Voor een keer geen volwassenenstrip maar eentje voor de allerkleinsten. Stoppeltje behoort tot de Ukje collectie van Dupuis, die bedoeld is voor snotapen die nog niet kunnen lezen.

Een Stoppeltje-strip heeft een vaste structuur: Stoppeltje staat op, trekt met z’n rugzak op pad, raakt in een avontuur verzeild en is net op tijd terug thuis voor het avondeten.

Nummer 5 in de reeks, De stam van de Smiksmakkers, wijkt daar niet van af. Deze keer belandt Stoppeltje in de jungle bij een clubke kannibalen. Een beetje spannend en gevaarlijk (zoals altijd). Maar Stoppeltje maakt al snel vrienden (zoals altijd) en beleeft een geweldige dag (zoals altijd).

Stoppeltje is plezant leesvoer voor uw sloebers. Grappige figuurkes, felle kleurkes, een beetje spanning en veel plezier. En van het vaste concept maken ze absoluut geen probleem. Herhaling is juist wat dat klein grut graag heeft, nee?

Ik heb deze Stoppeltje (net als de vorige vier) getest op de jengelbengels die hier wel eens mijn pas gewassen ramen komen bepotelen of hun drinkbekers tegen de grond kegelen en het oordeel was weeral unaniem: “nog lezen”.

Score: 4/5 (over de quotering)

De eerste vijf pagina’s van dit album kunt ge hier lezen.

Koop een Stoppeltje 5 of een andere Stoppeltje strip.

(Stoppeltje 5: De stam van de Smiksmakkers, Pierre Bailly, Céline Fraipont, 32 blz. uitgegeven bij Dupuis)

Charles Burns publiceerde Black Hole in 12 deeltjes tussen 1995 en 2005. Op z’n comics dus. Die 12 deeltjes pronken in mijn boekenkast. Noem mij dus gerust een Burns-fan. In 2005 bundelde Pantheon Books de Black Hole saga tot een graphic novel. En nu is er de Nederlandstalige versie: Zwart Gat.

Seattle, een zomer ergens in de jaren 70. Een mysterieuze, besmettelijke ziekte verspreidt zich, voornamelijk via seksueel contact, onder de jongeren. De ziekte uit zich op verschillende manieren. De een krijgt een staartje, de ander vervelt om de paar dagen en nog iemand anders ziet er met z’n bultenkop uit als een soort monster van Frankenstein. Op medeleven moeten de jongeren niet rekenen, dus vluchten ze de bossen in en leven er samen in een geïmproviseerd tentenkamp. Dat blijkt ook geen pretje.

Burns is een meesterverteller. Hij zuigt u zonder pardon het verhaal in met intrigerende scènes en de perfecte balans tussen claustrofobische horror en tienergeile romantiek.

Makkelijk maakt hij het de lezer hoegenaamd niet. Want hoewel de ziekte als aids gePinterpreteerd kan worden, kunt ge het ook lezen als een metafoor voor het ontgroeien van de pubertijd, of gewoonweg “anders zijn”. Antwoorden moet ge echter niet verwachten in deze turf, die moogt ge helemaal zelf verzinnen.

En dan heb ik nog niet over het sublieme tekenwerk gehad. Zorgvuldig gekozen camerastandpunten. Hard contrasterend zwart-wit dat perfect past bij de sfeer van het verhaal. Donker, ranzig, vuil.

Gelieve u te wassen na het lezen.

Score: 4,5/5

Koop Zwart Gat.

Pat Donnez vond Zwart Gat ook zeer te pruimen en vertelt erover op Klara.

Tot slot nog meegeven dat er filmplannen bestaan voor Black Hole. Volgens de laatste nieuwtjes zou David Fincher (Se7en, Fight Club, The Curious Case of Benjamin Button) de beeldroman naar het witte doek vertalen. Benieuwd wat dat wordt.

