Een nieuwe reeks van Leo. Iets waar ik altijd naar uitkijk, maar sinds Verre werelden toch met enige reserve. Al is Namibia niet helemaal een nieuwe reeks, het is de tweede cyclus van de uitstekende Kenya-reeks. Namibia laat zich echter perfect lezen zonder enige Kenya-kennis.

We landen in de zomer van 1949. De Britse inlichtingendienst ontdekt dat Herr Göring (u bekend, toch?) in Namibië rondwandelt. Wat gek is, want Göring pleegde in ’46 zelfmoord door een cyaankalipil te pakken in ‘t gevang. Dus sturen de Britten Kathy Austin eropuit om dat zaakske eens te checken.

Als ge Leo kent, zult ge denken: “Tiens, nazi’s? Waar is de sciencefiction naartoe?” Geen paniek kindertjes, naast wat nazihistorie bevat Namibia ook behoorlijk wat van die typische Leo-sciencefiction.

Net zoals bij Kenya werkte Leo samen met Rodolphe voor het scenario. Anders dan bij Kenya verzorgt Leo niet zelf het tekenwerk, maar laat hij dat over aan Bertrand Marchal. Weeral: geen paniek kindertjes, want Marchal is een betere keuze dan Icar (zie Verre werelden). Ge zoudt hem kunnen bestempelen als een aangeklede Leo.

Deel 1 van Namibia is een perfecte reeksopener. Volgestopt met vraagtekens (figuurlijke hè), die u haast dwingen om uit te kijken naar het opvolgalbum. Op naar deel 2!

Score: 3/5 (over de quotering)

Koop Namibia 1.

(Namibia, deel 1, Leo, Rodolphe en Marchal, 48 blz., uitgegeven bij Dargaud)