Ik geef het toe, er ligt nog een kleine stapelke te lezen strips op de plank, maar ik weet het zeker. We hebben ‘m gevonden. Dé strip van 2009. De parel van de negende kunst van dit jaar: Pinokkio.

“Ma how,” hoor ik u zeggen. “Pinokkio? Die houten pop met z’n groeiende neus, en Geppotto in de buik van de walvis en zo?” Inderdaad, die Pinokkio.

Alleen brouwt Winshluss er iets heel anders van. Pinokkio heeft bijvoorbeeld geen houten kop, maar eentje van ijzer. Japie is geen krekel maar een luis. En kent ge het verhaal van Geppetto’s vrouw? Of dat van Sneeuwwitje en haar vunzige dwergen? En Bambi, een onschuldig diertje?

Met veel fantasie en oog voor detail breit Winshluss aan het Pinokkio-universum. Hij mengt verschillende vertel- en tekenstijlen. De ene keer in kleur, dan zwart-wit of sepia, en dan een schilderijtje op een hele pagina.

Natuurlijk is dit geen eind-goed-al-goed-verhaal. Pinokkio van Winshluss is een wreed verhaal. Overgoten met seks, geweld en drank. Blij zoudt ge er eigenlijk niet van mogen worden, maar da’s bij mij toch gebeurd. Ongelofelijk genoten van dit – voor grote delen woordloze – album. Strip van het jaar! Maar dat had ik al gezegd.

Score: 5/5 (over de quotering)

Koop deze strip.

(Pinokkio, Winshluss, 192 blz., uitgegeven bij Oog & Blik – De Bezige Bij)