Ge pakt uw gitaar, uwe versterker en alle effectenpedalen die ge hebt liggen. Ge wandelt daarmee een kunstgalerij binnen en installeert daar de boel. Ge verft erbij op de vloer “Walk on me”. En ge noemt dat kunst.
Ik vermoed dat ik daarmee niet zou wegkomen, maar als ge David Byrne zijt, frontmans van Talking Heads, dan durft meneer de galeriehouder zich al sneller bedenken.
Joseph Stashkevetch is een artiest. Hij maakt tekeningen enkel met een potlood. Als je niet goed kijkt dan denk je een zwart-witfoto te zien. Spijtig genoeg zijn de foto’s op zijn site niet van hoge kwaliteit maar toch geven ze een goed idee van de schoonheid van zijn werk. Stuk voor stuk prachtige werken.
Alan Van Ryzin is ook een artiest. Hij werkt onder andere aan computerspelletjes. Op zijn site zijn enkele realistische, computergemaakte 3D-voertuigen te vinden. Zeer mooi gemaakt, ik kan mij enkel inbeelden hoeveel werk daarin gekropen is.
Op onderstaand filmpje zie je een straatartiest schilderen. Sommige mensen kunnen schilderen en sommige van hen maken het zichzelf nog een beetje moeilijker door dat op een korte tijd af te willen werken. Deze doet het wel heel snel.
Hij schildert mooie, kleine landschapjes op glas met zijn vingers. En ik weet dat hij niet de enige persoon ter wereld is, maar het blijft toch steeds leuk om te zien.
In 2010 was ik in Londen en daar was ik zeer onder de indruk van de Sunflower Seeds van Ai Weiwei.
Klinkt misschien niet bepaald spectaculair, een hoop keramieken zonnebloemzaadjes over de grond verspreid, maar in het echt: mah jongns toch.
Vooral de mini-docu erbij maakt de installatie nog sterker. Meer dan een miljoen zonnebloemzaadjes, stuk voor stuk met de hand beschilderd. Ai Weiwei zette er zomaar efkes 1.600 Chinezen mee aan het werk.
En de Sunflower Seeds zijn dus momenteel te bezichtigen bij Mary Boone in New York. Tot 4 februari 2012. Moest ge in de buurt zijn: niet te missen.
Hieronder nog de mini-docu, een regelrechte must-see wat mij betreft.
Liefste vrienden & vriendinnen,
2011 eindigt op een aantal cliffhangers van jewelste. Zal Kim Jong-Un een even goeie dictator blijken als zijn pa? Zal Di Rupo de druk aankunnen? Levert de Arabische lente vruchten op? Gaan die Occupy’ers eindelijk een douche nemen? Wanneer gaan de films over Luik en Noorwegen in productie? En wie gaat er mee op café op 22/12/12? Spannend hoor. Of ook niet. Want wat de onheilsprofeten en internetforumlullo’s ook mogen beweren: de wereld draait door, met of zonder ons. Soit.
Slechts drie dingen maken het allemaal draaglijk: liefde, humor en muziek. En over dat laatste had ik geen klagen dit jaar. Want wat een fantàstisch muziekjaar was 2011.
Bob Dylan. 2011 was het jaar waarin de Troubadour der Troubadours eindelijk tot mij doordrong. En hoe! Met de kracht van 12 op de schaal van Richter. En daar moest hij dan zeventig voor geworden zijn! Ik heb dit jaar bijkans naar niks anders geluisterd, lieve mensen. Bijkans! Want er zweefde wel meer moois door de ether.
De tweede muzikale revelatie was voor mij een groepje uit Aalst. Een groepje dat perfect weet hoe ik mijn popmuziek het liefst heb: dromerig, avontuurlijk, meeslepend en een tikkeltje melancholisch. Meer van dat, jongens en meisje! Verder veel lekkers van o.a. Mastodon, Black Keys en Tom Waits. En heldin PJ die de beste plaat uit haar reeds indrukwekkende carrière maakte.
Live werd ik omvergeblazen door een dwerg uit Minneapolis en 4 lelijke baardapen uit Australië. Uiterlijke schoonheid is geen must in de rock ‘n roll. Zelf stond ik ook nog eens op een podium (dank, Ward) en ik merkte hoe hard ik het gemist heb. Volgend jaar meer van dat!
De categorie “singles” is “songs” geworden. Omdat ik besef dat singles eigenlijk niet meer bestaan. En omdat er zo verdomd veel mooie liedjes werden gemaakt.
Over het filmjaar zal ik kort zijn: geen topjaar, maar toch een dikke 20 maal vuurwerk. En 5 lievelingsregisseurs lieten zich (alweer) van hun beste kant zien: Scorsese, Polanski, Woody Allen, Von Trier en de Dardennes. Op toneelgebied ruilde ik vampieren voor nazi’s. Ook leuk.
Maar. Mijn lijstjes dus. Zoals elk jaar moet je ze nemen voor wat ze zijn: lijstjes. En denk er vooral het uwe van.
En voor 2012 wens ik jullie véél liefde, humor, goeie films en massa’s mooie muziek! De nieuwe van The Hickey Underworld, bijvoorbeeld.
