Skim. Echte naam: Kimberly Keiko Cameron. 16 jaar. Japans-Canadese, gescheiden ouders. Zit op een meisjesschool, in Canada. Beetje mollig. Hobby’s: wicca, hekserij, tarot, astrologie. Outsider.

Ge wilt al afhaken? Wacht efkes. Skim is geen onnozel puberverhaaltje. Mariko Tamaki inspireerde zich op haar eigen schoolervaringen en pakt uit met een hoge herkenbaarheidsfactor en veel sfeer.

Puberdepressies, we hebben het allemaal doorgemaakt zeker? Skim zit er ook mee. En het is worstelen richting volwassenheid. De typische ingrediënten: vlinders in de buik en niet weten wat ermee aan te vangen, genante situaties, bekentenissen aan het dagboek, de zoektocht naar ge-weet-zelf-ook-niet-wat.

Skim laat ons meekijken in haar hoofd. Ze geeft – meestal alleen in haar hoofd of in haar dagboek – commentaar, op zo’n typisch zestienjarigentoontje. Betweterig, cynisch, maar tegelijk ook onzeker en vol vraagtekens.

Ook de gesprekken tussen de verschillende personages, hun houding, gedrag, acties … ge voelt u een voyeur die stiekem met zijn neus tussen de pubers zit. Tamaki schept een reeks bijzonder geloofwaardig karakters.

De tekeningen van Mariko’s nicht Jillian Tamaki zien er op het eerste gezicht wel mooi en sfeervol uit, maar ook wat simpel. Tot ge merkt hoe straf het detailwerk is, of hoe veelzeggend haar gelaatsuitdrukkingen zijn. Een extra pluspunt van dit hyperrealistisch coming-of-age-album.

Score: 4/5 (over de quotering)

Preview van de eerste pagina’s.

(Skim, Mariko Tamaki en Jillian Tamaki, 144 blz., uitgegeven bij Sherpa)