De Killer is een reeks die evolueert. Eerst leek het gewoon een steengoede reeks over een koele en afstandelijke huurmoordenaar, maar er kwam vanalles bij. De killer filosofeert, zit met gewetensbezwaren, gaat samenwerkingen aan, krijgt een kind … Dat alles gebracht met ongelooflijke veel cool en geserveerd met heerlijk tekenwerk van Jacamon.

Eerlijk is eerlijk: de laatste albums, pakweg vanaf deeltje 6, vond ik minder. Teveel geleuter, filosofische overpeinzingen, politieke standpunten. Niet dat dat er van mij niet mag inzitten, maar ge moet ook niet overdrijven.

Langs de andere kant: alle respect voor Matz om niet altijd hetzelfde trucske te herhalen. Knap om te zien bovendien hoe hij met een minimum aan info voor de lezer (want eigenlijk weten bijna niks over wie de killer is) zo’n een cool personage heeft geschapen.

Oh, en niet dat De killer volgepropt is met actie. ‘t Is zoals de werkwijze van een huurmoordenaar: ‘t is vooral veel plannen en wachten en koest houden, en maar heel efkes PANG! PANG! actie. Zo zijn ook de albums. De actiescènes zijn erg beperkt.

Deel 9 Oneerlijke concurrentie voelt – alweer – aan als een scharnieralbum. Qua geleuteroverload valt het erg goed mee, al moet ge uw kopke er goed bij houden om het politieke wespennest waarin de killer zich heeft ingewerkt te kunnen volgen.

Maar het lijkt vooral de overstap naar een nieuwe fase in “de carrière” van de killer. Benieuwd wat er hem allemaal te wachten staat.

Score: 3/5 (over de quotering)

Koop De Killer 9. Of begin bij het begin en koop de bundeling van deel 1 tot 5.

(De Killer 9: Oneerlijke concurrentie, Matz, Luc Jacamon, 56 blz., uitgegeven bij Casterman)

Lewis Trondheim. Van zijn eigen zegt hij dat hij een luiwammes is, maar ik heb toch de indruk dat hij voor dat koosnaampje eigenlijk teveel strips lost.

Er is weer een nieuwe reeks van hem, ook vertaald in het Nederlands: Ralph Azham. Ralph woont in een afgelegen dorp op een berg en graag zien ze ‘m daar niet. Hij zou de Uitverkorene worden maar toen dat verkeerd liep, had dat een negatieve invloed op zijn populariteit. ‘t Is sowieso een rare kwiet hoor, die Ralph.

In deel 1 van Ralph Azham blijkt Ralph echter niet de niksnut te zijn waarvoor hij versleten wordt. In het begin misschien wel, maar als het dorp bedreigd wordt steekt Ralph de handen uit de mouwen. Op zijn eigen manier weliswaar. Trondheim reigt doorheen dit verhaal welgemikte flashbacks waarin hij uitweidt over Ralphs verleden.

Dat Trondheim niet de meest indrukwekkende tekenaar is, is geen nieuws. Toch blijf ik z’n tekenwerk altijd leuk vinden. Ook in Ralph Azham is dat zo, en toont hij dat hij zich goed kan behelpen ondanks zijn beperkingen. De flashbacks weet hij bijvoorbeeld mooi te onderscheiden van de rest van het verhaal.

Qua humor, want da’s een van de redenen waarom ge u een Trondheim aanschaft, zit het hier zeker snor. Wat absurditeiten, rare wendingen, het betere dialogenwerk, die typische Trondheim-nonchalance: vier keer check.

Waar dat laatste hem trouwens soms punten kost, houdt hij u nu met de flashbacks bij de les. Meer zelfs, het anders misschien te dunne verhaal krijgt dankzij de flashbacks een flinke upgrade. En hoewel Ralph Azham in het begin wat heen en weer boldert, komt er uiteindelijk toch een lijn in.

