De toegestopte Nintendo DSi XL slingert hier al een dikke week rond ten huize Uw Moeder, tijd om de eerste ervaringen samen te rapen.

Eerst een bekentenis: ik heb na die Nintendo Game & Watch wel nog een elektronisch spellekes-iets in huis gehaald, maar ik dacht er vorige keer niet aan, en ik weet ook niet of het telt. Een iPod Touch. Nee, da’s geen echte spelconsole, maar ik heb er wel wat spellekes-apps op geïnstalleerd. En ik speel die eigenlijk nooit. Tot daar dit kort biechtintermezzo.

Laat ons teruggaan naar 5 maart. Na een uurke opruimwerk (was dat echt nodig kerels, zo’n joekel van een doos vol isomofrullekes?) zette ik de Nintendo DSi XL voor de eerste keer op on. Met behulp van de XL Stylus en de touchscreen (onderste scherm is touchscreen, bovenste niet) rap datum, tijd en toestanden ingevuld en we zaten in het DSi menu. Wat nu?

Eerst de eveneens toegestopte Professor Layton en de Doos van Pandora ‘s proberen. Al rap zat ik samen met onze pa en ons Madeleine (die op bezoek was) in de zetel. Met z’n drieën op de twee schermkes loeren en puzzels oplossen. De XL Stylus wisselde geregeld van gebruiker (ge kunt de touchscreen ook met uw vingers bedienen, maar voor dit spelleke is de stylus handiger wegens preciezer).

Een knus avondje, zo met z’n drietjes gezellig dicht bij mekaar op de zetel. ‘t Was nog gezelliger geweest als onze pa niet af en toe iets riep als: “Maar allee lompe troela’s, ziet ge dat nu niet? Zò moet ge dat doen.”

De volgende dag had ik twee driejarigen in huis. Ik klapte de DSi XL open, startte het fotoprogrammaake Nintendo DSi Camera en speelde er wat mee met de twee rakkers. Ze amuseerden zich rot met de graffiti-functie: met verschillende kleurkes en stempels foto’s van zichzelf volsmossen.

Tot ik zei dat we gingen stoppen omdat het tijd was om te eten: Kermis! Boos! Roepen! Stampen! Da’s een goed teken zeker?

(Voor alle duidelijkheid, da’s geen filmke van mij hierboven.)

Verder zit er nog meer voorgeïnstalleerd spul op dat spel, waaronder:

Een audiorecorderke Nintendo DSi Sound met een paar effectjes (ook een gegarandeerd succes bij de klein mannen).

Een webbrowser (die traag is en niet bijzonder gemakkelijk te gebruiken – dan is surfen op de iPod een verademing). De verbinding met onze wifi maken ging trouwens vrij vlot. Automatisch vond ‘m de Moederwifi niet, dus heb ik ‘m handmatig de weg gewezen. Dat lukte wel.

Brain Training in het Engels en Nederlands (efkes geprobeerd, maar liever nog wat Layton spelen).

Een woordenboek met fotofunctie (Engels, Frans, Duits,  Spaans, Italiaans en Japans maar spijtig genoeg geen Nederlands).

De Nintendo DSi Shop, waar ge vanalles kunt downloaden. Soms is ‘t gratis, meestal kost dat punten (die ge verdient door Nintendo-producten te registreren op de Club Nintendo-website, of door ze te kopen).

Onze pa wou graag een racespelleke voor op de DSi, dus hebben we Asphalt 4: Elite Racing vanuit de Nintendo DSi Shop gedownload. 800 punten, van de 1000 die ik had gekregen voor het registreren van de DSi. De code van Professor Layton heb ik verprutst door het beveilingsstripke dat erop plakte iets te ruw eraf te trekken. Stom hè.

Onze pa over Asphalt 4: “Tof spelleke. Misschien iets te makkelijk, maar ge blijft u amuseren met nieuwe auto’s die ge kunt kopen en pimpen, en nieuwe opdrachten die ge krijgt. De console ligt goed in de hand met de controllers op de juiste plaats”. Niet dat meneer kenner is, hoor.

(Voor alle duidelijkheid, da’s geen filmke van mij hierboven.)

Bugs

Er zitten wel nog wat bugs op de Nintendo DSi XL. Zo zou, als ge in het algemene DSi menu zit, op het bovenste scherm een willekeurige foto uit uw fotobibliotheekske moeten verschijnen. Marcheert bij mij niet.

Ook blijft dat fotobibliotheekske bij mij soms haperen. Ge kunt door de foto’s bladeren, maar ze bewerken of verwijderen gaat niet meer. Een keer de DSi uit- en aanzetten is soms (maar niet altijd) genoeg op het probleem op te lossen.

Maar de ambetantste van de tegengekomen bugs is wel deze: als ge in de browser tekst wilt intikken, hebt ge een invulveldje met een prompt. Ge tikt één letter en hup, automatisch springt de prompt terug naar voor, vóór uw pas ingegeven letter. Om de een of andere reden kunt ge die letter dan ook niet wissen. Wat tot gevolg heeft dat ge altijd eerst de laatste letter moet ingeven van de tekst of URL of wat ge ook wilt intikken, en daarna de rest. Goed uw kopke erbij houden.

Het verdict

De Nintendo DSi XL is niks voor mij. Ik zou dat ding eigenlijk moeten wegdoen. Ik geraak daaraan verslaafd. Idem voor onze pa. Na een dikke week hebben we bijna 8 uur gespendeerd aan Professor Layton alleen. En ‘t spelleke is nog altijd niet uitgespeeld. Ondertussen blijft de stapel boeken en strips waar ik graag doorheen zou geraken onaangeroerd. En de berg strijk is ook hoger geworden. En de tv heeft ook minder uren geklopt. En de diepvriespizza’s zijn op.

Nee, serieus. Plezant speelgoed, die DSi XL. Vertier voor volk van 3 tot 63 jaar (volgens mijn persoonlijke testen). Vooral spellekes erop spelen is leuk. De fotofunctie vind ik eerder een aardigheidje, maar de klein mannen, they love it. Hetzelfde voor de geluidsrecorder. Nadeel: de Nintendo DSi XL bezit verslavende eigenschappen. Een beetje discipline kweken is dus noodzakelijk. Of minder lange blogposts schrijven.