Over de vorige Antares-episode zat ik absoluut niet te klagen. In de laatste Leo-strip, het 1ste deel van de Overlevenden – Kwantumanomalieën-cyclus, leek de Braziliaanse auteur zelfs nieuwe adem gevonden te hebben. En die trend zet hij voort in nummerke 4 van Antares.

Zoals steeds kunt ge u verwachten aan vreemde verre planeten met rare wezen, onverwachte, spannende situaties, menselijke conflicten enzovoort.

Deze keer krijgen we toch wel een paar zeer mooie buitenaardse creaturen voorgeschoteld, en Leo snijdt ook dieper in op een heikel thema, namelijk de kolonisatiedrang van de mens. Of dat wel allemaal verstandig is, een planeet inpalmen om u daar te vestigen, het leven en de evolutie daar te verstoren, en andere van dergelijke vraagstukken.

En op het einde is ‘t altijd hetzelfde: uitkijken naar het volgende deel. Goed bezig, Leo!

Score: 4/5 (over de quotering)

Koop Antares 4.

(Antares: 4e episode, Leo, 48 blz., uitgegeven bij Dargaud)

Dat het bijkans een jaar geleden is dat we hier met strips hebben gesmeten. Hoog tijd voor een nieuwe wedstrijd. Deze keer maar liefst 25 (dat leest ge goed, 25) strips die de deur uit moeten, verdeeld in vijf stapelkes van vijf. Ik stel ze efkes aan u voor:

Lees verder…

Ned en Zed zijn twee premiejagers in het Wilde Westen. Allebei hebben ze hun eigenaardigheden. Ned (de blanke) heeft zijn vader nooit gekend en heeft heel erg nood aan een vaderfiguur. Bovendien blijkt hij met de floepers te zitten om met z’n schietijzer te knallen, wat in zijn branche niet zo schoon staat op de cv. Gelukkig is er Zed (de zwarte), die altijd zijn cool bewaart en vlot pief-poef-paf doet. Zed zit voortdurend te tellen. Zowat alles. Da’s zijn tik.

Op een dag ontmoeten ze in een bordeel Magic Child, een knappe indianenmeid. Die heeft wel een jobke voor de mannen: haar zuster opsporen. En we zijn vertrokken.

Big Foot deed mij bijwijlen nogal denken aan Gus van Christophe Blain, zowel qua verhaal als qua tekenstijl. Geen slecht teken. Een cowboyverhaal met een paar schroeven los, speels en zwierig getekend.

Dumontheuil baseerde zich op The Hawkline Monster, een boek van Richard Brautigan, in 1977 in het Nederlands gepubliceerd als Het Monster in de Kelder. Dat boek heb ik niet gelezen, maar als ik de samenvatting op Wikipedia lees: even zot als de strip.

Wel moeilijk om te achterhalen of het Dumontheuils verdienste is om de vele zijsprongen en gekke wendingen net niet te laten ontsporen, of dat dat al in het boek zat.

Hoe dan ook, Big Foot is 72 pagina’s plezant-geschift leesplezier met allerhande dolle personages, grappige teksten en een verhaal dat alle kanten uit lijkt te springen. Positief bedoeld hè.

Score: 3/5 (over de quotering)

Koop Big Foot 1.

(Big Foot 1: Magic Child, Nicolas Dumontheuil, 72 blz., uitgegeven bij Oog&Blik / De Bezig Bij)

Nee hoor, Sfar verstript geen Marc Chagall-biografie. Hij inspireert zich gewoon op ‘s mans leven en werk (Chagall-fans zullen diverse elementen herkennen: muziek, experimenteel theater, circus, godsdienst), en hij brouwt daarmee zijn eigen verhaal.

Chagall in Rusland bestaat uit twee delen, en vooral het eerste deel is doorbijten. Net als bij die andere recente Sfar-worp lijkt het alsof hij à l’improviste een verhaal bouwt. Dat gaat hier nergens naartoe, dacht ik.

In deel twee zit gelukkig al wat meer richting en daarmee redt Sfar de meubelen. Hoewel we al schoner meubelen van Sfar gezien hebben.

