Of ik geen goesting had om een handje te komen toesteken in de keuken van TW Classic, meer bepaald de vipkeuken, werd mij een tijd geleden gevraagd.

En zo kwam het dat ik zaterdagmiddag in de waterlekfile stond, op weg naar de Werchterwei.

Al dat stilstaan geeft u wel de kans om vanuit uw autoraamke hier en daar een kiekske te trekken:

Uiteindelijk toch op de crewparking geraakt, een stoffige bedoening:

Intussen was het al 13u30. Rap efkes de viparea checken, en dat zag er proper uit. Een grote tent met sta-tafeltjes, bar en buffetruimte, en buiten volop terrasgelegenheid in een stylish loungy sfeertje. De vips leken zich hier weinig aan te trekken van wat er zich op de wei of op het podium gebeurde. Gewoon relaxen, keuvelen, wat eten en drinken, genieten van het schoon weer. Beetje m’ as-tu vu-toestanden.

Ook verschillende sponsors hadden hier een standje, maar wat me opviel: geen schreeuwerige toestanden zoals ge op de wei ziet, maar very lowprofile. Om een voorbeeld te geven: geen borden met logo’s op de diverse standen, maar kurkdroge zwarte borden met daarop in ‘t wit de naam van het bedrijf, en voor allemaal in hetzelfde lettertype.

Maar goed, ik was gekomen om te koken, dus rap een schort omgebonden en aan het werk.

Efkes de situatie schetsen. Ge hebt de catering voor het publiek, de eetstandjes op de wei die ge kent. Verder hebt ge catering voor de crew, catering voor de vips en catering voor de – jawel – supervips.

Wie de artiesten van eten voorziet weet ik niet, ik veronderstel dat daar nog een aparte cateringservice voor voorzien was.

De crew- en vip-catering werd verzorgd door Vandersmissen, blijkbaar al heel wat jaren de vaste Werchter-cateraar. De supervips werden verwend door het team van tweesterrenrestaurant Nuance uit Duffel, die deden dat dit jaar voor het eerst. Het Nuance-team is maar 40 couverts gewoon, dus kregen ze ondersteuning van Vandersmissen omdat er op TW Classic 260 supervipmondjes gevuld moesten worden.

Ik zat in het vip-cateringteam, bestaande uit 2 chefs, 2 souschefs en 5 keukenhulpjes (ik dus een van die slaafjes). Wij moesten 2.600 vips voeden. Bij het supervip-cateringteam moeten ze ook ongeveer met 9 man geweest zijn (ik heb het niet exact nageteld), maar notice the difference: 9 man om voor 260 te koken versus 9 man om voor 2.600 te koken. Ik moet u niet vertellen dat het menu van de supervips net iets verfijnder was.

Wat ge dan precies moet doen in dat keukenteam? Want zo rap iets ineen steken voor 2.600 man, dat doet ge niet zomaar. Wel, eigenlijk is het grootste deel van het werk al gedaan.

Toen ik om 14 uur begon, werden er kruiden fijngehakt, sauzen gemaakt, frituurhapjes uitgepakt om te frituren, maatjes versneden … dat soort dingen. De laatste fase zeg maar, vlak voor de show begint.

Ook al zijt ge maar met 9 man in de keuken, als keukenhulpje hebt ge amper zicht op wat er allemaal de zaal in gaat. Want in the kitchen, a lot is happening. Ook het zaalpersonaal liep af en aan (ik schat ze op makkelijk 50 man), en dan hadt ge nog een stuk of 6 coordinationpeoples.

Om 14u30 kregen de vips hun eerste hapjes. Het meeste daarvan was koud en stond klaar in koelwagens. Dat werd binnengereden, uitgepakt en de zaal ingebracht. Als keukenhulpje ziet ge dat vluchtig passeren. De frituurhapjes gingen op dat moment ook buiten, en de maatjes vermoed ik ook. Het dresseren werd gedaan door een aantal zaalteammannen, onder het toeziend oog van een chef.

Na de hapjes volgde het voorgerecht. Ook daar moet ge u als keukenteam op dat moment weinig van aantrekken. De voorgerechten werden vooraf klaargemaakt en stonden paraat in de koelwagens. Ook hier weer zorgde het zaalpersoneel dat dat in de vipmondjes belandde. Een chef greep nog wel in voor een beetje afwerking/dressage, maar het grootste deel van de job was already done.