Het is uitkijken naar deel 2.

Score: 3/5 (over de quotering)

Koop Ralph Azham 1.

(Ralph Azham 1: Lieg je tegen de mensen van wie je houdt?, Lewis Trondheim, 48 blz., uitgegeven bij Dupuis)

Nee, Marshall, hoofdpersonage van De Ideale Man is niet de ideale man. Daarvoor lijkt hij teveel een loser. We hebben dan ook een album van Daniel Clowes in handen.

Marshall is een veertiger, kalend, grijs, gescheiden. Vrienden hebben een blind date voor hem geregeld. Hij zit te wachten in een café, allerhande deprimerende gedachten malen door zijn hoofd.

Zijn date blijkt al even onzeker over zichzelf als Marshall. Het gesprek verloopt met horten en stoten en vooral Marshalls gedachten komen op het voorplan. Die plaatst Clowes gewoon in gele kadertjes over de tekstballonnen heen. Ge kunt het gesprek nog wel ongeveer volgen, maar Marshalls gemaal primeert. Interesseren hem de koetjes en kalveren niet?

Ge krijgt dus geen Hollywoodromantiek, maar wel een verslag van hoe echte mensen met al hun gebreken hun eenzaamheid beu worden, diep ademhalen en in een nieuwe relatie proberen te springen.

Na Wilson, zijn vorige, naar Clowes-normen eerder middelmatige worp, toont Clowes dat hij het nog altijd heeft. Bij Wilson leek hij wat anders te willen doen, met gags en stijlspielereitjes. Met De Ideale Man doet hij absoluut niks nieuws, het déjà vu-gevaar loert, en toch ben ik blij, want ‘t is gewoon goed. En gewoon goed bij Clowes is heel goed.

Score: 4/5 (over de quotering)

Koop De Ideale Man.

(De Ideale Man, Daniel Clowes, 77 blz., uitgegeven bij Oog&Blik)

Rebetiko, de Griekse blues. Ontstaan eind negentiende eeuw. Vooral gespeeld door vluchtelingen uit Smyrna, nadat dat door de Turken heroverd werd. De vluchtelingen werden door de Grieken vaak als uitschot bekeken. Hun ellende bezongen ze in de rebetiko.

In Rébétiko brengt David Prudhomme het verslag van de belevenissen een groep rebetes (rebetiko-muzikanten) tijdens één dag en één nacht. De personages zijn losjes gebaseerd op echte rebetes.

Onder het fascistische bewind van Metaxas worden de rebetes in de illegaliteit gedrongen. Rebetiko spelen is verboden. De flikken constant op hun dak. Maar de blues zit in hun lijf. Alsook de alcohol en andere geestverruimende middelen.

Prudhomme maakt het zichzelf moeilijk met die groep rebetes. Hij deelt geen hoofdrollen uit, schippert wat tussen de diverse figuren en mist daardoor focus. Ook vertoont de opeenvolging van de gebeurtenissen veel overeenkomst met een lange nacht stappen: ge begint eraan, maar waar ge uiteindelijk terecht komt en waar ge allemaal passeert is op voorhand (en achteraf) niet altijd duidelijk. Rébétiko mist doelgerichtheid.

Wel toont Prudhomme zijn tekenkwaliteiten. Hij beperkt zich tot warme bruintinten en heeft daarmee genoeg om de mediterrane sfeer van de Atheense buitenwijken heel mooi te treffen.

Het is niet altijd even makkelijk om de verschillende personages van mekaar te onderscheiden, maar dat maakt Prudhomme dan weer goed met prachtig expressief tekenwerk. Jammer dat het scenario niet van hetzelfde kaliber is.

Score: 2,5/5 (over de quotering)

Koop Rébétiko.