Zijn handelswijze kennen we ondertussen: opvallende personages (sterke slager, man met groene huid die denkt dat hij Christus is, enzovoort), een paar geuten romantiek, filosofie en godsdienst, en wat humor om af te smaken.

Moest Sfar ons iedere keer overrompelen, ook al doet hij telkens weinig meer dan variaties op hetzelfde showke, dan zou ik niet klagen. Spijtig genoeg is meneer toch wat van zijn scherpte kwijt.

Van mij mag hij zijn publiceertempo gerust wat naar beneden halen als de kwaliteit van zijn strips daardoor de andere richting uit gaat.

Score: 2,5/5 (over de quotering)

Koop Chagall in Rusland.

(Chagall in Rusland, Joann Sfar, 128 blz., uitgegeven bij Blloan)

Strips met dieren als personages, die moeten zich bij mij altijd harder bewijzen. Ik vermoed dat ik het dieren-met-menselijke-emoties-en-eigenschappen-trucske wat beu ben.

In Dromen & Muizenissen speelt Charlie de hoofdrol. Een muis, jawel. Charlie is een eenzaat. Spendeert zijn dagen op zijn kamerke, worstelt met een schrijversblok, en tokkelt soms wat op zijn gitaar. Eenzaamheid en tristesse troef.

Op een dag fladdert een vogeltje zijn kamer binnen. Het noemt zichzelf Eenzaamheid en beweert op bezoek te komen telkens Charlie zich eenzaam voelt. En wanneer Charlie zich daardoor wat minder eenzaam voelt, fladdert Eenzaamheid weg. Taak volbracht.

Dilliès levert hier 80 pagina’s mooie melancholische poëzie af. Ja, hij had inderdaad geen dieren nodig, hij had evengoed mensen kunnen gebruiken, maar het maakt het er allemaal nog wat magischer op.

Heel wat registers worden perfect gebalanceerd uitgespeeld. Tekst: geen overbodig woord te vinden. Tekeningen: de ene keer bedrieglijk eenvoudig, de andere keer subliem gedetailleerd, altijd doeltreffend, altijd veelzeggend, met hier en daar knappe grafische vondsten ertussen gestrooid.

Ge zoudt kunnen reclameren: het verhaal gaat over weinig meer dan een paar dagen uit het leven van een eenzame muis. Da’s waar. Maar ‘t is verdikke wel goed gedaan.

Score: 3,5/5 (over de quotering)

Koop Dromen & Muizenissen.

(Dromen & Muizenissen, Renaud Dilliès, 80 blz., uitgegeven bij Blloan)

Hoe vaak komt ge het tegen dat ge een strip niet uitleest wegens “nondedju, ik heb wel iets beters te doen”? In mijn geval, zeer zelden. Maar het eerste nummer van Acriborea is er toch maar eventjes in geslaagd.

We schrijven het jaar 2465. De aardekloot is intussen niet meer de ideale plek om te wonen. Acriborea, een planeet die de aardebewoners begin 25ste eeuw inpalmden, gelegen in het zonnestelsel Ruivivar, maakt zich klaar voor de aankomst van De Tweede Golf: 12 miljoen aardbewoners die binnenkort immigreren. Ook de oorspronkelijke bewoners van Acriborea, de Malorgnes, wacht de komst af.

Bon, da’s de setting. De strip begint met een rotvaart, die (zo lang als ik het heb volgehouden, maar ik vermoed) tot de laatste pagina aanhoudt. Ge zijt nog geen pagina ver of allerhande typische SF-taal vliegt u om de oren. Ik word daar een beetje moe van, van zo’n opgeklopte sfeerzetting.

Ook de personages tuimelen langs alle kanten het verhaal in. Tijd om hun karakters uit te diepen is er niet, er moet achtervolgd, geschoten, ingebroken, gevlogen, gevallen, opgestaan en weer doorgegaan worden. Slechts met mondjes-maat ontdekt ge hoe de vork in de steel zit en hoe de verschillende personages zich ten opzichte van mekaar verhouden.

