Het begon al niet goed. “We noemen het MIVB-files,” zei iemand op de radio. Dus, een plan: op een deftig uur in Brussel een hapke eten, dan verder karren richting Vorst en dan een fenomenaal optreden zien van The Nationaal (verdiende plaats in onze muziek top 10 2010). Liep dat even anders.

Eerst dat hapke eten. Tot daar rijden (Evere), eten, afrekenen en terug in de auto springen om de rit naar Vorst aan te vangen. Tot daar geen problemen. De klok stond op 19u10.

De gps beweerde: afstand 9 km, vermoedelijke reistijd 20 minuten, vermoedelijke aankomsttijd 19u30. Positivo, dacht ik. Want ge kunt het al raden, dankzij onze vrienden van de MIVB was er maar weinig beweging in Brussel. En daar bedoel ik niet mee dat er amper verkeer was.

Met behulp van hier en daar een binnenwegske (waar het even rap aanschuiven was) en een paar verkeersovertredingen (witte lijnen, rode lichten – hey, als iedereen voor u het doet, ga ik niet het braaf duifke uithangen) bereikte ik Vorst Nationaal om 20u15. Da’s een uur en vijf minuten, ipv de twintig minuten die meneer gps beloofde. Vermoedelijke reistijd maal drie. Tel uit uw winst.

Niet dat de ellende toen geleden was. Begin maar een parkeerplekske te zoeken in de Vorst Nationaal neighbourhood. Bijkans in elke straat die ge indraait: nog volk dat een parkeerplaats zoekt. Ik heb een paar keren gedacht: “Oké, ‘t is goed geweest, ik rij naar huis, foert”. Het enige dat mij tegenhield: de gedachte dat ik in de file moest gaan staan om Brussel uit te geraken.

En toen, opeens, was daar een plaatske. Niet eens zo ver. De klok stond op 20u50. De gps zei dat Vorst Nationaal 1 km verderop lag. Hop, de auto uit, lopen. Niet dat dat het einde van de miserie was.

21u00: Moeder enters Vorst Nationaal. The National speelt in de Club, of dat dacht ik. Gek genoeg: het middenplein was vol. The National had dus Vorst volledig uitverkocht, niet alleen de Club. De eerste balkons: voorbijstoken wegens volk dat van in de gang stond te drummen. Dan maar onder het dak, het tweede balkon, de ergste plaats die ge u kunt voorstellen. Slecht zicht, slecht geluid. Ik wist wat eraan zat te komen, Sigur Ros in 2008 was van hetzelfde laken.

21u15: The National op het podium. Waarvoor ik gevreesd had: vreselijk geluid. Maar echt slecht hè. Eén dikke brij. The National is sowieso een groep die wat moeilijker te mixen valt, met al die bastonen. Dat gaf in Vorst één basblubber. De hoge gitaren en de blazers verdronken erin, de stem van Matt Berninger dreef er los op.

Na een half uur zat de mix ietske beter. Als ge op de mixtafel een schuiverke “Blubber” hebt, dan hadden ze dat van 10 naar 8 verschoven. Dat moet op 0 staan hè kerels!

Ik was niet content. En aan het zuinige applaus van de mensen rond mij, daar hoog in Vorst Nationaal, merkte ik dat ik niet de enige was.

Ik kon mij ook niet van de indruk ontdoen dat The National op automatische piloot speelde. Dat einde van Fake Empire bijvoorbeeld, ik vond dat maar rap-rap afgehaspeld. De bevlogenheid was ver zoek.

Bisnummers, ik heb er niet op gewacht. Mijn goesting was over. En dan weten dat ze op Pukkelpop wel fantastisch waren, én dat het geluid daar wél goed zat.

Kan ook aan mij liggen, aan mijn humeur dat ik onderweg verloren was, dat ik er niet veel aan vond. Maar toch, de applausmeter op balkon 2 heeft het hele optreden weinig opgevangen. Misschien dat het op het middenplein een heel andere ervaring was, wie zal het zeggen?

Al een chance dat het gratis was.
Maar of ze mij nog ooit zien in Vorst Nationaal? Ik denk het niet.
Parkeerhel + geluidshel = nee merci.