Volgens het AAD zijn we royaal te laat met volgend filmke, maar ik durf te wedden dat niet iedereen het al gezien heeft. Dus. Het green screen. Zoiets als een blue screen, maar dan groen.
Ik vermoed dat ze de kleur aanpassen aan wat hip is dat seizoen. Die groene schermen gebruiken ze niet alleen voor films maar blijkbaar ook voor doorsnee-televisiereekskes.
Ge moet dus niet denken dat alles wat ge ziet tijdens Witse daar ook in ‘t echt te zien is. Of bij de Pfaffs of zo.
Je hangt een aantal mensen met hun enkels aan het plafond. Je neemt een foto van hun gezicht en je hangt de foto ondersteboven. Bruton Stroube heeft dit gedaan en creëert zo een vervreemdend effect in zijn portrettenreeks Upside Downy Face.
Omdat de videoclip van This Must Be It zo geniaal is, kwam er iemand op het idee de muziek er af te halen, om zo de aandacht te verleggen naar de clip zelf. Resultaat: een mooie kortfilm.
Nikki Graziano heeft iets met fotografie en iets wiskunde. Haar twee passies combineerde ze in deze fotoreeks. Ik snap er eigenlijk niks van, maar ‘t spreekt me wel aan.
(kussen voor Wired)
Ik weet niet hoe het komt, maar dit fotoreekske van een stoet schone camionetten (geschoten door Joe Stevens) vind ik fijn om naar te kijken. Misschien heeft het er mee te maken dat ikzelf al hennig wat kilometers in aftandse camionetjes heb gekard. Die bordeauxrode Bedford. Die geblutste Mercedes, zonder servo (en ook zonder gordijntjes). En dat pittig Mitsubshi’ke waarmee onze pa en ik ooit helemaal tot in Groningen zijn gekard. Waar is den tijd.
(kussen voor R78)
Stel dat ge een beetje kunstzinnig zijt aangelegd en dat ge in uw jonge jaren uzelf later wel kunstenaar ziet worden. En stel dat ge u ook graag bezig houdt met bier brouwen en dat ge u daar later ook wel iets serieus mee ziet doen.
Een aantal jaren later brouwt ge bier en verkoopt dat als “kunst”. Probeer dat maar eens aan uw vader uit te leggen als die niet wil snappen waarom bier ineens kunst zou zijn.
Een ietwat ongemakkelijk gesprek, in een kortfilm gegoten door Lernert Engelberts en Sander Plug.
De kunstenaar in kwestie heet Arno Coenen.
Bij sommige remakes, van-strip-naar-witte-doek- en van-kijkkast-naar-witte-doek-films krijg ik zo’n gevoel van “dat hadden ze niet moeten doen”. En bij deze heb ik dat helemaal: The A-Team. Jawel, binnenkort in de filmzaal. Onze pa is enigszins curieus.
Blijkbaar hebben ze de dappere vier een beetje geüpdatet. Het zijn geen Vietnam-veteranen meer maar Irak-oudjes. Wat ge misschien nog wilt weten: de regisseur is Joe Carnahan (nooit van gehoord), het script werd bekokstooft door Michael Brandt (3:10 To Yumo, oké, niet slecht), Stephen J. Cannell (oude rot in het vak, uit het oude A-Team team), Derek Haas (ongeveer gelijklopende carrière met Brandt) en Skip Woods (Swordfish, Hitmen, X-Men Wolverine, mja).
De enige (voor mij) bekende in de cast is Liam Neeson (in de rol van Hannibal) en schoon poepke van dienst is Jessica Alba Jessica Biel.
Al bij al zou ik zeggen: afwachten. Op 23 juni bij ons in de zalen.
De trailer:
Donderdagavond zijn onze pa en ik dankzij Radio 1 naar Mr. Nobody gaan kijken in avant-première. Da’s de nieuwe film van Jaco Van Dormael.
Straffe kadee, die Van Dormael. Na in de jaren 80 een paar kortfilms gedraaid te hebben, is er in 1991 zijn eerste langspeelfilm: Toto le héros. Boem patat. Ineens goed voor de Caméra d’Or in Cannes, een paar Joseph Plateau prijsplakken en een dozijn andere trofeeën en nominaties.