(Rébétiko, David Prudhomme, 104 blz, Oog & Blik)

Plezante boel was het niet, de jeugd van David Small. Moeder die graag met kastdeurtjes mepte, vader die zijn boksbal verrot sloeg, broer die een drumstel martelde … De frustraties binnen het gezin Small werden meestal zonder woorden geuit. Van liefde en genegenheid niet veel te bespeuren.

Small vertelt zijn verschrikkelijke jeugdervaringen op een koele manier. Alsof er iets van zijn lever moet, maar er tegelijk niet teveel woorden aan wil vuilmaken.

Daarom misschien ook dat het soms wat uitgebreider had gemogen. Sommige passages in deze autobiografische graphic novel zijn zo hard raak, andere gebeurtenissen vertelt hij langs de neus weg terwijl we daar net meer hadden over willen weten.

Zijn tekenstijl is bijzonder efficiënt. Gefocust op de essentie, handig gebruik makend van de kracht van suggestie. Op het eerste zicht lijkt het allemaal rap-rap, maar in de gezichten bijvoorbeeld legt hij genoeg detail zodat ze erg expressief worden.

Hoewel Small soms wat te sprakeloos is, deelt hij een paar flinke mokerslagen uit. Erg moeilijk om niks te voelen bij zoveel familiemiserie. Niet aanbevolen voor wie op zoek is naar vrolijk vertier.

Score: 3/5 (over de quotering)

Koop Sprakeloos.

(Sprakeloos, David Small, 334 blz., uitgegeven bij Lebowski)

“Een erotische grafische roman” staat er op een van de eerste pagina’s. Ik zeg het maar: ge moogt die “erotische” gerust vervangen door “pornografische”. Maar echt heet zult ge er niet van lopen, vermoed ik.

Het verhaal is flinterdun: vrouw komt in een droomwereld terecht en belandt in een aanschakeling van seksscènes. Punten scoren met zijn verhaal doet McKean helemaal niet.

Gelukkig laat hij u wel alle hoeken van de kamer zien met zijn teken-, schilder-, foto- en collagewerk. Dat McKean tot de wereldtop behoort stond al langer als een paal boven water, en bewijst hij ook in Celluloid. De platte uitschuiver met vijg, passievrucht en ander suggestief fruit zal ik maar door de vingers zien.

Liefhebbers van een goed verhaal: gelieve u te onthouden. Wie het heeft voor kunstzinnige pikanterieën komt dan weer wel volledig aan zijn trekken.

Score: 3/5 (over de quotering)

Koop Celluloid.

Nsfw preview:

Lees verder…

Willy Linthout, wereldwijd bekend in België dankzij zijn Urbanus-strips, verloor zijn zoon. Zelfmoord. Hij schreef het van zich af in Jaren van de Olifant. Half-autobiografisch. Over Karel Germonprez die de zelfmoord van zijn zoon Wannes verwerkt. Behoorlijk straffe strip, goed voor 2 Eisner Award nominaties. Hoger als dat kunt ge als stripmaker niet denk ik niet. Linthout viel wel niet in de prijzen, maar de dubbele nominatie (“Best U.S. Edition of International Material” en “Best Writer/Artist-Nonfiction”) zegt al veel.

Jaren van de Olifant 2 is volgens de achterflap geen vervolg op deel 1. Germonprez doet wel weer mee, maar deze keer gaat het niet over hem, maar over de verpleegster Flo die hij ontmoet. Zij verloor haar gehandicapte dochtertje. Germonprez wil haar op zijn manier steunen.

Linthout hanteert dezelfde stijl als in deel 1. De typische tekenstijl die ge kent van de Urbanus-strips, maar dan niet ingekleurd en niet geinkt. Gewoon de potloodschetsen. Hoewel de stijl dus ietsje verschilt van zijn Urbanus-werk, lijkt het er toch nog erg op. En ik kan daar maar niet aan wennen. Ik blijf maar zitten met het gevoel dat er om elke hoek plots een fanfare aan zotte figuren en dolle fratsen kan tevoorschijn springen.