(Zwart Gat, Charles Burns, 360 blz., uitgegeven bij Oog & Blik / De Bezige Bij)

Edouard en Emilie zijn een bejaard koppel. Zij: diepgelovig. Hij: een nukkige rooie rakker. Ze wonen in bij hun zoon Paul, diens vrouw en twee kinderen. Edouard en Emilie vliegen mekaar om het minste in het haar en dat betert er niet op als Emilie een plastieken Maria van Lourdes meebrengt die op een dag bloed begint te wenen.

De Maria van plastic is eigenlijk één groot uitpluizen van menselijke relaties. Hoe verhoudt de een zich tot de ander? Hoe reageert de een op de ander? Rabaté legt de karakters in dit album haarfijn bloot. Ge kunt niet anders dan sympathie voelen voor elk van de personages, ook al tonen ze zich niet altijd van hun schoonste kant. Een pareltje.

Score: 4/5

Koop De Maria van plastic.

(De Maria van plastic, Pascal Rabaté, David Prudhomme, 118 blz., uitgegeven bij Oog & Blik / De Bezige Bij)

Ik beken: ik heb deel 1 van De maagd en de neger niet gelezen. Vraag me niet waarom. Wel van plan geweest, maar stomweg niet gebeurd. Terwijl ik niks dan goed erover had gehoord. Schaam op mij. Maar deel 2 heb ik dus wel gelezen.

Sofie en haar dochtertje Leentje lopen – op weg van school naar huis – toevallig Abou tegen het lijf. Abou was jaren geleden Sofie’s vriend. Leentje is onder de indruk van de korte ontmoeting met de zwarte man en hoort haar moeder uit over mama’s ex-liefje.

Deel 2 laat zich eigenlijk perfect lezen zonder kennis van deel 1: Papa en Sofie. In flashbacks vertelt Sofie over haar relatie met Abou. De ontmoeting, de eerste kus, de eerste kennismaking met vader en moeder Vanistendael,…

Hoewel er veel miserie in het album zit, zag ik vooral veel vrolijkheid. Niet alleen door het heerlijke speelse lijnenspel, maar ook door de goedlachse personages, grappige situaties en Afrikaanse ambiance. Dezelfde schone balans ziet ge terug in de verhouding tekst-tekening. Vraiment bon-bon-bon.

Straf werk dus van juffrouw Vanistendael, en dan zeggen dat De maagd en de neger haar stripdebuut is. Benieuwd trouwens of haar volgende publicatie ook nog autobiografisch is.

Score: 4/5

Koop De maagd en de neger.

Kurt Van Eeghem (Koert voor de vrienden) interviewde Judith Vanistendael op Klara. Hier te herbeluisteren.

(De maagd en de neger 2: Leentje en Sofie, Judith Vanistendael, 79 blz., uitgegeven bij Oog & Blik – De Bezige Bij)

Karim is een ware Don Juan. Hij rijgt de veroveringen aan mekaar. Eerder toevallig neemt hij Alexandre, een ietwat verlegen en stuntelige jongen uit de buurt, mee op sleeptouw voor een avondje stappen. Gelukkig maar, want Alexandre kan hem later die avond net op het nippertje verwittigen wanneer een nietsvermoedende echtgenoot te vroeg huiswaarts keert. De start van een lang uitgesponnen achtervolging.

Dat Vluchtweg naar de zon wellicht geen kattenpis zou zijn, dat konden we wel raden. Het album won in 1996 (da’s al lang geleden hè) de prijs voor het beste album op het Festival van Angoulême. En twee eerder naar het Nederlands vertaalde Baru’s kon ik zeer smaken: Onderweg en De Woesteling.

Vluchtweg naar de zon leest als een trein. Of beter: als een Facel Vega HK 500, de wagen die in het album een bijrol heeft. Dik 400 pagina’s die voorbijscheuren. Aan humor, wulpse dames en goed getimede plotwendingen geen gebrek. Onderweg wordt een resem thema’s getoucheerd: racisme, geweld, geld, drugs, vrouwen, seks, liefde, vriendschap, vooroordelen, volwassen worden en oldtimers restaureren. Voor ge het weet zit ge aan het laatste blad. Da’s altijd een goed teken. Als ik één minpuntje mag opmerken: spijtig dat het een zwart-wit strip is. Maar laat dat de pret vooral niet bederven.

