Polza, vroeger culinair schrijver maar na de dood van zijn vader vrijwillig voor het clochardschap gekozen, wordt in een politiekantoor ondervraagd. Hij zou een zekere Carole iets hebben misdaan. De twee agenten, en gij en ik, kunnen niets anders dan luisteren naar Polza’s verhaal.

Hij begint bij het bezoek aan zijn zieke vader in het ziekenhuis. Wat daarna komt is volslagen onvoorspelbaar. De agenten worden wat ongeduldig want in de verste verte komt geen Carole aan bod in Polza’s historie.

“Als ik tegenwoordig behoefte heb aan meer tijd … neem ik die”, zegt Polza vooraan in Blast 1: Vette bast. En da’s ook wat Larcenet doet. Hij neemt uitgebreid de tijd om te vertellen. Het hoeft allemaal niet volgepropt te worden. Er zijn adempauzes, sfeertekeningen die ganse pagina’s beslaan. Niet dat dat van Blast trage lectuur maakt. En eens ge erin begint kunt ge niet meer stoppen.

Blast verschilt erg van ander klepperwerk van Larcenet zoals De dagelijkse worsteling. Waar dat – min of meer – op de glimlach speelt, heeft Blast veel meer serieux en uitzichtloosheid. De kleuren hebben plaats gemaakt voor zwart-wit, op een paar overweldigend schone frames na.

Larcenet laat iets nieuws zien en slaat de nagel op de kop. Blast is erg meeslepend, met rake psychoanalytische quotes, zoals we Larcenet kennen. Nieuw is de poëzie die in dit album schuilt en de gerokken manier van vertellen. Atypisch voor een strip, maar zonder meer bijzonder geslaagd.

Het tekenwerk (als ik het zo mag noemen, want het is zoveel meer dan dat) draagt de herkenbare Larcenet-stempel met de typische karikaturale smoelen, maar toont meer detail en (beheerst) geëexperimenteer. Een voltreffer van formaat.

Deel 2 van Blast kan wat mij betreft niet rap genoeg komen. Erg benieuwd wat Larcenet nog meer uit z’n hoed tovert. Blast zal uiteindelijk 5 delen tellen. Ik ruik een klassieker in wording.

Score: 4,5/5 (over de quotering)

Koop Blast 1.

(Blast 1: Vette bast, Manu Larcenet, 208 blz., uitgegeven bij Oog&Blik / De Bezige Bij)