Hoewel dat niet gebeurt. Linthout houdt het vrij sober en intiem. Verdriet, afscheid, verwerking, onmacht zijn de hoofdthema’s. Te zwaar wordt het nooit, Linthout strooit – met mate – vrolijke noten en absurditeiten in het rond.

Conclusie: passend vervolg op Jaren van de Olifant 1, ook al zegt Linthout dat het geen vervolg is. Liet mij weer met de mond vol tanden achter, en ook verward vanwege de combinatie gevoelig onderwerp/Urbanus-tekenstijl.

Score: 3/5 (over de quotering)

Koop Jaren van de Olifant 2. Deel 1 ook beschikbaar.

(Jaren van de Olifant 2: De Leveling, Willy Linthout, 48 blz., uitgegeven bij Catullus)

Cuba, midden vorige eeuw. Ge hebt Chico, een puike pianist, en Rita, een begenadigde zangeres. Beiden aan het begin van hun carrière. Wacht, bekijk eerst dit:

Lees verder…

Na de besprekingen van Walking Dead 1, 2, 3 en 4, veronderstel ik dat ge weet waarover het gaat. Voor de achterste rij efkes herhalen: klein groepke mensen overleeft een zombie-invasie en palmt een gevangenis in waar ze zo goed als mogelijk trachten te overleven.

Moest ge denken dat Kirkman intussen de beste inkt uit zijn pen liet vloeien, ge zit vies verkeerd. Walking Dead 5 en 6 doen u op het puntje van uw stoel zitten.

Vooraan in deel 5 bemerken onze overlevers een helikopter in de verte, die neerstort. Dat moet onderzocht worden uiteraard. In welke miserie ze daardoor verzeild geraken … moet ge zelf maar lezen.

Wat ik wel wil verklappen is dat Kirkman toont dat het niet alleen de zombies zijn waarvan ge bang moet zijn, maar ook (en vooral) de wreedheid en allesoverheersende overlevingsdrang van de mens zelf.

Ik zou 4,5 willen geven, maar Adlard tekent hier en daar zo’n lelijke smoel dat het ‘m punten kost. Volgende keer graag wat minder haastwerk, jongeman.

Maar hoe dan ook: een van de strafste stripreeksen van ‘t moment.

Score: 4/5 (over de quotering)

Koop Walking Dead 5 / Walking Dead 6 (Deel 1, 2, 3 en 4 beschikbaar in box)

(Walking Dead 5: De beste verdediging / Walking Dead 6: Dit trieste leven, Robert Kirkman, Charlie Adlard, Cliff Rathburn, elk 136 blz., uitgegeven bij Silvester Strips)

Ondergronds is het debuut van de Belgen Wauter Mannaert (site, stripblog, 114064707 op ICQ) en Pierre de Jaeger. Twee jongens die zich eens helemaal lieten gaan.

We belanden in het Amerika van de jaren ’30 waar de crisis heeft toegeslagen. Harald kan – als bij wonder – aan de slag aan de band in een fabriek en belandt – geheel toevallig – in het ondergrondse gangenstelsel onder de fabriek – niet boven – waar zich een groep geitenwollensokken verborgen houdt, wachtend tot de crisis is overgewaaid.

Mannaert zet een tekenstijl neer die erg verwant is aan die van Christophe Blain (vooral) en Manu Larcenet (in mindere mate). Zwierig en speels. Ik hou er wel van. Al mis ik kleur.

De Jaeger begint zijn verhaal als een echte avonturenstrip. Lekker veel vaart erachter. Verhaalwendingen à volonté. Veelbelovend. Maar op den duur laat hij de teugels teveel los. Hij mengt er komedie, romantiek en naar het einde toe zelfs fantasy doorheen en daarmee verknoeit hij de soep. Ge moogt gerust vanalles door een avonturenstrip roeren, maar als ze de soep verpesten … In het geval van Ondergronds smaakt vooral het fantasy-element te afwijkend.

