De bomma van Edith Kuyvenhoven is er eentje zoals iedereen er wel eentje heeft/had/kent. De koekskes die ze u voorschotelt zijn vervallen, de thee werd gezet met builtjes die gisteren al een eerste keer dienden, en op de armleuningen van de zetel heeft ze doekskes gedrapeerd tegen de vuiligheid. ‘t Zijn van die dingskes waar ge wat plaatsvervangende schaamte voor voelt, maar Gij Hebt Den Oorlog Nooit Meegemaakt Zeker?!

Ik, God en mijn oma is het graphic novel-debuut van de Nederlandse Edith van Kuyvenhoven en ze doet dat goed. Autobiografisch, met nogal simpele, kinderachtige (naïeve, in recensententaal) potloodtekeningen maar die drukken perfect uit wat er uitgedrukt moet worden, en zo simpel als Maaike Hartjes’ tekeningen zijn ze ook weer niet.

‘t Is trouwens Maaike Hartjes die me recent met haar autobio-bundeling Hartenjagen aan het geeuwen bracht. Autobio is tof zolang ge iets te vertellen hebt.

Edith Kuyvenhoven heeft gelukkig wel iets te vertellen. Ze gebruikt de verhuis van haar oma als kapstok om jeugdherinneringen en oude anekdotes aan op te hangen. Amusant en dikwijls herkenbaar.

Het verhaal van het laatste bezoek bij oma thuis en de eerste keer op bezoek in de nieuwe woonst wordt doorspekt met flashbacks. Dat gebeurt allemaal heel naturel, de overgangen van verleden naar heden zijn schoon vloeiend.

Als juffrouw Kuyvenhoven dit kan aanhouden, hebben de gevestigde Nederlandse stripdames een geduchte nieuwe concurrent erbij. Of zijn dat allemaal vriendinnekes onder mekaar?

Score: 3/5 (over de quotering)

Koop Ik, God en mijn oma.

Word fan van het album op Facebook (of vind het leuk, wat is het nu feitelijk?)

(Ik, God en mijn oma, Edith Kuyvenhoven, 104 blz., uitgegeven bij Catullus)