We lenen efkes de teletijdmachine van professor Barabas, terug naar 1987. Neil Gaiman en Dave McKean zijn twee jonge snaken in de stripwereld die nog alles te bewijzen hebben. Gaiman is pas gestart als comicschrijver, terwijl McKean aan de bak probeert te geraken als comictekenaar. Ze besluiten samen te werken en maken een graphic novel, op dat moment nog een nieuwigheid. Violent Cases wordt een mijlpaal en beide heren worden Grote Namen.

En nu is er de Nederlandstalige editie, Gewelddadige gevallen. Bijkans 25 jaar na de eerste publicatie. Ge vraagt u af of dat nog nodig is.

Gewelddadige gevallen gaat over een volwassen man die vertelt hoe hij als manneke van 6 naar de osteopaat moet, die herinneringen ophaalt over de tijd dat hij de osteopaat van Al Capone was.

Daar gaat Gewelddadige gevallen vooral over: herinneringen. Hoe die door de tijd vervagen en vervormen. Hoe ge dingen vergeet die – plop! – plots weer in uw hoofd opduiken.

Het verhaal is eigenlijk niet zo speciaal, maar wat Violent Cases wel tot een klassieker maakte is de manier waarom Gaiman en McKean het samen vertellen. McKean vertelt met beelden, met zijn typische, rijke, artistieke stijl, een combinatie van tekeningen, schilderijen, foto’s, collage enzovoort. De symbiose tussen tekst en beeld is van bijzonder hoog niveau.

Voor een debuutalbum is Gewelddadige gevallen puik werk.

Voor een van de eerste graphic novels is Gewelddadige gevallen een referentie.

Voor de striplezer van vandaag is Gewelddadige gevallen best oké, maar we zijn op graphic novel-vlak in het algemeen, en van het duo Gaiman-McKean in het bijzonder, intussen toch al wat meer gewoon.

Score: 3/5 (over de quotering)

(Gewelddadige gevallen, Neil Gaiman, Dave McKean, 48 blz., uitgegeven bij Nona Arte)