Daarnaast brengt de Jaeger het verhaal niet helder genoeg en met teveel aandacht voor bijkomstigheden. Een minder belangrijke, minder boeiende verhaallijn (“amai, we zitten hier vast in een grot”, volgende passage “hier zitten we goed vast hè, in deze grot”, volgende passage “amai, dat we hier serieus vies vast zitten”) hoeft echt niet zoveel pagina’s te beslaan.

Maar voor een debuut lang niet slecht.

Score: 3/5 (over de quotering)

Koop Ondergronds.

(Ondergronds, Wauter Mannaert en Pierre de Jaeger, 104 blz., uitgegeven bij Oog&Blik/De Bezige Bij)

Soms moet ge het niet ver zoeken. Ge pakt een goed verhaal, ge maakt daar goed tekenwerk bij en ge hebt een goeie strip. Simpel maar doeltreffend recept, toegepast door Milan Hulsing in Stad van klei.

De in Egypte wonende, uit Nederland afkomstige stripmaker nam de novelle Over de brug van Egypternaar Mohamed El Bisatie en brouwde er zijn graphic novel-versie van. Met verve.

En verf. Hij penseelt enkel in aardetinten, meestal met dikke streken. Kunstwerkjes zijn het. De ene keer redelijk gedetailleerd, de andere keer bijna een impressionistisch tafereel.

Het knappe beeldend werk ademt helemaal de sfeer uit van het verhaal dat zich in het stoffige en broeierige Caïro afspeelt en in de verzonnen stad van Salem.

Salem, da’s het hoofdpersonage van Stad van klei. Hij is een ambtenaar die een constructie heeft bedacht om een frankske bij te verdienen. Die constructie is een fictieve stad met een even fictief politiekorps waarvan Salem lonen, bonussen en andere vergoedingen int. Die centen zijn natuurlijk helemaal echt. Maar zijn constructie maakt Salem langzaam gek.

De echte wereld en Salems nepwereld vloeien soms in mekaar over, en daar lijkt Hulsing de lezer soms voor de gek te willen houden. Voor zo’n spelleke ben ik wel te vinden, maar meer als een bijkomstigheid wordt het niet.

Hulsing toont ook hoe snel en helder hij situaties kan uitleggen. Al mocht hij het soms best wat uitgebreider doen.

Stad van klei kunt ge lezen als het verhaal van een corrupte ambtenaar die zichzelf kapot fantaseert, en evenzeer als een van de verklaringen voor de recente oproer in Egypte.

Een stoffige parel, dit.

Score: 4/5 (over de quotering)

Koop Stad van klei.

Lees verder…

Herbert van Kwansuis, aka De Grote Khan, aka De Zwarte Heer, heeft er geen goesting meer in. De godganse dag chef spelen, pfff. Natuurlijk staat er direct volk te springen om de troon over te nemen, met de nodige miserie tot gevolg.

In de Donjon-reeks loopt het soms al eens dooreen. Donjon Monsters 4 is het laatste deel van een trilogietje dat verder bestaat uit Avondschemer 103 en Monsters 3, over het verval van Terra Amata.

Zoals ik al eerder verkondigde: de rek lijkt stilaan uit de reeks. Het vorige album leek het tij te keren, maar helaas tenenkaas, dit is het minste Donjon-album in tijden. Het verhaal is slap, de moppen zijn slap (als ge ze al vindt) en van visuele knipogen is ook nog maar weinig te zien.

Veel meer woorden ga ik er dan ook niet aan vuilmaken. Ik zit teleurgesteld te mokken in de zetel met een kop kouwe thee. Laat mij gerust.

Score: 2/5 (over de quotering)

Koop Donjon Monsters 4.

(Donjon Monsters 4: De zwarte heer, Lewis Trondheim, Joann Sfar, Stéphane Blanquet, 48 blz., uitgegeven bij Uitgeverij L)