Ge kunt Paranoid Android (iedereens favoriete Radiohead-nummer, toch?) uiteraard gewoon coveren op een gitaar en paar lege dozen waspoeder. Maar als ge dat niet bij de hand hebt, is een krop sla ook genoeg hoor. Kijk maar:
- Algemeen
- Kunst
- Verontrustend
- Overleven
- Lachen
- Film en fotografie
- Pikante oogappels
- Vrouwen onder elkaar
Deze maand, vrienden-muziekliefhebbers, nemen we afscheid van R.E.M. Dat ze ermee gekapt zijn, dat wist ge al. Ik zit nog altijd te hopen op een afscheidstoernee, maar het zal nougatbollen zijn vrees ik.
Gelukkig klatsen de heren Buck Mills Berry Me niet zomaar de deur achter zich dicht. Op 15 november is er hun afscheidsdubbelcd: Part Lies, Part Heart, Part Truth, Part Garbage 1982–2011 (schone titel hè), met daarop 40 R.E.M.-essentials. Of beter 37 essentials en 3 nieuwe nummers. Alvast iets om naar uit te kijken. Hier te bestellen. Hier meer info.
Als single voor de vaarwelplaat hebt ge allicht We All Go Back To Where We Belong gehoord op de raddiyow. Werd opgenomen na Collapse Into Now. Gewoon een ideaal afscheidsdeuntje als ge het mij vraagt. De andere twee nummers ontstonden al tijdens de opnames van hun laatste worp.
Er zijn twee videoclips bij We All Go Back To Where We Belong. Eentje met de bevallige Kirsten Dunst en eentje met John Giorno:
Een poos geleden liet ik u kennismaken met de rare kwasten van de Insane Clown Posse. Ik snap er nog altijd niet veel van, maar dat het een echte subcultuur is, dat staat vast.
In de States vindt er sinds 2000 jaarlijks the Gathering of the Juggalos plaats, een festival zeg maar, voor fans van Insane Clown Posse, dat vier dagen duurt.
Documentairemaker Sean Dunne (herinner u The Bowler en The Platencollector) trok ernaartoe om de Juggalos, zoals de fans van Insane Clown Posse zich noemen, te interviewen, hopend dat hij er allemaal wat meer van zou snappen.
Shock! R.E.M. heeft vandaag op hun website het einde van de band aangekondigd. Ik ben toch wel een beetje verdrietig. Het einde van een van de grootste rockgroepen aller tijden wat mij betreft.
R.E.M. was ooit een van mijn muzikale verslavingen. Eerlijk is eerlijk, de laatste platen waren minder spectaculair. Collapse Into Now, hun laatste, was een serieus twijfelgeval.
Maar toch, zoveel geweldige nummers, zoveel schone herinneringen. Ge blijft altijd hopen dat er toch nog meer komt. En ook al brengen ze een mindere plaat uit, ge blijft hen toch een warm hart toedragen. Wie brengt mij nog een zakdoekske?
Geen ander nummer lijkt me nu beter geschikt:
Geen idee hoe hij het in zijne kop heeft gehaald (een fles whisky teveel uit misschien), maar Jeff Tweedy (u bekend van het fijne Wilco) brengt hieronder speciaal voor u de tekst van het schitterende My Humps van de allerbeste groep aller tijden, Black Eyed Peas. Veel plezier!
Ik kan mij dat nog herinneren, de videoclip van Alive op MTV. In mijn herinnering speelden ze die clip 20 keer per dag. Een onbekende groep, die met 1 nummer – het perfecte nummer voor dat moment – een wereldgroep leek gaan te worden.
Qua fans is ‘t nogal zwart-wit heb ik de indruk. You love ‘em or ge kunt ze niet horen. Ik behoor in de eerste groep. De manier waarop ze altijd hun eigen ding zijn blijven doen, dat staat mij wel aan. En hun muziekskes vind ik ook niet slecht, évidemment.
En dan nu, kaboink, 20 jaar Pearl Jam. Als ge de groep sinds hun begindagen kent, dan voelt ge u nu ineens een ouwe mens.
Maar afijn. Om hun 20 jaar te vieren heeft Cameron Crowe (geen klein regisseurke) een documentaire gemaakt over Pearl Jam. Uiteraard met live-materiaal en nog-nooit-van-zeleven-door-een-levende-ziel-gezien en super-uniek archiefmateriaal (Door de band zelf gefilmd! Jawel!) en interviews met allemaal bekende mensen met allemaal niks dan lovende woorden over de grote invloed van de band. Mijn excuses voor het onnozel doen, naar ‘t schijnt is het een zeer te pruimen docu.
Goed, die docu, die kunt ge gaan kijken in de filmzaal. Alleen, ‘t is maar op 1 dag dat ge ‘m kunt gaan kijken: op dinsdag 20 september bij Kinepolis. ‘t Is dan of niet.
Natuurlijk volgt er daarna nog een dvd-release. En de soundtrack kunt ge u nu al aanschaffen.
De trailer nog.
Met uw handen twee gitaren bespelen, met uw voeten twee basgitaren, en dan ook nog ‘s zingen, allemaal tegelijk. Geen probleem voor deze man:
Uit de oude doos: het allereerste liveconcert van Rage Against The Machine. Datum: 31 oktober 1991.
Setlist:
1: Killing In The Name (Instrumental)
2: Take The Power Back
3: Autologic
4: Bullet In The Head
5: Hit The Deck
6: Township Rebellion
7: Darkness Of Greed
8: Clear The Lane
9: Clampdown
10: Know Your Enemy (alternate version)
11: Freedom
Bekijk het volledige concert:
Pukkelpop 2011 is iets helemaal anders geworden dan iedereen had gehoopt. Wat een totale ramp. Ge hebt de indrukwekkende filmkes ongetwijfeld al gezien op YouTube. Hier is een reconstructie van mijn dag.
Over de muziek kunnen we kort zijn. Er waren nog geen potten gebroken. The Sore Losers, Fitz & The Tantrums en The Wombats waren zeer oké, maar hoogtepunten kon ge dat ook weer niet noemen.
Over naar 17u30. Explosions In The Sky heeft net een slappe show gespeeld. Honger in de buik. In de verte begint de lucht donker te worden.
Goedesmorgens kindertjes. Als ge dit leest, ben ik onderwegens naar de groene velden van Pukkelpopland. Ik zal daar de komende drie dagen staan grazen. Ge kunt mijn avonturen volgen op Twitter. En maak dat de afwas gedaan is tegen dat ik terug ben.
… And You Will Know Us By The Trail Of Dead (Main, 14u25)
Rocktexanen die niet vies zijn van wat bombast en experiment. Hun nieuwe plaat vind ik maar zo-zo, maar live hoop ik dat ze me weer uit mijn jarretellen blazen gelijk in 2007.
Cage The Elephant (Club, 15u00)
Op plaat klinkt dat aanstekelijk. Benieuwd wat ze er live van bakken.
