Sinds het incident in Wetteren, waar het Field Liberation Movement enige oproer veroorzaakte, zijn we allemaal plots trotse bezitters geworden van een mening over ggo’s, democratie, de erfenis van Einstein, enzovoort.

Ook ikzelf kan mij tot deze groep rekenen. Alleen, ik had mijn mening al eerder gevormd, lang voor de slag van Wetteren.

Ondanks het feit dat ik de aanpak van FLM helemaal niet goedkeur, voel ik een zekere vorm van sympathie voor deze (naar mijn mening veel te emotionele, maar volgends de media terroristische en fundamentalistische) vereniging. Want zonder hen had het probleem nooit zoveel media-aandacht gekregen als nu.

Ik geef toe, het had beter gekund, want vlak na de patattenoorlog hadden de kranten vooral aandacht voor het geweld. Koppen als “Zwarte dag voor de wetenschap” en “Slag in het gezicht van de democratie” alom.

Maar nu de gemoederen een beetje bedaard zijn, komen de intelligente mensen op de proppen. Mensen zoals Sigrid Sterckx en Lieven De Cauwer namen de pen ter hand en sloegen ermee de nagel op de kop.

Ook internetmagazines als MO en Apache  brengen rustig, gefundeerd en sensatieloos de kern van de zaak naar boven.

Geweldloos protest geniet mijn voorkeur. Maar laten we eerlijk zijn, wat is het uittrekken van enkele patattenplanten vergeleken met de mondiale uitbuiting van lokale boeren door bedrijven als Monsato, BASF, …?

Tot slot raad ik aan om de documentaire “De wereld volgens Monsanto”  te bekijken, dan weet je heel snel wat ik bedoel.