Volgens onze pa worden kwaliteitssigaren gerold op de zwoel bezwete dijen van een Cubaanse schoonheid. Ge moet die sprookskes allemaal niet geloven. Zo worden sigaren gemaakt:
- Algemeen
- Kunst
- Verontrustend
- Overleven
- Lachen
- Film en fotografie
- Pikante oogappels
- Vrouwen onder elkaar
Van Fransman Baru moogt ge altijd strips verwachten waarin een maatschappelijk thema verwerkt zit. Ook in Laat die bassen beuken, Bruno! is dat het geval.
Slimane is een jonge Afrikaan met voetbaltalent. Om die voetbaldroom waar te maken trekt hij naar Frankrijk. Illegaal uiteraard. En zoals ge al hadt geroken, dat Franse avontuur loopt niet zomaar van een leien dakje.
In een tweede verhaallijn koppelt Baru een opvliegende, pas uit de bak ontslagen jeune criminel aan drie pensioengerechtigde heren-met-boevenverleden. Samen plannen ze een overval.
Dat beide verhaallijnen samenkomen is natuurlijk geen verrassing, maar meer ga ik niet verklappen.
Baru vertelt en illustreert met veel vaart. Dynamisch tekenwerk, vlotte vertelstijl, puur vakmanschap.
Tegelijk brengt hij zijn verhaal luchtig en met hier en daar kwinkslag. Zonder een belerend vingertje weet hij toch wat maatschappijkritiek te verkopen.
Onderweg drijft hij de spanning op met de nodige vlegelstreken, pistoolschoten en achtervolgingen, zonder daarbij uit de bocht te gaan. Moest Baru een Hollywoodscenarist zijn, dan zou het wellicht eindigen met Slimane als gevierd voetballer, le jeune criminel terug in de bak, en de drie bompa’s gniffelend achter een glas pastis met hun zakken vol centen. Niks van dat. Baru houdt zijn verhaal realistisch.
U echt bij uw nekvel grijpen is er echter niet bij. Niet de beste Baru die wie ooit hebben gelezen dus, maar hoe dan ook een amusant stripje.
Score: 3,5/5 (over de quotering)
Koop Laat die bassen beuken, Bruno!
(Laat die bassen beuken, Bruno!, Baru, 124 blz., uitgegeven bij Sherpa)
Ik weet niet hoe het bij u zit, maar van het moment dat ik mijn sandalen aantrek, dan krijg ik een vakantiegevoel. Laat het avontuur maar komen, de ontdekkingen, het genieten, proeven, ervaren, verbazen. Man, ik word er helemaal poëtisch van.
Ik heb het natuurlijk niet over mijn “goei” sandalen die ik bijvoorbeeld aantrek onder een deftig zomerkleedje als ik met ons Madeleine een dagske ga shoppen. We hebben het natuurlijk over mijn Teva’s. Zowel bij mij als onze pa vaste reisgenoten. Behalve als we een citytripke naar de Noordpool hebben geboekt uiteraard.
Logisch dus dat die sandalen voor ons zo nauw verbonden zijn met vakantiegevoel en vakantieverhalen.
Teva gebruikt die insteek momenteel voor hun campagne The List. Bedoeling is dat ge uw strafste reisverhalen gaat posten via hun Facebook app. Kan dienen als inspiratiebron voor anderen. En tegelijk kunt ge iets winnen natuurlijk. De hoofdprijs is een reis, en er wordt ook met Teva’s gesmeten. Bukken!
Bon Iver staat tegenwoordig met een tiental man op het podium. Intiem kunt ge zijn concerten dus nog moeilijk noemen. Toen hij werd uitgenodigd voor een live-opname in de Lyndurst Hall, een voormalige kerk, gebouwd eind 19de eeuw, besloot Justin “Meneer Iver” Vernon voor een andere aanpak te gaan.
Met twee piano’s, een sacoche vol elektronica en de stemmen van Justin Vernon en Sean Carey is dit een ronduit magische livesessie. Geniet ervan.
Meiden, al ge kort gerokt op pad zijt en toevallig op een roltrap een snoepke opmerkt … ge zijt bij deze gewaarschuwd!
Instagram (ge followt Appelogen toch al op Instagram?), da’s tof speelgoed, maar als ge achter uwe computer zit, dan zou het eigenlijk best handig zijn om uw Instagram-feed te kunnen checken op die computer, ipv op uw gsm te moeten zitten prutsen.
En toen was er Webbygram. Een bouwsel van Brenden Mulligan naar het idee hierboven, die het beu was om te wachten tot Instagram zelf de webversie zou maken.
Werkt zowat als Instagram (comments achterlaten en liken), maar foto’s instagrammen, dat gaat dan weer niet. Ofwahadjegepeisd?
Uiteraard kunt ge op de werf uw pint openen met the usual flesopener, maar veel cooler is het om – met een royale bouwvakkersdecolleté – een rondslingerende kettingzaag te grijpen, en daarmee dat fleske te ontkroonkurken.
Moest mijn punkperiode niet al grotendeels achter mij liggen, dan zou ik zeker de in onderstaande video aangeprezen punk-cd zonder twijfelen direct bestellen. Of nee, wacht. Misschien staat er toch wat teveel extreme punk op.
Bijzonder schone en fascinerende making-of-video van het Duitse graffitiduo Herakut over hun werk Loving The Exiled.
Wie deze maand in Brussel heeft rondgehost, heeft misschien een paar krijsende vrouwen gehoord. Gemist? Check de video:
Gisteren was ik in Knokke. Nee, niet met mijn Ferrari voor Eccentric, maar voor een proefritje met de Renault Twizy. Da’s een klein elektrisch wagentje voor twee personen. Beschikbaar in twee versies: de 45 (waarvoor ge geen rijbewijs nodig hebt) en de 80 (B-rijbewijs vereist). Die getallen staan meteen voor de topsnelheid die dat bakske haalt.
Luxe moet ge niet verwachten in de Twizy. Deuren zijn een optie (maar zijruiten hebben die deuren niet). Een investering die in België niet overbodig is, want ze houden wind en regen toch wat beter buiten. Tenzij ge graag met een dekentje en een regenpak rondsjeest.
Binnenin: ook très basic. Plastieken, weersbestendinge materialen. Amper hendels, knoppen en toestanden. ‘t Is een automaat trouwens, dus geen gerommel met de versnellingsbak. De opbergruimte is karig: 2 handschoenkastjes (waarvan 1 afsluitbaar) en een kleine ruimte achter de achterzetel. Ge kunt nog een speciale opbergtas kopen die vergrendelbaar is aan de achterzetel. Maar dan offert ge wel die zitplaats op.
Kwestie van alle kapsalons die lijden onder de haarwassersschaarste (ja ja, alweer een knelpuntberoep) wat te helpen: de haarwasrobot van Panasonic. Beetje creepy, nee?