Dan is het zes jaar wachten op zijn volgende. Le huitième jour. Boem patat. Weer prijs. Beide hoofdrolspelers pakken het kroontje voor Beste Acteur in Cannes, naast een paar andere prijzen en nominaties voor de film.
En nu is er dus Jaco Van Dormaels derde film. ‘t Is 2010 intussen, dus 13 jaar hebben we zitten wachten op nieuw werk van de Belgische filmmaker. Net als de vorige keren stond hij zelf in voor script en regie. Voor de film startte donderdag, vertelde Van Dormael (geïnterviewd door Jan Hautekiet) dat hij 7 (zeven) jaar had gewerkt aan het script alleen. Slik.
Jan Hautekiet zei ook “ik zou hier nu de plot kunnen verklappen” voor de film begon, maar nee Janneman, dat hadt ge niet gekund, want hola jongens, wat was me dat allemaal? Welk plot? Welke verhaallijn?
Ik probeer uit te leggen hoe de film in mekaar steekt. Stel: ge hebt het leven van 1 persoon, dat ge voorstelt als een aaneensluiting van straten. Van punt a naar punt b, van geboorte tot dood. Elke keuze waarmee die persoon wordt geconfronteerd is een kruispunt, en elke keuze is een straat op dat kruispunt.
Nu, Van Dormael bekijkt niet alleen die ene aaneenschakeling van straten, dat ene leven. Op elke kruispunt gaat hij ook nog ‘s elke straat in en loopt die af tot op het einde, tot aan de dood.
In Mr. Nobody toont hij allerhande fragmenten uit al die verschillende straten, uit allerhande mogelijke levens van één persoon, Nemo Nobody. Niet chronologisch of met een stratenplanneke en aanwijzingen erbij, hij springt van ‘t een naar ‘t ander. Zonder uitleg of logica.
Dat ging geregeld mijn klakske te boven, te onder, en langs alle andere kanten ook. Niet de makkelijkst te verteren film dus, en van een echt plot is er dus amper sprake.
Knap uitgewerkt wel. Visueel van topkwaliteit. En hoedje af voor make-upartieste Kaatje Van Damme. Straf. Maar een kaskraker … ik vrees ervoor. Wel voer voor de cinefielen onder ons.
Score: 3,5/5 (over de quotering)
Tot slot, de trailer:
Dat Lady Gaga hét nieuwe stijlicoon is, daarmee vertel ik u hopelijk niks nieuws, anders loopt ge een paar straten achter.
Lady Gaga heeft natuurlijk niet te tellen zoveel fans, en sommigen van die fans zijn zotten met teveel tijd om handen.
Zo is er ene Veik11 die zijn eigen bezig houdt met allerhande outfits van Lady Gaga na te maken voor zijn Barbie’s. Een must-see.
Dikwijls zet hij bij het resultaat ook de foto waarop hij zich baseerde, en soms zit er zelfs een handleidingske bij zodat ge uw Barbie’s kunt verladygagaën.
Inglourious Basterds gezien? Dan herinnert ge u vast Stolz der Nation, de film in de film, de verfilmde heldendaden van (de fictieve) nazisoldaat Fredrick Zoller, een spoel propaganda voor Adolf Hitler.
In Inglourious Basterds krijgt ge maar een aantal stukskes te zien, maar Stolz der Nation is wel degelijk een kortfilm van 6 minuten lang, speciaal voor Inglourious Basterds gemaakt. Door Eli Roth trouwens, die in Inglourious Basterds Sgt. Donny Donowitz vertolkt.
Bekijk Stolz der Nation:
Stopmotionfilmkesmaker PES stuurt u zijn kerstwensen in de vorm van – vijf frank voor wie het nu al weet – een stopmotionfilmke. Kaboom!
Lees de artikels van Chris Dust, Dokter Wolf of Uw Moeder.
Toffe link gezien? We zetten hem op Appelogen!
Contacteer ons
Wie is wie op Appelogen?
RSS 2.0
RSS Commentaren
Appelogen op Facebook
Appelogen op Flickr
Appelogen op Twitter
Appelogen op Instagram
Appelogen op Pinterest