Tegen dan was het kalf voor mij allang verzopen. Ik had het gevoel naar een hersenloze zaterdagavond-actiefilm te kijken, maar dan in stripvorm. Veel herrie maken, maar zo hol als de hersenpan van uw favoriete Komen Eten-kandidate.

Over het tekenwerk heb ik het nog niet gehad, maar verzopen kalveren moet ge niet meer uit de gracht halen.

Score: 1/5 (over de quotering)

Koop Acriborea 1. Of ineens een pakketje met deel 1 en 2. En deel 3 ook nog erbij?

(Acriborea 1: De onzekere, Sylvain Cordurie, Stephane Créty, Sandrine Cordurie, 48 blz., uitgegeven bij Silvester)

Een apart geval, Midgard 1. Het boek heeft twee covers, ge moogt kiezen bij welke van de twee ge begint te lezen. Gaat ge voor De aanval, of toch eerst De inval?

In De aanval leest ge over een bende Vikings op strooptocht. De inval gaat dan weer over een stoute alien die zijn heropvoedprogramma beu is.

Uiteindelijk komen beide verhalen samen, aan het einde van Midgard 1. Hoe precies, dat moet ge zelf maar ontdekken. Maar dat het nogal niet-alledaags is allemaal, dat hebt ge al in het snuitje.

Dupré houdt het gaspedaal flink ingetrapt in Midgard. Een actiestrip zouden we dit in de eerste plaats noemen, met een humoristische knipoog. Erg filmisch ook, begin bijvoorbeeld met De aanval-kant te lezen, de intro is pure cinema.

Zijn beide delen gelijkwaardig? Persoonlijk vind ik van niet. De aanval is rijker dan De inval dankzij het brede gala personages. Bij De inval heb ik me ook zitten ergeren aan het lettertype.

Het tekenwerk is zwart-wit en erg deftig. Het smoelenwerk is de ene keer nogal karikaturaal of met een manga-look, de andere keer behoorlijk realistisch, soms zelfs gecombineerd in één enkel kadertje (zie ook de cover hierboven) en dat vind ik een gekke keuze.

Dupré heeft wel een leuk mechanisme bedacht om het typische eerste-strip-van-een-reeks-probleem (hoe introduceer ik mijn personages) aan te pakken. Maar daarmee kan hij het zwakkere tweede broertje (genaamd De inval) niet redden. Benieuwd of Midgard 2 tweedelig zal zijn.

Score: 3/5 (over de quotering)

Koop Midgard 1.

(Midgard 1 De aanval / De inval, Steven Dupré, 214 blz., uitgegeven bij de Stripgilde)

Asterios Polyp is een briljante papieren architect/academicus. Wat wil zeggen: hij geeft les, ontwerpt gebouwen, wint daar over de hele wereld prijzen mee, maar nooit wordt een ontwerp van hem verwezenlijkt.

Op een dag gaat zijn appartement in New York in vlammen op. Hij stapt op de eerste de beste bus en belandt op het Amerikaanse platteland waar hij aan de slag gaat als automecanicien, en een kamer huurt in het huis van z’n baas. Rare reactie, zoudt ge zeggen.

Doorheen dit verhaal weeft Mazzucchelli een andere verhaallijn: dat van de relatie van Asterios en Hana, en hoe die op de klippen liep. Dat alles verteld door Asterios’ doodgeboren tweelingsbroertje.

Mazzucchelli werd in de jaren 80 en 90 bekend en bejubeld als tekenaar van Batman- en andere supermannenstrips. Dit is de eerste graphic novel waarin hij alles zelf doet. Zijn tekenwerk staat ver af van de heldencomicsstijl. Hij presenteert een ongezien staaltje grafisch vakmanschap. De grenzen van het medium aftasten zelfs.

Dat doet hij met allerhande bedenksels. Ge moet dat vooral zelf ontdekken. Mazzucchelli jongleert met kleuren, vormen, lettertypes, tekenstijlen, kadrering, noem maar op. En dat valt allemaal wonderwel op zijn pootjes. Geen gejongleer om te jongleren, nee, het heeft allemaal z’n redenen. Du jamais vu. Hiervoor zou ik ‘m een vijf-punten-quotering geven.

