Het kapsel van Nicolas Cage heeft haast een even roemruchte carrière als de acteur zelf. In onderstaand filmke krijgt ge een beeld van hoe Nicolas Cage door de jaren heen zijn grens verlegde. Zijn haargrens welteverstaan.
- Algemeen
- Kunst
- Verontrustend
- Overleven
- Lachen
- Film en fotografie
- Pikante oogappels
- Vrouwen onder elkaar
Werkelijk zotte fotoreeks van Stephen Mallon: blijkbaar dumpen ze in Amerika afgedankte metrostellen in de oceaan.
Ik begin me direct vragen te stellen over de impact op het milieu, maar ze doen dit naar het schijnt omdat het een positieve invloed heeft. Met de gestripte metrostellen worden namelijk artificiële riffen gecreëerd op plaatsen waar de zeebodem kaal is, zodat er zich daar nieuw zeeleven kan vestigen. Raar allemaal.
Beetje meer info over het project bij NYC Transit (efkes een search doen op “reef” helpt om het fragment te vinden).
(kussen voor Keskonfoula)
Fotografenduo Yves Marchand en Romain Meffre hebben maar twee reeksen op hun site staan, maar die zijn absoluut de moeite.
Ruines van Detroit en Verwaarloosde theaters. Verplichte kost.
(kussen voor JJ)
Ja hoor, de volgende sequel van Ice Age komt eraan. Ice Age nummerke 4 al, die als bijtitel Continental Drift meekreeg. Waarschijnlijk pas in de zomer van 2012 in de zalen (nog maar anderhalf jaarke geduld dus), maar de eerste teaser trailer is er al. En die is top!
‘t Is weer Music for Life tijd, en ge zult het geweten hebben. Fijne actie van het FoMu in Antwerpen: ze vroegen aan 10 Belgische artiesten (zijnde: Amatorski, Daan, Selah Sue, Gabriël Rios, Das Pop, Vive la fête, Helmut Lotti, Broken Glass Heroes, An Pierlé en Zita Swoon) om foto’s te trekken van een speciale dag. Bijvoorbeeld opnames van een nieuwe plaat, sexytime met groupies in de backstage of de drummer die zichzelf in zijn oog steekt met een drumstokske. Daarnaast portretteerde Jimmy Kets de 10.
Het resultaat: 10 unieke edities, gesigneerd door artiest en fotograaf. Wordt tentoongesteld in het FoMu van 17 december tot 16 januari, en geveild ten voordele van Music for Life 2010.
Er is ook een making of-filmke:
The New York Times heeft 14 filmkes gemaakt, met classic screen types. Het (of is het de?) opzet is altijd hetzelfde: zwart-wit, alleen muziek (van niet van de minsten: Owen Pallett), kort en bondig.
‘t Is niet altijd even intrigerend maar er zitten toch een paar goeikes tussen.
Met onder meer een woeste Javier Bardem, een voor So You Think You Can Dance solliciterende Vincent Cassell, een zetelpatattende Michael Dougles (die begint nu wel echt héél hard op zijne pa te trekken), een scherende Robert Duvall en een strippende Natalie Portman:
Als ik de foto’s van Edward Nightingale bekijk, krijg ik bijkans ook goesting om naar de Brico te wandelen, wat spuitbussen te kopen en ‘s nachts een paar treinen te gaan bespuiten.
(kussen voor Vette Bommers)
Je wil een film bekijken maar je weet niet welke? Of je zoekt films die lijken op jouw lievelingsfilm? Jinni helpt je kiezen. Je kan op allerlei manieren films zoeken om de film te vinden die jou een aangename avond kan bezorgen.
Jinni bevindt zich al geruime tijd in beta-fase en lijkt die maar niet achter zich te kunnen laten. Laat dat je echter niet tegen houden want soms kan je nieuwe pareltjes ontdekken via deze tool.
Kent er iemand nog soortgelijke sites?
(Dit is een blogpost van gastblogger Jannickvdb. Ook gastblogger worden?)
Tokyo! is een film uit 2008. Een cinematografisch drieluik over de Japanse hoofdstad, gemaakt door drie niet-Japanse regisseurs: Michel Gondry, Leos Carax en Bong Joon-ho.
Het deel van de Zuid-Koreaan Bong Joon-ho heet Shaking Tokyo en gaat over een man die in isolement leeft. Tot …
Bekijk Shaking Tokyo: deel 1 – deel 2 – deel 3 – deel 4
Als ge Tokyo! volledig wilt zien, bestel ‘m hier.
(kussen voor Ektopia)
Een foleyartiest is iemand die voor films achtergrondgeluiden creëert, zoals pakweg stappen, boksen-in-uw-gezicht, dichtslaande deuren, getrappel van paarden, dat soort dingen.
Gary Hecker is één van de strafste foleyartiesten in Hollywood.
Boeiende mini-docu over een apart beroep:
We worden de laatste tijd overstelpt met berichten over 3D, in de bioscoop maar ook op homecinema’s. 3D lijkt de nieuwe tovertechnologie. Ik wil het echter niet hebben over 3D maar over 4D.
Bij het intypen van de term op zoekmachines kom je behoorlijk wat filmpjes tegen die echter nauwelijks duidelijk maken wat de term 4D betekent. Daarom wil ik eerst even uitklaren wat 4D precies inhoudt. Volgens Wikipedia is het een combinatie van een 3D-film met fysieke elementen.
Ik herinner mij nog dat ik als kleine jongen met mijn ouders naar Disneyland Parijs ging. Daar was een 3D-voorstelling van ‘Honey, I Shrunk the Audience’. Tijdens de film voel je op een bepaald moment de muizen lopen aan je voeten of word je nat van een niezende hond. Dit is met andere woorden niets anders dan een 4D-film, reeds in 1994.
Waarom wil ik het nu dan nog hebben over 4D? Vanwege de campagne van Ralph Lauren die op 10 november 2010 plaatsvond. Ter ere van 10 jaar digitale innovatie gaf dit merk in Londen en New York een 4D-show. Voor diegenen die er niet bijwaren kan het filmpje uiteraard op internet worden bekeken.
Deze fantastische papieren animatie van Jeremy Messersmith vat de Star Wars-trilogy heel mooi samen. Tof muziekje, mooi gedaan. Een streling voor het oog (en oor).