Score: 4/5

Koop Vluchtweg naar de zon.

Een voorsmaakske (de 63 eerste pagina’s) vindt ge hierzo.

(Vluchtweg naar de zon, Baru, 432 blz., uitgegeven bij Sherpa)

Een verre toekomst. Paul Clauden arriveert samen met zijn moeder en zus op de planeet Altair-3. Vader Clauden zou het trio komen oppikken, maar is nergens te bespeuren. Paul trekt daarop op speurtocht. Een gevaarlijke onderneming, zo blijkt, maar gelukkig wordt hij vergezeld van een stenaperk, een soort grote krab met een flink stel hersens en een stevige bundel spieren. Komt die efkes goed van pas.

Leo is niet de eerste de beste. De Braziliaanse stripauteur levert al jaren zowat het beste af wat ge op sciencefictionstripvlak te pakken kunt krijgen. Lees De werelden van Aldebaran maar eens, zeker als ge alleen de pseudo-filosofische, ietwat hoogdravende en ijle verhalen gewoon zijt die Jodorowsky geregeld in uw bek pleurt.

Voor Verre werelden, wat een drieluik zal worden, krijgt Leo de hulp van Icar. Waar Leo bij De werelden van Aldebaran zelf scenario en tekeningen verzorgt, schrijft Leo nu alleen het verhaal. Anders dan Leo’s uitgepuurde tekenstijl gebruikt Icar meer lijnen en arceringen. De beeldvoering is dus drukker dan die van Leo, maar een minpunt is dat niet. Wel een minpunt zijn de gezichten van een aantal personages. Die zijn soms te eenvoudig neergezet. De moeder van Paul vertoont bijvoorbeeld geen enkele rimpel, waardoor ze evenzeer Pauls zus zou kunnen zijn. Daar had Icar dus de botox achterwege mogen laten en een paar lijnen meer mogen zetten.

Het verhaal dan. Leo is in redelijke doen. Het is Episode 1, dus moeten personages worden voorgesteld en verhaallijnen geplant. Vooral de eerste helft van het album komt nogal uitleggerig over door gedachtenballonnen, voice-overs en flashbacks met achtergrond en voorgeschiedenis van een aantal personages. Ook de stenaperk, die als een soort onoverwinnelijke superman in een krabbenkostuum overkomt, haalt de spanning wat uit het verhaal want er lijkt geen enkele situatie te bestaan die hij niet de baas kan.

Al bij al een tamelijk teleurstellende start dus. Slecht zou ik het niet durven noemen, maar als ge weet wat al allemaal voor straf spul uit Leo’s pen is gekomen, dan blijft ge nu toch wat op uw honger zitten. Hopelijk trekt hij het in Verre Werelden: Episode 2 al recht.

Score: 2,5/5 (over de quotering)

Koop Verre werelden 1.

(Verre werelden, episode 1, Leo, Icar, 48 blz., uitgegeven bij Dargaud)

Voor wie niet vertrouwd is met het Donjon-wereldje, een snel overzicht van de verschillende reeksen over het universum van de slottoren en zijn bewoners:

Donjon Zenit, over de glorierijke periode van de Donjon
Donjon Ochtendgloren, over de begindagen
Donjon Avondschemer, over de teneergang
Donjon Monsters, kennismaking met telkens één van de Donjon-figuren
Donjon Parade, avonturen van Marvin de draak en Herbert de eend, gesitueerd in de periode tussen Zenit 1 en 2

In Donjon Parade 4: Bloemetjes, bijtjes en kleutertjes krijgen Marvin en Herbert allebei een vieze opdracht. Marvin mag invallen in de crèche als juf Mesthoen ziek valt, en Herbert mag ervoor zorgen dat de problemen met de beerput van de Donjon worden opgelost. De twee besluiten (een poging te ondernemen om) hun taken samen tot een goed einde te brengen, maar uiteraard zit het tweetal al snel in de shit.

