Ge pakt uw gitaar, uwe versterker en alle effectenpedalen die ge hebt liggen. Ge wandelt daarmee een kunstgalerij binnen en installeert daar de boel. Ge verft erbij op de vloer “Walk on me”. En ge noemt dat kunst.
Ik vermoed dat ik daarmee niet zou wegkomen, maar als ge David Byrne zijt, frontmans van Talking Heads, dan durft meneer de galeriehouder zich al sneller bedenken.
Als beginnend muziekgroepke pakt ge alle kansen die ge kunt pakken. Dus toen de producer van Beverly Hills 90210 een groepke zocht dat gratis wou komen spelen tijdens een café-scène (“u zult ontdekt worden door miljoenen tieners!”), toen hapten The Flaming Lips maar wat graag toe.
The Flaming Lips, met She Don’t Use Jelly, live vanop een podium in Beverly Hills 90210, ergens in 1995:
‘t Is rap gegaan met muziek de laatste 10-15 jaar. Vroeger kon ge hoogstens wat cassetjes kopiëren van kameraden, of bij de radio gaan zitten en toffe deuntjes op cassette opnemen. En voor de rest: naar de platenwinkel hossen.
Zelf muziek maken: oké, maar die muziek opnemen, dat was toch al iets heel speciaals. En reviews, dat moest ge hebben van kameraden en een rondslingerende Oor.
Met de komst van computers en internet is dat allemaal veranderd. Homerecording, miljarden minilabels, online muziek streamen, muziekreviewblogs, noem maar op. Het muzieklandschap is totaal veranderd.
PBS maakte een korte reportage hierover:
Grappig filmke, Matthijs Vlot heeft de inhoud van zijn dvd-rek verknipt tot een videoclip voor Lionel Richie’s Hello. Alleen zingt niet Lionel hemzelve, maar een hele resem acteurs de welbekende woorden.
Vorig jaar reisde ik met Monkeymans Niel en Drivr met de r in italic gezet Pieter naar Oostenrijk (hopelijk mogen we dit jaar nog ‘s, hè jongens). Onderweg zet ge al eens een muziekske op, en bleek dat Niel nogal into dubstep was.
Ik had die term wel al eens horen waaien, maar wat dat precies was, geen idee. 1000 km is genoeg voor een introductie in dubstep, dus dat kwam allemaal goed.
Hebt ge geen 1000 km over voor een uitleg over dubstep? Onderstaand filmke verheldert in nog geen 3 minuten waar ge dubstep moeten situeren binnen andere muziekgenres, en hoe een typisch dubstepdeuntje klinkt.
Een regelrechte schande is het. Al die zogenaamde muziekjournalisten en -recensenten die eind 2011, sommigen zelfs al in november, kwamen leuren met hun best-of-2011-lijstje. Zo niet bij Uw Moeder. Nee, ik heb braafkes en nauwgezet tot de laatste seconde van 2011 alle releases in de gaten gehouden. Het is dan ook met enige fierheid dat ik u De Complete Beste Platen Van 2011 aankondig.
De beste plaat van 2011: PJ Harvey – Let England Shake
Het stond al een hele tijd vast dat PJ Harvey de beste plaat van 2011 uit haar rokske had geschud. Wat zeg ik, dit is een regelrechte klassieker die zover boven de rest uitsteekt, dat het een van de beste platen van deze kant van 2000 is.
Van de zomer zag ik Wim Mertens nog bovenop een berg in Italië, in openlucht. Magisch was dat.
Volgend jaar speelt hij nog ‘s bij ons, in de AB, op 15 en 16 maart. In het teken van die Rewind-reeks van de AB, waarbij artiesten een belangrijke plaat uit hun carrière integraal live brengen.
Voor Wim Mertens is dat uiteraard Struggle for pleasure, uit 1982 alweer. Met daarop onder meer de wereldbekende hitschijven Struggle for pleasure (u bekend als de jingle van die gsm-marchand die u intussen de oren uitkomt, maar geloof me – deze zomer nog meegemaakt – live is dat nog altijd fantastisch) en Close cover (nachtradio, anyone?).
Warm aanbevolen, want de meester al meermaals live gezien en gehoord, en dat was iedere keer subliem.
Onderstaande Vietnamees beweert Jingle Bells te zingen, en wel volgens de boventoonzangtechniek. Maar ik herken het totaal niet. Dus ofwel heb ik iets aan mijn oren, ofwel probeert ‘m ons blaaskes wijs te maken. Wat denkt gij?
Kerstmis is nog altijd een familiegebeuren voor de meeste Belgen. Mocht er een stilte vallen aan tafel dan is het handig te weten hoe je deze kan opvangen.
Je kan je talenten ten toon spreiden bijvoorbeeld. Een beetje muziek spelen op de aanwezige glazen zoals in het onderstaande filmpje. Ik zou zeggen: je hebt nog een week om te oefenen.
Hadt gij dat ook, een band met uw cassetjes? Als ge er nieuwe ging kopen: altijd hetzelfde merk, of een bepaald merk zeker niet, of een bepaald kleurke zoeken, of weten “die moet ik kopen want die hebben toffe stickerkes”?
Hieronder een hele parade cassettes, een hoop modellekes, stickers en kleuren. Ik word er helemaal nostalgisch van.
Ge zoudt denken: die verschrikkelijke grungy rocksound van Nickelback, ge vervangt dat door een lekkere motown-swing. En dat huiveringwekkende stemgeluid van Chad Kroeger, ge zet om ‘t even welke andere zanger in de plaats. En dan zal dat nog wel meevallen zo’n Nickelback-nummerke.
Helaas stinkkaas, dan nòg is het niet om aan te horen. Gewoon een vreselijk nummer. Brrrr.
Twee fenomenen bijeen in 1 boek: Lady Gaga en Terry Richardson. Gaga voor de lens, Richard erachter. Foto’s getrokken gedurende een jaar, tijdens optredens, behind-the-scenes, op modeshows, op hare wc, in bad, noem maar op.
Terry trok meer dan 100.000 foto’s. Zijn selectie van 350 foto’s vindt ge in het boek Lady Gaga X Terry Richardson.
Lees de artikels van Chris Dust, Dokter Wolf of Uw Moeder.
Toffe link gezien? We zetten hem op Appelogen!
Contacteer ons
Wie is wie op Appelogen?
RSS 2.0
RSS Commentaren
Appelogen op Facebook
Appelogen op Flickr
Appelogen op Twitter
