Plezante boel was het niet, de jeugd van David Small. Moeder die graag met kastdeurtjes mepte, vader die zijn boksbal verrot sloeg, broer die een drumstel martelde … De frustraties binnen het gezin Small werden meestal zonder woorden geuit. Van liefde en genegenheid niet veel te bespeuren.

Small vertelt zijn verschrikkelijke jeugdervaringen op een koele manier. Alsof er iets van zijn lever moet, maar er tegelijk niet teveel woorden aan wil vuilmaken.

Daarom misschien ook dat het soms wat uitgebreider had gemogen. Sommige passages in deze autobiografische graphic novel zijn zo hard raak, andere gebeurtenissen vertelt hij langs de neus weg terwijl we daar net meer hadden over willen weten.

Zijn tekenstijl is bijzonder efficiënt. Gefocust op de essentie, handig gebruik makend van de kracht van suggestie. Op het eerste zicht lijkt het allemaal rap-rap, maar in de gezichten bijvoorbeeld legt hij genoeg detail zodat ze erg expressief worden.

Hoewel Small soms wat te sprakeloos is, deelt hij een paar flinke mokerslagen uit. Erg moeilijk om niks te voelen bij zoveel familiemiserie. Niet aanbevolen voor wie op zoek is naar vrolijk vertier.

Score: 3/5 (over de quotering)

Koop Sprakeloos.

(Sprakeloos, David Small, 334 blz., uitgegeven bij Lebowski)