keer blijft.” En zo geschiedde. Ditmaal geen ultrahippe grungy mafketels of obscure neofolkgothica’s, maar stokoude rock-’n-roll uit een grijs en onverwerkt verleden. Therapy?, mét uitroepteken.

Maar laat het duidelijk wezen: wie afhaakte na de kaskrakers “Troublegum” (’94) en “Infernal Love” (’95) had overschot van ongelijk. Therapy? bleef immers verwoed en met het vuur van zeventienjarigen aan de weg timmeren, zonder enig commercieel succes en met plaatsjes op de affiche van elke pensenkermis te Vlaanderen. De muziek bleef echter van een smerig hoog allooi, met een kleine maar uiterst trouwe schare fans als gevolg.

De mokerslag “Never Apologise Never Explain” (2004) behoort tot hun beste werk, maar ook “Suicide Pact” (’99), “High Anxiety” (2003) (met de moordsingle “If it kills me”), “One Cure Fits All” (2006) en nieuweling “Crooked Timber” (2009) misstaan niet in de betere platencollectie.

En live, lieve mensen, is Therapy? nog steeds een flinke trap onder je vastgeroeste kont. Eerlijk en recht voor de raap. Bloed, zweet, tranen en een occasionele lach.

En dankzij Sinterklaas spelen ze nu tot tweemaal toe bij jou in de buurt.

Slecht nieuws voor hen, goed nieuws voor jullie: het is nog bijlange niet uitverkocht. Dus doe je ouwe rockhart een plezier en zorg ervoor dat dit taaie trio niet voor een halflege zaal moet spelen: ze verdienen beter.

Muziekodroom, Hasselt, 5 december 2009 & CC Mechelen, 6 december 2009

(Foto: Pieter Morlion)

(Dit is een blogpost van gastblogger Ridder Roeland. Ook gastblogger worden?)