De Australisch-joodse kunstenares Jane Korman heeft een controversieel filmke gemaakt. Ze nam haar joodse vader Adolk, die de holocaust overleefde, haar kinderen en een nicht mee op een trip langsheen een hoop holocaust-overblijfselen zoals het concentratiekamp van Auschwitz. Ze filmde hun vijfkes terwijl ze op de tonen van Gloria Gaynors I Will Survive hun booty shaketen. En ze monteerde die beelden tot haar kunstfilm Dancing Auschwitz.

Persoonlijk vind ik dat kunnen. Gij?

Lees verder…

Gek hoor, omgekeerd perspectief. Alsof er iets vies kapot is in uw kopke.

Nu wachten op de eerste animatiefilm in de bioscoop die gebruik maakt van omgekeerd perspectief. Dat gaat helemaal flippen zijn.

Lees verder…

BLU is terug! Je weet wel, die kerel van de geniale animatie MUTO. Deze keer heeft hij zichzelf overtroffen. Knap, zéér knap, ik ben zowaar een tikkeltje jaloers. Lees verder…

De kunstkenners en -critici onder de Appelogen-lezers mogen mij uitleggen wat dit allemaal te betekenen heeft: alle presidenten van Amerika geportreteerd met een hesp in hun pollen.

Allemaal olie op paneel-schilderijen van Bijijoo (nsfw). In de Presidential Ham Shop kunt ge ze ook kopen als postkaart of mok.

(kussen voor Alex)

Meestal is het de muziek die het headbangen veroorzaakt, maar deze keer is het compleet het tegenovergestelde. Met de Moshpit Amp veroorzaakt het headbangen de muziek! Supercool! Ik wil er een. Lees verder…

Sorry voor de titel, vertalingske van Google Translate. ‘t Gaat dus over Comic Sans, het lettertype dat elke typoliefhebber doet gruwelen. Maar hey, Comic Sans is ook maar een lettertype. En na het lezen van zijn monoloog ben ik aan ‘t overwegen om ‘m wat vaker te gebruiken. Misschien tijd voor een redesign van Appelogen?

Hier is de eerste paragraaf van Comic Sans’ monoloog, de rest hierzo.

Listen up. I know the shit you’ve been saying behind my back. You think I’m stupid. You think I’m immature. You think I’m a malformed, pathetic excuse for a font. Well think again, nerdhole, because I’m Comic Sans, and I’m the best thing to happen to typography since Johannes fucking Gutenberg.

Straf staaltje schrijfsel van Mike Lacher.

(kussen voor @michlr)

The Hoverboard is een kunstwerk van Nils Guadagnin voor zijn tentoonstelling Back To The Future uit 2008. Het is een exacte kopie van uit de film. Het enige verschil is dat deze echt werkt. Fantastisch nostalgisch. Lees verder…

Wat gebeurt er met een videofragment als ge het uploadt op YouTube, terug downloadt, dan het gedownloade fragment weer terug uploadt en downloadt, en zo pakweg duizend keer achter elkaar die upload-download-cyclus? Een of andere zot heeft het geprobeerd. Of nee, een of ander genie, want dat is het!

Lees verder…

Ge pakt een gazet. Ge wikkelt er een stuk wit katoenen stof rond. Ge borduurt de foto’s die doorschijnen na op het stof met gekleurd garen. Ge noemt dat kunst.

Erg schoon werk van Lauren DiCoccio.

Lees verder…

Abraham Lincoln keert wel vaker terug in de schilderijen van Mark Ryden. Recent schilderde hij een roze Abraham Lincoln-portret, compleet met een indrukwekkende kader errond.

Ryden maakte er (alweer) een time-lapse-filmke van, deze keer met wat extraatjes erbij.

Lees verder…

Grommelbij beweert op Metafilter dat the real thing beter is dan de VR-versie, maar ik zeg: nee. Dit is beter.

Als ge zelf al in de sixtijnse kapel geweest zijt, dat weet ge het: propvol, geschuifel, geduw, kwaaie bewaking, efkes kijken, zeker geen foto trekken en dan juuu! Verder! Blijven lopen!

Geef me dan maar de virtual reality-versie van de sixtijnse kapel. Kunt ge tenminste op uw gemakske rondkijken. Aanraderke wat mij betreft.

Of ge moest connecties hebben binnen het Vaticaan, dan moogt ge misschien buiten de bezoekuren ‘s binnen in het kapelleke.

Ik weet niet welke banaan op het gedacht is gekomen om te proberen zijn tekentalent in Microsoft Excel uit te proberen, maar die banaan in kwestie doet dat wel prima eigenlijk:

Lees verder…