De Donjon-strips behoren tot mijn favoriete stripvoer. Onvoorspelbare verhalen vol absurde humor met een serieuze hoek af. Meermaals heeft onze pa mij op een schaterlach betrapt. In het vierde deel van de Parade reeks zitten helaas weinig schaterlachmomenten. Een glimlach of scheve grijns geregeld, dat wel. Maar de frequentie mag van mij opgevoerd worden. Of misschien ben ik intussen al wat te verwend?

Score: 3/5 (over de quotering)

Koop een Donjon Parade strip.

(Donjon Parade 4: Bloemetjes, bijtjes en kleutertjes, Joann Sfar, Lewis Trondheim en Manu Larcenet, 32 blz., uitgegeven bij Uitgeverij L)

Mexico, 1923. Edward Weston (Amerikaan, fotograaf) heeft pas vrouw en kinderen achtergelaten. Samen met zijn muze en minnares Tina Modotti (Italiaanse, actrice, model), duikt hij in de Mexicaanse kunstwereld.

Daar dringt de linkse revolutie door. Kunstenaars keren zich tegen de vercommercialisering en willen kunst voor het volk creëren. Weston vindt echter moeilijk zijn draai. Zijn drive lijkt zoek en Tina’s vrije opvattingen over liefde en relaties zitten hem dwars.

Dit is het eerste deel van het striptweeluik Een vrijmoedige zomer, waarin Denis Lapière (een van mijn lievelingsscenaristen) waargebeurde feiten opdiept. Rubèn Pellejero tekende het verhaal neer met dikke lijnen, meestal raak, maar soms net iets te bruut. De kleurkeuze kunt ge omschrijven als retro. Maar de Mexicaanse vibe voelt ge zelden in de vlakke inkleuring zitten.

Aanvankelijk doet deze strip afstandelijk aan. De vele scènewissels en losse verhaallijn maken het moeilijk om te ontdekken wat de auteurs willen vertellen. Ge wordt dus niet vanaf het begin meegesleurd. Gelukkig redden ze zich onderweg, want tegen het einde zijt ge toch curieus naar wat er in het slotdeel gaat gebeuren. Benieuwd of ze heelhuids de eindmeet halen, na deze (half)valse start.

Score: 3/5

Koop Een vrijmoedige zomer 1.

De eerste vijf pagina’s kunt ge online lezen (klik in de rechterkolom op “uittreksel”).

(Een vrijmoedige zomer, deel 1/2, Lapière, Pellejero, 56 blz., uitgegeven bij Dupuis)

Een overbezorgde vader met een drankprobleem en een coolere versie van zichzelf als denkbeeldige vriend. Jongeren die maar in drie dingen geïnteresseerd zijn: seks, drugs en drank. Een gewelddadige amateurbowler die denkt dat hij de beste bowler ter wereld is.

Hallorave is het eerste deel van het Vliegenkoning drieluik. In een aaneenschakeling van korte verhalen leren we een bende randfiguren kennen die op de een of andere manier wel ergens iets met mekaar te maken hebben.

Bijna stuk voor stuk zonderlingen en eenzaten die worstelen met zichzelf en vaak ook met de mensen rond zich. Het zuinige gebruik van tekstballonnen versterkt dit gevoel van isolement. Bijna alles wordt in een dwingende voice-over verteld.

De sfeer is donker en ranzig, deed mij heel hard denken aan Black Hole van Charles Burns. Het voelt dan ook erg Amerikaans aan, al ziet ge hier een Renault Clio rondrijden, heet de bowling Jeu De Quilles en gaan er geen dollars maar euro’s over de toonbank.

Het Franse duo Mezzo en Pirus won met dit album in 2006 de Prijs voor beste scenario op het stripfestival van Angoulême. Niet voor niks. Zeer straf spul.