Sprechen Sie Deutsch?

Lees verder…

Bastien Vivès is nog een redelijk jong kalf in de stripbizniz, maar de jongen (27 nu) is goed bezig. Geregeld hoort ge iemand orakelen dat hij Het Nieuwe Talent Van De Franse Strip is.

Recent kregen we al schoon werk van hem in ‘t Nederlands voor de neus (zie bijvoorbeeld De smaak van chloor, In mijn ogen of Polina). Nu heeft Casterman ook zijn debuut (uit 2007) in de vertaalmolen geperst: Meisje(s).

Meisje(s) draait rond twee meisjes, Charlotte en Alice. 19 zijn ze. Ze shoppen graag, ze feesten graag, en uiteraard wordt de liefde ook verkend. Charlotte heeft het gevoel dat ze gestalkt wordt. Wanneer ze de jongen confronteert, valt die uit de lucht. Later ontmoet ze ‘m nog ‘s, samen met Alice, die hem prompt uitnodigt op een feestje. Op een of andere manier lijkt het toch te klikken tussen de twee meiden en de gesloten Arnaud.

Vivès bouwt, zoals vaak, een herkenbare situatie met de nadruk op relaties en liefde. Het voelt allemaal echt aan en da’s meteen zijn sterke punt. Ook al in zijn debuut.

Minpuntje van zijn debuut is het tekenwerk. Niet dat het slecht is, maar hij moet er nog aan schaven. Zo schippert hij tussen karikaturaal en realistisch (van Alice’s quadrupele D-cup gelooft zelfs Lolo Ferrari niet dat ze echt zijn), en hij maakt zijn prenten vaak nog te druk (leg er het rustige De smaak van chloor maar eens naast).

Moest ik niet beter weten, ik zou zeggen: “een behoorlijk debuut, zou wel eens kunnen openbloeien tot iets moois”. Maar wat er ons te wachten staat, dat weten we dus al.

Score: 3/5 (over de quotering)

Koop Meisje(s).

(Meisje(s), Bastien Vivès, 98 blz., uitgegeven bij KSTR/Casterman)

De Killer is een reeks die evolueert. Eerst leek het gewoon een steengoede reeks over een koele en afstandelijke huurmoordenaar, maar er kwam vanalles bij. De killer filosofeert, zit met gewetensbezwaren, gaat samenwerkingen aan, krijgt een kind … Dat alles gebracht met ongelooflijke veel cool en geserveerd met heerlijk tekenwerk van Jacamon.

Eerlijk is eerlijk: de laatste albums, pakweg vanaf deeltje 6, vond ik minder. Teveel geleuter, filosofische overpeinzingen, politieke standpunten. Niet dat dat er van mij niet mag inzitten, maar ge moet ook niet overdrijven.

Langs de andere kant: alle respect voor Matz om niet altijd hetzelfde trucske te herhalen. Knap om te zien bovendien hoe hij met een minimum aan info voor de lezer (want eigenlijk weten bijna niks over wie de killer is) zo’n een cool personage heeft geschapen.

Oh, en niet dat De killer volgepropt is met actie. ‘t Is zoals de werkwijze van een huurmoordenaar: ‘t is vooral veel plannen en wachten en koest houden, en maar heel efkes PANG! PANG! actie. Zo zijn ook de albums. De actiescènes zijn erg beperkt.

Deel 9 Oneerlijke concurrentie voelt – alweer – aan als een scharnieralbum. Qua geleuteroverload valt het erg goed mee, al moet ge uw kopke er goed bij houden om het politieke wespennest waarin de killer zich heeft ingewerkt te kunnen volgen.

Maar het lijkt vooral de overstap naar een nieuwe fase in “de carrière” van de killer. Benieuwd wat er hem allemaal te wachten staat.

