Ondertussen is de sneeuw in ons landje al een tijdje gesmolten. Mocht je nog even willen wegdromen, bewonder dan deze schitterende verzameling sneeuwmonsters (zoals ze in Japan genoemd worden).
- Algemeen
- Kunst
- Verontrustend
- Overleven
- Lachen
- Film en fotografie
- Pikante oogappels
- Vrouwen onder elkaar
Straffe toeren, dit. Een zekere Mathieu Wechsler heeft een film gemaakt, volledig in GTA 4. Geen kortfilm, maar een langspeler van 90 minuten! Twee jaar heeft Wechsler eraan gewerkt. En ‘t is een behoorlijk goeie film geworden. Wat eigenzinnig en apart van beeldvoering en vertelwijze, maar zo hebben we het graag.
Het verhaal: een vuilnisman gaat op zoek naar de moordenaar van een paar danseressen in zijn favoriete stripclub.
Bekijk The Trashmaster:
Melena Ryzik mocht een kijkje nemen binnenin de studio’s van Pixar. Een unieke gebeurtenis, want normaal gezien laten ze geen pottenkijkers binnen. Het doet mij een beetje denken aan Google.
Bijkans twee jaar geleden dat we nog een David O’Reilly filmke op Appelogen postten, dus hier is er nog ‘s eentje.
The External World heet z’n jongst worp en ge moogt u zoals gewoonlijk verwachten aan een heerlijke aaneenknoping van rare toestanden.
Frons mee de wenkbrauwen:
Quentin Tarantino haalt maar al te graag wat mosterd hier en daar als hij een nieuwe film maakt. Hij is de eerste om dat toe te geven. Voor Kill Bill ging hij op wel héél erg veel plaatsen in de mosterdpotten dippen.
In het filmke hieronder krijgt ge in sneltempo zijn mosterd-ontleenplekken voorgeschoteld. Lijkt erop dat Quentin bijkans meer een collage-artiest is dan een filmmaker. Of wil hij gewoon graag met zijn encyclopedische filmkennis uitpakken?
Dat ge uw ogen nodig hebt als fotograaf, dat lijkt logisch. Pete Eckert is blind, en fotograaf. Tot zijn 28ste was zijn zicht normaal maar toen begon hij blind te worden.
Zijn verhaal:
Hoe vaak gebeurt het dat een film zo een verpletterende indruk op u maakt dat ge achteraf alleen een “ma how munne man” kunt uitbrengen. Gisteren was het van dat. Was geleden van There Will Be Blood, in 2007.
De nieuwe verpletteraar: Rundskop, het langspeelfilmdebuut van Michaël R. Roskam. Zowel scenario als regie van zijn hand.
Wat Rundskop zo straf maakt is dat het zo hard boenk erop is. Ik veronderstel dat ge niet allemaal uw jeugd hebt doorgebracht in Limburg (ik wel), met bezoekskes aan uw boerenfamilie (ik wel) die er niet vies van was hun beesten af en toe een hormonenhandje te helpen (dat nu weer niet niet). Michaël R. Roskam heeft in zijn jeugdjaren ook op hooizolders gespeeld en kalfkes op zijn hand laten zuigen durf ik wedden, kan niet anders. Zo herkenbaar.
Drie maal chapeau:
Voor het fantastische scenario. Jeugdtrauma’s, kapotte vriendschappen, spijt, eenzaamheid, pijn en woede … Een dolle komedie dus.
Voor de regie en de fotografie. Straffe toeren. Helemaal in het begin, als Jacky die boer gaat afdriegen. Eén lang shot. Ik had graag efkes teruggespoeld en opnieuw gekeken. Of de achtervolgingsscène, zonder geluid.
Chapeau voor het straffe acteerwerk. Jeroen Perceval als zenuwpees, Barbara Sarafian als scherpgetongde politiemadam. En natuurlijk, de ster van Rundskop, Matthias Schoenaerts twee extra pluimen voor hem. Voor de lijfelijke prestatie. 208 kilo spiermassa bijkweken voor een rol, ge moet het maar doen. En voor de taalkundige prestatie. Iets waar ik heel erg gevoelig aan ben: series of films die zich in Limburg afspelen en dan hebt ge een of andere Antwerpenaar of Gentenaar die “een Limburgs accent” doet dat op den hond z’n kloten trekt. Daar kan ik niet tegen. Dan haak ik af. Schoenaerts heeft z’n leske goed geleerd. Zalig om ‘m bezig te horen.
Om maar te zeggen: Rundskop, gaat dat zien. Een dikke 5/5 Appelogen quotering.
Als dit internationaal geen potten gaat breken, dan weet ik het ook niet meer.
Hieronder de trailer. Ge moogt ‘m alleen kijken als ge belooft ‘m ook in de cinema gaan te zien.
Er komt weer een verfilming aan van een Cormac McCarthy werk. Voor ge begint te juichen: het gaat om een tv-film, van de Amerikonders bij HBO.
Als ge ‘s mans werk kent, weet ge dat dat staat voor een intens en niet al te opbeurend filmavondje. Zie ook eerder verfilmd werk: No Country For Old Men (verfilmd door de Coen broertjes en goed voor onder meer vier Oscars en twee Golden Globes) en het brutale en zwaar op de maagse The Road (John Hilcoat verfilmde deze Pulitzerwinnaar, met Viggo Mortensen in de hoofdrol).
En nu dus de nieuwe: The Sunset Limited, naar het gelijknamige toneelstuk. Anders dan bij de twee voorgaande verfilmingen schreef McCarthy deze keer zelf de screenplay. Tommy Lee Jones regisseert en speelt één van de twee rollen. De andere rol is voor Samuel L. Jackson.
Jup, maar twee acteurs. En de hele film speelt zich af in één kamer. Veel actie moet ge dus niet verwachten, dialoog des te meer.
Alvast de trailer:
Ferm gemaakte kortfilm met plasticinefiguurkes. Van een Spanjaard genaamd Sam. Met Engelse ondertiteling. Meer ga ik er niet over vertellen. Kijk maar.
Stel dat Up! niet in 2009 was gemaakt maar in 1965. Computeranimaties stonden toen nog niet helemaal op punt. Maar stel dat de Disney- en Pixarboys toen toch Up! hadden willen maken, dan had hij er ongeveer zo uitgezien (met Kirk Douglas als slechterik/ontdekkingsreiziger Charles Muntz!):
Jason Oliver Goodman vertrok in de zomer van 2004 met zijn fiets voor zijn fotoproject A Girl’s Bike. In 4 maanden portretteerde hij zo’n 200 meiden op hun fiets, in de buurt van New York City.
In 2008 werd zijn fotoreeks verboekt. Ge kunt 62 foto’s van A Girl’s Bike bekijken op zijn website.
(kussen voor Bnox)
