Wilson is een ambetanterik eerste klas. Het soort kerel dat het altijd beter weet, altijd zijn mening verkondigt en zich nooit een moer aantrekt van iemand anders. Hij telt en al de rest kan de pot op. Sarcast, egotripper, aso. Leuk hoofdpersonage voor een strip.

En een typische anti-held à la Daniel Clowes. Hij beschrijft een aantal jaren uit het leven van weerzinwekkende Wilson. De vorm die hij daarvoor gebruikt: één-pagina-gags. De gags eindigen echter niet met een pointe, maar meestal met een tenenkruller. Clowes is dan ook geen moppentapper en Wilsons doen en laten is alles behalve funny.

De tekenstijl van Clowes varieert van realistisch naar karikaturaal en wat daartussenin zit. Qua kleuren gaat het van monochroom tot fullcolor. Niet dat het daardoor chaotisch wordt, het blijft duidelijk één geheel. Zeer geslaagd zoals ge van Clowes kunt verwachten.

Beetje gek is dat Wilson constant praat (of zagen is misschien een beter woord), zelfs als er niemand in de buurt is. Alsof hij het tegen u, de lezer, heeft. Zoals een nieuwslezer of presentator die rechtstreeks in de camera praat. Wilt Clowes de lezer op deze manier nog dichter bij zijn hoofdpersonage dwingen? Brrrr.

‘t Was alweer lang geleden dat we nog iets nieuws van Clowes onder ogen kregen, en hoewel ge weet dat Clowes het niet heeft voor toffe peren, is Wilson toch ietske teveel déjà vu. Zelfs al bedient Clowes zich van een originele vorm door zijn verhaal in gags te gieten en speelt hij met stijlen. Gelukkig is hij genoeg klassebak om zelfs op zijn middelmatigst behoorlijk te scoren.

Score: 3/5 (over de quotering)

Koop Wilson.

(Wilson, Daniel Clowes, 79 blz., uitgegeven bij Oog & Blik/De Bezige Bij)

Twee gags hieronder. In de Nederlandstalige versie zijn ze natuurlijk wel vertaald.