Hier gaan we:
Christian en Karen Boros waren kunstliefhebbers, en toen ze goed boerden, kochten ze kunst. Na een tijd werd dat een hoop kunst. En dus dachten: als we dat nu ‘s ergens bijeen zetten en hangen, zodat mensen ernaar kunnen komen kijken.
Dus kochten ze een oude bunker in Berlijn, voerden wat renovatiewerkzaamheden uit, bouwen tegelijk hun woonst erbovenop, et voila, The Boros Collection is geboren.
Vandaag kunt ge deze privé-collectie gaan bekijken op vrijdag, zaterdag en zondag. Wel vooraf even online boeken, anders komt ge er niet in. Toegang kost 10 euro.
Hieronder een interview met Christian Boros. Ja, ik ben een beetje jaloers. Vooral op die ouw Madonna.
Liefhebbers van de betere hype art, boek nu reeds een hotelleke in Londen want Tate Modern doet een Damien Hirst-retrospectieve.
Datum: 4 april tot 9 september 2012. Misschien handig om te weten: Olympische Spelen 2012 in Londen van 27 juli tot 12 augustus, en Paralympische Spelen van 29 augustus tot 9 september. Mijden of combineren naar believen.
De expo blijkt vooral te focussen op de beginperiode van Hirsts carrière. Van zijn recent werk is wel For the Love of God aanwezig (in de Turbine Hall), ook wel bekend als “dat schedel met diamanten”.
Verdere hoogtepunten beloven te worden: The Physical Impossibility of Death in the Mind of Someone Living (ook wel bekend als “die haai op sterk water”), Mother and Child Divided (ook wel bekend als “dat kalf en haar mamakoe, doormidden gezaagd”), Sinner (ook wel bekend als “rek vol medicijnen”), A Thousand Years (ook wel bekend “iets met maden en vliegen en een koeienkop”).
De in Amsterdam wonende Japanner Masaki Komoto heeft een aantal brilmonturen ontworpen. Erg conceptueel. Gebaseerd op, tja, krabbels. Draagbaar is het dus niet altijd, maar het ziet er wel tof uit.
Een beetje stripliefhebber moet ik niet meer aan Charles Burns voorstellen, mag ik hopen? Naast geweldig werk als Zwart Gat en X zoudt ge ‘m ook kunnen kennen van illustratief werk, zoals bijvoorbeeld die platenhoes voor Iggy Pop.
Een van de grote mannen van de stripwereld dus. En Museum M in Leuven wijdt nu een tentoonstelling aan hem. Meer dan 200 werken, een overzicht van een carrière van 30 jaar. Warm aanbevolen.
Nog tot 11 maart 2012 te bezichtigen.
Matthew Cox borduurt op röntgenfoto’s. Een man met geduld dus. En ‘t resultaat mag gezien worden.
Drie reeksen:
Heartthrobs, Avatars and Street Paper
Embroidered MRIs and New X-rays 2011
New Embroidered X-rays 2011
Embroidered X-Rays
Oei nee, dat zijn er vier.
Tijd om een hotel in New York te boeken, want aldaar kunt ge binnenkort (als ge de douane-dudes u niet vasthouden op de luchthaven tenminste) twee fijne tentoonstellingen gaan bekijken.
Weegee: Murder Is My Business
Van 20 januari tot 2 september 2012 in het International Center of Photography
Weegee (1899-1968) is zo’n beetje de daddy van de tabloid(foto)journalistiek. Hij freelancete als fotograaf voor een paar New Yorkse kranten en was zowat de fotoreporter van alles wat de hulpdiensten (politie, brandweer, ambulance) meemaakten.
Hij kwam dikwijls als eerste op the scene aan, zelfs voor de hulpdiensten. Dat hij in 1938 de enige reporter in New York was die een politieradio in zijn auto mocht installeren, zat daar waarschijnlijk ook voor iets tussen. In de koffer van zijn auto had hij ook een kleine donkere kamer ingericht, kwestie van zo hot off the press te zijn als mogelijk.
Cindy Sherman: retrospectieve
Van 26 februari tot 11 juni 2012 in het MoMA
Tja, moet ik Cindy Sherman nog voorstellen? Een van de grote madammen van de hedendaagse kunstfotografie, al dik 30 jaar bezig. Bekend natuurlijk van haar zelfportretten, al noemt ze het zelf geen zelfportretten, want ze doet er natuurlijk veel aan om een andere identiteit weer te geven.
Het MoMA toont in deze expo meer dan 180 foto’s en overspant daarmee haar carrière van midden jaren ’70 tot nu. De belangrijkste reeksen en typische thema’s worden uitgediept en daarnaast gaat een aantal van haar fotografische murals in première.
Lees de artikels van Chris Dust, Dokter Wolf of Uw Moeder.
Toffe link gezien? We zetten hem op Appelogen!
Contacteer ons
Wie is wie op Appelogen?
RSS 2.0
RSS Commentaren
Appelogen op Facebook
Appelogen op Flickr
Appelogen op Twitter
