Toen ik mijn collega een yoghurtmachine van de rommelmarkt naar huis zag sleuren meende ik dat dat makkelijker moest kunnen, echte yoghurt maken. Wat opzoekwerk en geëxperimenteer bracht me tot dit ideale verzuurde melkproduct. En het is verrassend eenvoudig.

Ik gebruik graag ambachtelijk gemaakte ingrediënten in wat ik kook. Ideaal ga je op zoek naar 2 liter hoevemelk en een kleine hoeveelheid hoeveyoghurt. Biologische varianten uit de supermarkt doen het uiteraard ook. De melk moet gepasteuriseerd zijn. Melk in verpakking is dat reeds, die van de boer meestal niet.

Om zeker te spelen breng je de melk even aan de kook en laat ze afkoelen tot 45 graden. Ik beschik zelf niet over een keukenthermometer, maar heb geleerd dat je die temperatuur kan bepalen door je vinger tien tellen in de vloeistof te houden. Lukt dat nog net, dan mag je er een viertal eetlepels yoghurt bijvoegen.

Het beste resultaat bekom ik door de massa in een schone platte schaal te storten en die af te dekken met iets dat enigszins isoleert. Ik gebruik een omgekeerde ovenschaal. Laat een nacht staan bij kamertemperatuur en roer om. Als de substantie je bevalt is je yoghurt klaar. Is hij te dun en te weinig zuur dan kan je hem nog een paar uur langer laten staan, maar dat is een kwestie van smaak.

In de koelkast bewaart je maaksel een week tot tien dagen, ruimschoots genoeg om die twee liter soldaat te maken.

Er over nadenken dat je eigenlijk net je melk om zeep hebt geholpen door er bacteriën in te laten kweken is geen goed idee, gewoon eten en laten smaken! Heerlijk met honing of ahornsiroop.

Fotografie: Piet De Kersgieter

(Dit is een blogpost van gastblogger Nimsa. Ook gastblogger worden?)

De voorbije weken bracht de postbode mij – ondanks mijn niet-reglementaire brievenbus – twee pakskes met daarin producten om de dorstigen te laven. Pakske 1 bevatte zes fleskes Glacéau Vitaminwater, pakske twee 4 hele en 2 kapotte wijnglazen en een fles witte wijn. Ik dacht: laat mij een cocktail maken van die twee (niet in een glas maar in blogpost), dus bij deze.

Laten we beginnen met dat Vitaminwater. Met meteen een bekentenis van mijnentwege: ik ben geen fan van gesuikerde drankskes. Maar als ge mij iets wilt toesturen om te testen: ga uw gang.

Dus heb ik braaf de zes variëteiten Vitaminwater geproefd: Power-C (dragonfruit, vitame c en b), Essential (sinaas, vitamine c en calcium), Ignite (agrumes, vitamine b en guarana), Multi-V (citroen, vitamine b en zink), Restore (rode vruchten, vitamine b en kalium) en D-fence (appel-framboos, vitame c en zink).

Of dat lekker is? Wie Appelogen volgt op Twitter heeft al kunnen lezen dan ik niet bijster enthousiast was:

Lees verder…

Een kind krijgt een snoepke van een dame met de melding: “ik ga nu weg, en als ge dat snoepke straks niet hebt opgegeten dan krijgt ge er nog eentje extra”. Dilemma, dilemma!

Lees verder…

Als ik aan ‘t kokkerellen ben, sta ik open voor allerhande ongewone ingrediënten, bereidingswijzen, enzovoort. Maar deze gaat me net iets te ver: koken met sperma.

Alleen al praktisch lijkt me dat moeilijk. In de winkel kunt ge dat niet kopen. Veronderstel ik toch. En als ge pakweg 20 cl sperma nodig hebt voor kalkoengebraad met spermasaus, wie helpt u daar aan?

En dan hebben we nog niks geproefd.

Lees verder…

Telkens als ik een pizza bestel, vergeet ik erbij te vermelden dat hij voorgesneden moet zijn. Heel vervelend, want net als je in de zetel ploft en de film doet starten, moet je weer rechtstaan om een mes te gaan halen. Daarom heb ik mij er onlangs zo eentje aangeschaft. Deze pizzasnijders zijn zo cool dat ik ze gewoon op de salontafel laat staan als decoratie.

Een tijdje geleden hadden de mannen van Just-Eat mij gevraagd om een review te schrijven over hun site. Gisteren was het dan zover. In ruil voor een besteltegoed ging ik hun site eens grondig onder de loep leggen.

Lees verder…

Dit recept kreeg ik eind negentiger jaren, ergens op een broeierig terrasje in Spanje. Het werd me in schoon Andalusisch ingelepeld door mijn Spaanse gastmama en wat volgt heb ik er van onthouden. Ik heb het ondertussen reeds tientallen keren gemaakt, heb er grote emotionele prijzen mee gewonnen (oohs en aahs voornamelijk) en het mislukt nooit. Als je tenminste genoeg proeft tussendoor, want dat schijnt de kunst te zijn.

De ervaring heeft me geleerd dat een iets te fletse smaak kan gepimpt worden met meer azijn, maar ook met zout of een paar druppels tabasco. Al gaat de hoger genoemde dame van dat laatste vast gillen.

Goed, daar gaan we. Neem 400 gram wit broodkruim en giet daar een glas olijfolie van goeie kwaliteit over. Doe er een half glas Xerez-azijn bij (als hij hier ten huize op is dan gebruik ik witte wijnazijn), zes geplette tenen look , flink wat witte peper en zeezout. Laat dat alles een uurtje trekken.

