Een regelrechte schande is het. Al die zogenaamde muziekjournalisten en -recensenten die eind 2011, sommigen zelfs al in november, kwamen leuren met hun best-of-2011-lijstje. Zo niet bij Uw Moeder. Nee, ik heb braafkes en nauwgezet tot de laatste seconde van 2011 alle releases in de gaten gehouden. Het is dan ook met enige fierheid dat ik u De Complete Beste Platen Van 2011 aankondig.

De beste plaat van 2011: PJ Harvey – Let England Shake

Het stond al een hele tijd vast dat PJ Harvey de beste plaat van 2011 uit haar rokske had geschud. Wat zeg ik, dit is een regelrechte klassieker die zover boven de rest uitsteekt, dat het een van de beste platen van deze kant van 2000 is.

De kanshebbers “Beste Plaat Van Het Jaar Moest PJ Er Niet Geweest Zijn”:

Amatorski – TBC
Veel breekbare schoonheid. En nog altijd niet live gezien. Schaam op mij.

Mister Heavenly – Out of Love
Klinkt als Modest Mouse (tiens tiens) die op hun arty-indie manier doo-wop spelen. De omschrijving klinkt misschien raar, maar luister vooral zelf.

Fleet Foxes – Helplessness Blues
Ja, wat moet ge daarvan zeggen. Goed hè.

Bon Iver – Bon Iver, Bon Iver
De eerste luisterbeurten was ik ietwat teleurgesteld. Het gevoel van “meer van hetzelfde, maar net iets minder”. Maar na een paar luisterbeurten: toch een uitstekende plaat.

Sloan – The Double Cross
Oude rotten in het vak die de jonkies nog ‘s tonen hoe het moet. Degelijk poprocksongs, meer moet dat niet zijn.

J. Mascis – Several Shades Of Why
De frontman van kabaalmakers Dinosaur Jr. schakelt de versterkers uit en doet het met een akoestische gitaar. Moeder is instantfan. Nog, J.!

The Wombats – This Modern Glitch
Op plaat een hoop fijne popdeuntjes. Live ook zeer overtuigend, mocht ik zelf aanschouwen op wat overbleef van Pukkelpop dit jaar.

My Morning Jacket – Circuital
Ge kunt die mannen dus niet meer betrappen op een slechte plaat. Wederom veel vakmanschap, goeie songs, wat wilt ge meer?

The Black Keys – El Camino
Zie Bon Iver.

Lykke Li – Wounded Rhymes
Zie Bon Iver. Met als toevoegsel: de vorige plaat was toch iets beter.

Neil Young – A Treasure
Eigenlijk een beetje gefoefeld van onze Neil, want op A Treasure verzamelt hij live-materiaal van zijn 1984-1985 US tournee met The International Harvesters, inclusief 6 nummers “voor het eerst op plaat uitgebracht”. Young trekt hier serieus de countrykaart, wordt bijgestaand door cowboystrijkers en slidegitaar en creëert een fantastisch sfeertje met een hele rits prima nummers.

The Vaccines – What Did You Expect From The Vaccines
Trek uwe ouwe leren jas aan, uw afgewassen skinny jeans en uw leren armbandje met pinnekes, roep “hey ho let’s go” en we zijn vertrokken.

Ook meer dan behoorlijk:

Mogwai – Hardcore Will Never Die, But You Will
Een van de postrockiconen van het intussen als dood omschreven genre tonen dat postrock toch nog niet helemaal dood is. Zombies misschien?

Steak Number Eight – All Is Chaos
Vergelijkingen met Neurosis of Isis vind ik vooralsnog wat te hoog gegrepen, maar desalniettemin straf en veelbelovend debuut.

Hannah Peel – The Broken Wave
Zie Amatorski.

Bright Eyes – The People’s Key
Moest hij die prekende kerel niet op zijn plaat hebben gezet, dan was Bright Eyes waarschijnlijk een afdelingske hoger beland. Met van die onnozel foefkes ook altijd. Doet mij eraan denken: Amatorski, die hidden track, komaan hè gasten. Geeuw.

SimpleSongs – The End Of Things You Wished Would Last Forever
Een mooie stap vooruit voor deze jonkman uit Antwerp 2060. Meer focus op de liedjes, minder instrumentale en productionele drukdoenerij. Een ep’tje. Dat de volgende full-cd rap mag komen.

R.E.M. – Part Lies, Part Heart, Part Truth, Part Garbage
De afscheidsplaat slash finale verzameler van een van de grootste rockgroepen aller tijden (in mijn ogen althans). Wel een paar gekke keuzes (ik mis bijvoorbeeld – toch ook een R.E.M.-klassieker – Carnival Of Sorts (Box Cars) vanop hun debuut-ep Chronic Town), en ook misschien wat teveel aandacht voor de recente platen, maar bon, zoveel classics bijeen …

Okkervil River – I Am Very Far
Geen evident plaatje door zijn wispelturigheid en (we gaan moeilijk doen) heterogeniteit, maar als ge wat moeite wilt doen: een paar pareltjes te ontdekken.

Cloud Control – Bliss Release
Iets hippyachtigs, en als ge weet dat ik het niet voor hippies heb, straffe prestatie om hier op te duiken.

The Jayhawks – Mockingbird Time
Oude rotten die van reünie doen. Lang niet slecht, maar nog niet helemaal op kruissnelheid.

Noel Gallagher’s High Flying Birds – Noel Gallagher’s High Flying Birds
Ik heb het nooit gehad voor de broertjes Gallagher en hun Oasis, maar toen ik dit via de luisterpaal ontdekte: prima plaatje!

M83 – Hurry Up, We’re Dreaming
Een dubbelplaat, en had meneer M wat strenger voor zijn eigen geweest, en wat vullers eraf gesmeten, hij had een afdelingske hoger beland. Waar hebben we dat nog gehoord?

Cage the Elephant – Thank You, Happy Birthday
Aanstekelijke deuntjes. Wil ik ‘s live zien.

Wild Beasts – Smother
Schpeschjaal zo’n beetje.

The Bony King Of Nowhere – Eleonore
Eerder vond ik de knokenkoning nogal bwa, wat saai. Op Eleonore bereikt hij nieuwe hoogten met zijn songschrijverschap en qua saaiheid valt het ook reuze mee. Op de goede weg!

Radiohead – The King Of Limbs
Geen idee waarom, maar ik blijf dat keer op keer een intrigerend plaatje vinden.

Thurston Moore – Demolished Thoughts
Sonic Youth frontmans gaat sfeervol solo.

Teleurstellingen van het jaar:

Beirut – The Rip Tide
Ik had er gewoon meer van verwacht. Maar ik kreeg “meer van hetzelfde, maar net iets minder” en daarmee basta.

The Do – Both Ways Open Jaws
Hun vorige was een lekker opwekkend, vrolijk plaatje. Dat proberen ze nu over te doen, helaas met tegenvallend resultaat.