Score: 3/5 (over de quotering)

Koop De Killer 9. Of begin bij het begin en koop de bundeling van deel 1 tot 5.

(De Killer 9: Oneerlijke concurrentie, Matz, Luc Jacamon, 56 blz., uitgegeven bij Casterman)

Lewis Trondheim. Van zijn eigen zegt hij dat hij een luiwammes is, maar ik heb toch de indruk dat hij voor dat koosnaampje eigenlijk teveel strips lost.

Er is weer een nieuwe reeks van hem, ook vertaald in het Nederlands: Ralph Azham. Ralph woont in een afgelegen dorp op een berg en graag zien ze ‘m daar niet. Hij zou de Uitverkorene worden maar toen dat verkeerd liep, had dat een negatieve invloed op zijn populariteit. ‘t Is sowieso een rare kwiet hoor, die Ralph.

In deel 1 van Ralph Azham blijkt Ralph echter niet de niksnut te zijn waarvoor hij versleten wordt. In het begin misschien wel, maar als het dorp bedreigd wordt steekt Ralph de handen uit de mouwen. Op zijn eigen manier weliswaar. Trondheim reigt doorheen dit verhaal welgemikte flashbacks waarin hij uitweidt over Ralphs verleden.

Dat Trondheim niet de meest indrukwekkende tekenaar is, is geen nieuws. Toch blijf ik z’n tekenwerk altijd leuk vinden. Ook in Ralph Azham is dat zo, en toont hij dat hij zich goed kan behelpen ondanks zijn beperkingen. De flashbacks weet hij bijvoorbeeld mooi te onderscheiden van de rest van het verhaal.

Qua humor, want da’s een van de redenen waarom ge u een Trondheim aanschaft, zit het hier zeker snor. Wat absurditeiten, rare wendingen, het betere dialogenwerk, die typische Trondheim-nonchalance: vier keer check.

Waar dat laatste hem trouwens soms punten kost, houdt hij u nu met de flashbacks bij de les. Meer zelfs, het anders misschien te dunne verhaal krijgt dankzij de flashbacks een flinke upgrade. En hoewel Ralph Azham in het begin wat heen en weer boldert, komt er uiteindelijk toch een lijn in.

Het is uitkijken naar deel 2.

Score: 3/5 (over de quotering)

Koop Ralph Azham 1.

(Ralph Azham 1: Lieg je tegen de mensen van wie je houdt?, Lewis Trondheim, 48 blz., uitgegeven bij Dupuis)

Nee, Marshall, hoofdpersonage van De Ideale Man is niet de ideale man. Daarvoor lijkt hij teveel een loser. We hebben dan ook een album van Daniel Clowes in handen.

Marshall is een veertiger, kalend, grijs, gescheiden. Vrienden hebben een blind date voor hem geregeld. Hij zit te wachten in een café, allerhande deprimerende gedachten malen door zijn hoofd.

Zijn date blijkt al even onzeker over zichzelf als Marshall. Het gesprek verloopt met horten en stoten en vooral Marshalls gedachten komen op het voorplan. Die plaatst Clowes gewoon in gele kadertjes over de tekstballonnen heen. Ge kunt het gesprek nog wel ongeveer volgen, maar Marshalls gemaal primeert. Interesseren hem de koetjes en kalveren niet?

Ge krijgt dus geen Hollywoodromantiek, maar wel een verslag van hoe echte mensen met al hun gebreken hun eenzaamheid beu worden, diep ademhalen en in een nieuwe relatie proberen te springen.

Na Wilson, zijn vorige, naar Clowes-normen eerder middelmatige worp, toont Clowes dat hij het nog altijd heeft. Bij Wilson leek hij wat anders te willen doen, met gags en stijlspielereitjes. Met De Ideale Man doet hij absoluut niks nieuws, het déjà vu-gevaar loert, en toch ben ik blij, want ‘t is gewoon goed. En gewoon goed bij Clowes is heel goed.

Score: 4/5 (over de quotering)

Koop De Ideale Man.

(De Ideale Man, Daniel Clowes, 77 blz., uitgegeven bij Oog&Blik)