Score: 4,5/5 (over de quotering)

Koop De Vliegenkoning 1.

(De Vliegenkoning 1: Hallorave, Mezzo en Pirus, 64 blz., uitgegeven door Sherpa)

Etienne, privédetective zonder werk, wint € 500.000 met de lotto. Alleen is meneer zo’n warhoofd dat hij er maar niet in slaagt zijn winnende lotje binnen te brengen. Wat volgt zijn rare ontmoetingen, accidenten en gestuntel.

Vlak voor het geluk werd geschreven door Jean-Claude Denis (Schoonheid thuisbezorgd is ook van zijn hand). Een rustig voortkabbelend verhaal over de kleine kant van het leven, over vriendschap, liefde en toeval. Een verhaal waarop ook de tekenaars van dit stripalbum een abonnement lijken te hebben: Dupuy en Berberian – bekend van de gesmaakte reeks Meneer Johan – zorgen voor mooi gestileerde prenten.

Een aardig album voor de liefhebbers van dit genre.

Koop Vlak voor het geluk.

(Vlak voor het geluk, Denis, Dupuy en Berberian, 80 blz., uitgegeven door Oog & Blik en De Bezige Bij)

Craig Thompson groeide op in een zeer christelijke familie op het Amerikaanse platteland. Een verstikkende omgeving, met een allesoverheersende kerk en een strenge vader. Thompson wou uit dit milieu ontsnappen. Toen hij verliefd werd op een mooi meisje tijdens een kerkkamp kwam dit proces in een stroomversnelling.

Thompson (°1975) werd uiteindelijk stripauteur. In Een deken van sneeuw vertelt hij het verhaal van zijn jeugd in bijna 600 meeslepende pagina's. Deze autobiografische striproman, waaraan hij drie jaar werkte, bleef niet onopgemerkt. Hij sleepte er heel wat awards mee in de wacht, Time noemde het de beste strip van 2003.

Een zeldzaamheid: een verhaal over een eerste liefde, zo goed herinnerd en zo eerlijk naverteld dat je weer weet wat het is om verliefd te zijn. Zo mooi dat het pijn doet. (Time)

Ontroerend, teder, prachtig getekend, pijnlijk eerlijk en waarschijnlijk het belangrijkste stripboek sinds Jimmy Corrigan. (Neil Gaiman)

Een juweeltje van vertelkunst dat universele thema's aansnijdt. (Stripschrift)

In dit verhaal, dat mooi weergegeven herinneringen bevat aan de kleine wreedheden die ouders hun kinderen aandoen en kinderen elkaar, beschrijft Thompson de extase en pijn van obsessie (voor een geliefde, voor God) en hij is er niet bang voor om te laten zien hoe zo'n obsessie uiteindelijk zichzelf verteert en verdwijnt. (The New York Times)

We mogen vier exemplaren van de intussen derde druk van deze fantastische striproman weggeven.

Wilt gij Een deken van sneeuw winnen?

Lees verder…

De Andere Strip is een nieuwe actie van Boek.be. Bedoeling is om elk jaar een minder bekende stripvorm in de kijker te plaatsen. Dit jaar zet Boek.be de striproman (ook wel graphic novel genoemd) in de spotlights.

Copy-paste van de site:
"Kort samengevat is de striproman de betere strip voor volwassenen, met literaire kwaliteiten en een afgerond verhaal, meestal in boekformaat, en waarbij beeld en woord op virtuoze wijze worden samengebracht. In de striproman vind je dan ook meer volwassen thema’s en een grotere psychologische diepgang bij de personages. Woord en beeld gaan zeer harmonisch samen, vaak in zwart-wit tekeningen. De striproman biedt net als een boek een afgerond verhaal of bestaat hooguit uit een beperkt aantal delen."

24 stripromans worden opgesomd als "te ontdekken". Daartussen een aantal klassiekers, wat nieuwe uitgaves, Vlaams werk en vertaald materiaal. Laat ons dat lijstje eens overlopen.

Lees verder…