Snij ondertussen 2 kg goed rijpe tomaten, een groene paprika en een halve komkommer in stukken. Gooi deze na dat uurtje in de kom met het broodkruim. Mix alles tot een gladde massa. Voeg eventueel ijskoud water toe. De gazpacho moet dik maar goed drinkbaar zijn. Smaak af naar wens.

In sommige streken doet men een verkruimeld hardgekookt ei, versnipperde komkommer en rode paprika op een bordje die je er naar eigen smaak over kan strooien.

En gazpachito, dat drink je ijskoud en uit een glas, niet uit een soepbord of een mok. Bah!

Fotografie: Piet De Kersgieter

(Dit is een blogpost van gastblogger Nimsa. Ook gastblogger worden?)

Te veel fruit liggen dat overrijp aan ‘t worden is? Dé oplossing: maak er een smoothie van. In mijn geval, vier kiwi’s, drie sinaasappels en een handvol kersen:

Lees verder…

Deze maand organiseren Libelle en Boek.be de actie Doe mei maar een doeboek. Met een selectie van 36 boeken willen ze ons warm maken om in mei de handen uit de mouwen te steken in en rond het huis. Een van die 36 geselecteerde boeken is Jamie Oliver's nieuwste kookboek: Jamie's Kookrevolutie.

Ik had voordien één kookboek van Jamie Oliver in huis: Happy Days met The Naked Chef. Ik moet toegeven dat ik dat weinig uit de kast haal. Dat ligt aan de combinatie "dat ziet er moeilijk uit" en onze pa's bedenkelijke smoel na het proeven van zo'n Oliver-probeersel. "Speciaal" is meestal zijn commentaar, wat zoveel betekent als "eerste en laatste keer dat ik dat in mijn bakkes steek." Een paar receptjes waren een succes, maar de gemiddelde successcore ligt aan de lage kant.

Jamie's Kookrevolutie gaat voluit voor de iedereen-kan-koken-invalshoek. Back to basics, met simpele, alledaagse gerechten. Een beetje Ons kookboek op z'n Jamie Oliver's. Ongeveer.

Het kookboek begint met een overzicht van onmisbaar keukenmateriaal, daarna een lijstje met ingrediënten die ge in huis moet hebben. Daarna volgen dik 300 pagina's aan recepten, onderverdeeld in hoofdstukken als Twintigminutenmaaltijden, Vlugge pasta, Snelkoken met vlees en vis en Liefdevolle salades.

Jamie Oliver presenteert deze keer toegankelijkere recepten dan ik gewoon van hem ben. Oké, ge komt nog wel eens ingrediënten tegen waarvan ge denkt "dat ga ik nergens vinden" of "als het mij lukt om dat te koken, ga ik solliciteren bij Peter Goossens."

Maar wat het boek deze keer zo leuk maakt, voor mij althans, zijn de vele basisrecepten die Jamie eenvoudig uitlegt, en waarbij hij een aantal suggesties geeft om het basisrecept –zoals hij dat zelf noemt – te pimpen.

Enkele voorbeeldjes:

Tomatensaus voor pasta. Om daarna te pimpen met spinazie en geitenkaas, of met garnalen en rucola, of met doperwten en tuinbonen.

Havermoutpap. Eerst het basisrecept, daarna pimpvoorstellen met banaan en kaneel, of bramen en appels, of chocolade en sinaasappelmarmelade.

Stoofschotels. De basisstoofschotel kan uitgebreid worden met ofwel rundvlees en bier, ofwel varkensvlees en cider, ofwel kip en witte wijn, ofwel lamsvlees en rode wijn. Daarna volgen er nog suggesties om er een bladerdeegdeksel op te leggen, deegballetjes toe te voegen, er een hotpot van te maken of een cottage pie.

Verder leert ge (onder meer) verschillende soorten vlees juist braden, ontdekt ge hoe Jamie Oliver een ei kookt, bakt en pocheert, en krijgt ge recepten voor meer sauzen dan uw kebabman in huis heeft.

Tot slot van deze boekbespreking (klinkt schools hè) nog zeggen dat ik geen enkel recept uit Jamie's Kookrevolutie zelf heb uitgeprobeerd. Nog niet. Maar dat gaat er zeker van komen.

En om af te ronden ook nog eventjes melden dat er een Doeboekenbijlage bij Libelle zit deze week, die ge ook kunt oppikken in 206 deelnemende boekhandels (pdf) of in 26 Vlaamse bibliotheken (pdf). In die bijlage vindt ge naast een uitgebreide voorstelling van de 36 boeken ook 36 kortingsbonnen, gaande van € 2 tot € 7. Hoe hoger de prijs van het boek, hoe hoger de korting. Ge kunt de kortingsbonnen inruilen bij de deelnemende boekhandels tot 31 mei 2009.

Voor de volledigheid, de 36 doeboektitels:

Lees verder…

Ik heb Bruno’s smakelijk uitziende karnemelkcake met chocolade-zure-room-ganache eens gemaakt. Gewoon netjes volgens het voorgeschreven recept deze keer. Eerst de cake gebakken:

Lees verder…

Onze pa heeft een persoonlijke top 3 gemaakt van de knapste madammen uit het huidige seizoen van Mijn Restaurant:

1. Gaëlle Six van restaurant Dell'Anno in Kortrijk
2. Rebekka Mariani van restaurant Fleur Délice in Diest
3. Tom Paumen van restaurant Bigarreaux in Sint-Truiden

Eten met eetstokskes. Als ge niet weet hoe het moet, en ge gaat eten bij de Chinees, en die legt alleen maar eetstokskes op tafel: getaffel gegarandeerd.

Daarom deze handige video waarin u wordt uitgelegd hoe ge uw eetstokskes moet vastpakken:

Lees verder…