Ik heb een theorieke, gedoopt de Vloek van de Uitverkochte Zaal.

Benodigheden:
1. Een groep op een bepaald moment in een bepaald zaal, de zaal is uitverkocht.
2. Diezelfde groep, op datzelfde moment in dezelfde zaal, de zaal zit voor de helft vol.

Mijn theorie is dat het concert in de halfvolle zaal beter zal zijn. Overtuigender.

Volgens mij hebben muzikanten allemaal dezelfde ziekte: als de zaal niet vol zit, willen ze zieltjes winnen. Het aanwezige volk dat er is moet volgende keer zeker terug komen en bovendien: het volk moet zo hard van de sokken worden geblazen dat het volk tegen alle vriendjes en vriendinnekes gaat vertellen over de van-de-sokken-blazerij, zodat die de volgende keer ook allemaal meewillen.

Bij een uitverkochte zaal denkt de groep: dat zaakske is hier uitverkocht, we hebben iedereen overtuigd, iedereen is content, we hebben hier niks meer te bewijzen. En dat zorgt voor een tammere show.

Gisteren speelde Band of Horses in de AB. De boel was al een hele tijd uitverkocht. Ik vreesde voor de Vloek van de Uitverkocht Zaal. Even leek mijn vrees nergens voor nodig. De opener was kippenvel van boven tot onder en van links naar rechts. Twee zingende mannen en een gitaar.

Opener Evening Kitchen:

Helaas bleef de vreugde niet duren. De Vloek van de Uitverkochte Zaal sloeg toe. De mannen hadden er wel goesting in, en ze hadden zichtbaar plezier op het podium, maar het was meer het thuismatch-van-eerste-in-de-rangschikking-tegen-flutploegske-uit-drie-klassen-lager-gevoel (waarbij Band of Horses dan de eerste in de rangschikking is). Underdog-position-groepkes zijn doorgaans toffer om te zien.

Niet dat het een slecht optreden was. Maar fantastisch was het ook niet. Gewoon goed. Band of Horses plukte uit de drie platen in hun sacoche en daar zitten heel wat parels tussen. Dat vindt Cee-Lo ook. Niet voor niks ook in mijn top 10 van vorig jaar.

Is There A Ghost:

Maar, en dat merkt ge bij een zaaloptreden veel beter dan op een festival, Band of Horses heeft nogal veel van hetzelfde in de sacoche. De vergelijkingen met een stoffig, droog, desolaat, uitgestrekt landschap zijn al meermaals gemaakt. Hun liedjes zijn melancholisch/emotioneel, powerrock met wat countrykruiden, licht bombastisch, neigend naar Het Grote Gebaar, de ene keer ingetogen gebracht, maar meestal met een wall of sound waarvan zelfs Tia Hellebaut zich in haar pizza verslikt.

NW Apt.:

Veel variatie is er niet, en dat begint na een tijdje ietsie pietsie te vervelen. Ingetogen of het knopke of 11. Een trage of een midtempo-nummerke. Chance dat de meeste nummers van Band of Horses goed zijn, anders was het slecht geweest.

Op Pukkelpop waren ze wel overtuigend. Daar hadden ze een korte set (drie kwartier of zo) en een tent die (in het begin althans) niet vol zat, en konden ze een soort Best Of spelen.

The Funeral:

Trouwens mannen, wordt het niet stilaan tijd om ‘s nieuwe beelden te voorzien om te projecteren. Ik heb ze nu al twee keer gezien.

Groetjes,
Uw Moeder

PS: Punten? 3/5 (over de quotering)