Ondertussen zijt ge als keukenteam al volle bak bezig met het hoofdgerecht, want da’s eigenlijk uw hoofdtaak voor die dag. Entrecotes, tongrolletjes, parelhoenfilets, groentjes en patatjes gingen op grote schotels de stoomovens in (4 stuks). Eens klaar werd alles op temperatuur gehouden in warmhoudkasten. Een deel werd al voor een stuk afgewerkt, wat inhoudt: met saus overgieten en afwerken met garnituur zodat ge op het moment van doorgeven nog alleen wat bieslook, peterselie of zo erover moet strooien. Tegen 18 uur moest alles tegelijk klaar/warm zijn om door te geven.

Tot dat moment was het doorwerken. Niet dat ge alles uit de kast moest halen, maar efkes tijd om een fotooke te pakken of laat staan te kijken wat er op de wei gebeurt: no way.

Om 18 uur was het echter alle hens aan dek. Iedereen in de keuken kreeg op dat moment één verantwoordelijkheid. 4 man om à la minute de entrecote te versnijden voor de hongerigen, een doet de vis, een ander de parelhoen enzovoort.

Eerst werden alle buffettafels gevuld met tong/parelhoen/groente/aardappel. En dan begon het spel: de vips mochten de buffetruimte binnen. Als een schotel tong/parelhoen/groente/aardappel leeg was, kwam iemand van de zaal de keuken in om een nieuwe schotel te halen. Dan moet ge uw schotel afwerken en meegeven, of – indien nog niet afgewerkt – nog rap oversauzen, garneren en afwerken met wat groen. En dan was de volgende al daar voor een nieuwe schotel.

Op een uur ging heel de entrecote/tong/parelhoen/groente/aardappel erdoor. 2.600 man gevoed. Ik kan u zeggen dat dat vies doorperen is. 3 man die tegelijk roept: nog een schotel vis! Als ge op dat moment nog van saus/garnituur/kruiden moet doen: stress!

Maar goed, op een uurke zijt ge er dus vanaf en kunt ge het zweet van uw smoel vegen en terug op adem komen.

Uw taak zit er dan grotendeels op. De afwas is niet voor u. Er waren 20 afwassers op TW Classic, maar die deden enkel de afwas die uit de zaal kwam. De afwas van de keuken ging de camion in en werd later gedaan. Ge zult maar de afwasser zijn die al die aangekookte potten, kloppers en mixers moogt proper schuren.

Laatste job van de dag: de keuken opruimen, overschotjes inpakken (verbazend trouwens hoe goed de hoeveelheden entrecote/tong/parelhoen/groente/aardappel waren ingeschat: amper overschot), materiaal op karren stouwen, werktafels proper maken.

Intussen was het tijd voor het dessert, maar ook daar hoeft ge als keukencrew niet naar om te kijken. Weer het verhaaltje van koelwagen en zaalpersoneel dat uitpakt, dresseert/afwerkt en dat in de vipmondjes terecht doet komen. Toen had ik wel tijd om een foto te trekken, ge ziet, da’s bandwerk:

“Ge moogt de wei opgaan als ge wilt,” kregen we toen te horen. Wij met wat volk richting wei. Bleek dat we in de viparea voor het podium terecht kwamen, en man, wat was die groot. Ge zult maar een gewoon ticketje gekocht hebben en dan tegen de dranghekken voor het podium staan, met daar tussenin die immense vipruimte. Ge zoudt geen happyface om mijn smoel zien.

Stukske Sting meegepikt, paar leuke hits, maar tijdens zijn minder bekende nummers voelde ik het keukenavontuurtje wegen.

Dus terug richting keuken, want veel had ik zelf nog niet gegeten, ‘s zien of er nog iets te bikken viel. Liefst in de supervipkeuken uiteraard.

De Zeeuwse oesters (supervip-voorgerecht) waren er al allemaal door, maar pasta met truffel was er nog genoeg. Laat maar komen! Dessert viel er ook nog te krijgen, iets met amandel en abrikoos en een koekske dat – vermoed ik – van Antwerpse handjes was gemaakt. En een onherkenbaar rood bolleke.

Lekker allemaal! Hoewel ik me toch niet van de indruk kon ontdoen, dan ge bij Nuance zelf nog een paar niveaus hoger op uw bord krijgt. Want 260 man bedienen, of 40, ‘t is een serieus verschil.

Afsluiten met een glaaske champagne en dan leeg en suf om 23 uur naar huis vertrekken. Lenny Kravitz? Laat ‘m maar op zijn American Woman roepen, deze Belgian Momma vond op dat moment een bed veel meer aantrekkingskracht uitstralen.