
Ooit ben ik zwaar fan geweest van R.E.M. maar da’s niet blijven duren. Out of Time was de doorbraakplaat van de groep, en tegelijk de eerste R.E.M.-plaat waar ik minder enthousiast over was.
Daarna kwamen Automatic for the People, Monster en New Adventures in Hi-Fi. Serieus bergaf, vond ik. Klonk op de een of andere manier verkrampt. Een paar goeie nummers en voor de rest vooral niks verkeerd willen doen met middelmaat tot gevolg. Misschien ben ik de enige die dat zo aanvoelt want die vier platen verkochten vlotjes. Maar ik miste de jonge-honden-collegerock van hun eerste zes platen.
Drummer Bill Berry misschien ook, want na New Adventures in Hi-Fi stapte hij uit R.E.M. en dat was eraan te horen op hun volgende, Up. Opvallend dun gezaaide akoestische drums, experimenteler (naar R.E.M.-normen), hier en daar twijfelend en onzeker. Ge hoort ze bijna zoeken naar hoe het nu verder moet. Ik vond Up hun beste plaat sinds Out of Time. Of interessantste plaat, da’s correcter verwoord.
Die pret bleef niet duren. Met Reveal en Around the Sun verviel R.E.M. weer in post-Out of Time-gewoontes, en ik verloor ze uit het oog. Half. Want zoals dat gaat met oude liefdes houdt ge ze toch nog altijd vanuit een ooghoek in de gaten.
Content dat ik was toen Accelerate uitkwam, de mannen hadden precies hun jeugdige goesting teruggevonden. Niet dat ze volledig terugkeerden naar de sound van hun eerste platen, maar de onbezonnenheid en spontaniteit leken terug.
En nu is er hun nieuwe plaat, hun 15de studioalbum, alstublieft. Collapse into Now. Ik verklap het al direct: gelijkaardig aan Accelerate, maar minder.
Lees verder…