Performance-kunst van de ouwe stempel. Daar hou ik wel van. Flink conceptueel. Als ge er gene uitleg bij krijgt snapt ge er geen knikkers van.

Marina Abramović behoort tot die school. Een Servische, geboren in 1946, deed haar eerste performances in de vroege jaren 70. Ze noemt zichzelf tegenwoordig soms “de bomma van de performance art”. En zoals elke doorsnee bomma heeft Abramović geen eigen website.

Kernwoorden voor Abramovićs performances zijn: zelfdestructie, het opzoeken van de fysieke en mentale grenzen, en het overschrijden ervan. Niks om blij van te worden. Bovendien betrekt ze graag het publiek in haar kunst.

Momenteel heeft Abramović een grote retrospectieve in het MoMa in New York. Een vijftigtal werken geeft een beeld van haar intussen veertigjarige carrière.

Dé performance van de tentoonstelling is The artist is present. Hierbij zit Abramović op een stoel aan een tafel, gedurende de volledige duur van de tentoonstelling (enkel tijdens de openingsuren natuurlijk, da’s zeven uur per dag, behalve op vrijdag, dan is het 10 uur). Tegenover haar staat een stoel waarop bezoekers van de tentoonstelling kunnen plaatsnemen.

Op de site van het MoMa kunt ge via de webcam de performance volgen.  Op Flickr worden foto’s van alle deelnemers aan de performance gezet, met erbij vermeld hoelang ze bleven zitten. Er zijn er die héél lang blijven zitten (interview met “lang”). En sommigen komen meer dan eens op bezoek. Lou Reed ging ook zitten. En Sharon Stone. En haar ex, Ulay.

Weer anderen moeten huilen als ze daar zitten. Daaraan is intussen een aparte site aan gewijd: Marina Abramović Made Me Cry.

De officiële fotograaf Marco Anelli in actie.

Boeken over de performance art van Marina Abramović? Ja hoor.

(kussen voor Jason)