- Algemeen
- Kunst
- Verontrustend
- Overleven
- Lachen
- Film en fotografie
- Pikante oogappels
- Vrouwen onder elkaar
In 1969 vindt Georges Pompidou, op dat moment president van Frankrijk, dat Parijs toe is aan een deftig kunstencentrum. Er wordt een wedstrijdje voor architecten georganiseerd en – hups! – in 1977 wordt het Centre Georges Pompidou officieel ingehuldigd.
Het gebouw, ontworpen door architecten Renzo Piano en Richard Rogers, is een staaltje van postmoderne hightecharchitectuur.
Hun bedoeling is de binnenkant van het gebouw zo puur mogelijk houden. Alles wat functioneel is, zoals buizen en trappen, zit aan de buitenkant van het gebouw, zodat de ruimte aan de binnenkant optimaal benut kan worden.
Oorspronkelijk kwamen de kleuren van de buizen aan de buitenzijde overeen met hun functie. De waterleiding groen, airco blauw, elektriciteit geel, liften rood en de verluchtingsbuizen van het ondergrondse deel wit. Tegenwoordig echter worden bij opkalefaterwerkzaamheden alle buizen rood geschilderd.
Het Centre Georges Pompidou sloot de deuren van 1997 tot 2000 voor grote renovatiewerken. Ook nu nog oogt het alsof het pas gisteren werd neergepland. Een opvallend, modern gebouw.
Bekijk een documentaire over het Centre Georges Pompidou:
Verwante schrijfsels:
Georges Emilien maakt filmkes. Hoe worden piano’s gemaakt? De 100 belangrijkste kunstenaars van 2005 Nul Yen architectuur
Richard Rogers heeft altijd al de neiging gehad om het structurele aan de buitenkant te plaatsen. In zijn ontwerpen is er altijd gebruik gemaakt van duidelijke basis-vormen zoals in het Daimler Chrysler gebouw in Berlijn. Iets opmerkelijks is dat hij niet geassocieerd wil worden met high-tech om zo niet in een vakje geduwd te worden. Op onderstaande link kunt u een korte biografie terugvinden met zijn belangrijkste projecten.
http://arch-i-nfo.blogspot.com/2010/02/korte-biografie-van-de-architect.html