Nee, Marshall, hoofdpersonage van De Ideale Man is niet de ideale man. Daarvoor lijkt hij teveel een loser. We hebben dan ook een album van Daniel Clowes in handen.

Marshall is een veertiger, kalend, grijs, gescheiden. Vrienden hebben een blind date voor hem geregeld. Hij zit te wachten in een café, allerhande deprimerende gedachten malen door zijn hoofd.

Zijn date blijkt al even onzeker over zichzelf als Marshall. Het gesprek verloopt met horten en stoten en vooral Marshalls gedachten komen op het voorplan. Die plaatst Clowes gewoon in gele kadertjes over de tekstballonnen heen. Ge kunt het gesprek nog wel ongeveer volgen, maar Marshalls gemaal primeert. Interesseren hem de koetjes en kalveren niet?

Ge krijgt dus geen Hollywoodromantiek, maar wel een verslag van hoe echte mensen met al hun gebreken hun eenzaamheid beu worden, diep ademhalen en in een nieuwe relatie proberen te springen.

Na Wilson, zijn vorige, naar Clowes-normen eerder middelmatige worp, toont Clowes dat hij het nog altijd heeft. Bij Wilson leek hij wat anders te willen doen, met gags en stijlspielereitjes. Met De Ideale Man doet hij absoluut niks nieuws, het déjà vu-gevaar loert, en toch ben ik blij, want ‘t is gewoon goed. En gewoon goed bij Clowes is heel goed.

Score: 4/5 (over de quotering)

Koop De Ideale Man.

(De Ideale Man, Daniel Clowes, 77 blz., uitgegeven bij Oog&Blik)