Een nieuwe reeks van Leo. Iets waar ik altijd naar uitkijk, maar sinds Verre werelden toch met enige reserve. Al is Namibia niet helemaal een nieuwe reeks, het is de tweede cyclus van de uitstekende Kenya-reeks. Namibia laat zich echter perfect lezen zonder enige Kenya-kennis.

We landen in de zomer van 1949. De Britse inlichtingendienst ontdekt dat Herr Göring (u bekend, toch?) in Namibië rondwandelt. Wat gek is, want Göring pleegde in ’46 zelfmoord door een cyaankalipil te pakken in ‘t gevang. Dus sturen de Britten Kathy Austin eropuit om dat zaakske eens te checken.

Als ge Leo kent, zult ge denken: “Tiens, nazi’s? Waar is de sciencefiction naartoe?” Geen paniek kindertjes, naast wat nazihistorie bevat Namibia ook behoorlijk wat van die typische Leo-sciencefiction.

Net zoals bij Kenya werkte Leo samen met Rodolphe voor het scenario. Anders dan bij Kenya verzorgt Leo niet zelf het tekenwerk, maar laat hij dat over aan Bertrand Marchal. Weeral: geen paniek kindertjes, want Marchal is een betere keuze dan Icar (zie Verre werelden). Ge zoudt hem kunnen bestempelen als een aangeklede Leo.

Deel 1 van Namibia is een perfecte reeksopener. Volgestopt met vraagtekens (figuurlijke hè), die u haast dwingen om uit te kijken naar het opvolgalbum. Op naar deel 2!

Score: 3/5 (over de quotering)

Koop Namibia 1.

(Namibia, deel 1, Leo, Rodolphe en Marchal, 48 blz., uitgegeven bij Dargaud)

Maaike Hartjes, één van dé autobio-madammen uit Holland. Al moet ik zeggen (zoals eerder) dat haar autobio-gestrip me wat begon te vervelen. Als ge volle neut autobio doet dan kunt ge beter geen slaapverwekkende bezigheden hebben.

Gelukkig valt de nieuwe Maaike Hartjes erg goed mee qua geeuwgehalte. Ze maakt dan ook vanalles mee, want Hartjes trok naar Zuid-Afrika om een stripworkshop te geven.

Ge moogt gerust van een cultuurshock spreken. Maaike wordt geconfronteerd met de overblijfsels van de apartheid en met haar eigen vooroordelen. Ze doet haar best om die vooroordelen aan de kant te schuiven, maar makkelijk is dat niet. Daarnaast zijn er de typische toerist-in-een-vreemde-cultuur-situaties zoals de bedelaars, de angst om het fototoestel boven te halen want iedereen is bandiet,  of een wel heel erg grote exotische spin, midden in de nacht op de muur boven het bed.

Donker is dus niet het verslag van een lekker relaxte alles-toppie-vakantie, maar bevat flink wat bekommer- en ergernissen. Ik heb een sterk vermoeden dat Hartjes niet rap opnieuw een ticket richting Zuid-Afrika zal boeken.

Uiteraard gebruikt Hartjes zoals steeds haar stokskes-figuurkes. Wat nogal moeilijk blijkt als ze een zwarte medemens wil tekenen. Maar laat ons daar niet over zeuren. Al lang blij dat Hartjes deze keer wel wat te vertellen had.

Score: 3/5 (over de quotering)

Koop Donker.

(Donker, Maaike Hartjes, 95 blz., uitgegeven bij Oog & Blik/De Bezige Bij)

Uw Moeder geeft geschiedenisles. Opletten kinders, straks overhoring!

Richard Sorge (1895-1944), jongste zoon van een Duitse vader en een Russische moeder, opgegroeid in Duitsland. In 1914 gaat hij het leger in om mee te vechten met de Duitsers. In 1916 raakt hij gewond, ontdekt tijdens zijn revalidatieperiode Marx en de communistische ideologie, en wordt lid van de Duitse Communistische Partij.

Zijn politieke overtuigingen kosten hem z’n job en hij vertrekt naar Moskou waar hij aan de slag kan bij Comintern. Hij wordt ook aangeworven als spion voor de Sovjet-Unie en krijgt door de jaren heen verschillende opdrachten. Hij gaat dikwijls undercover als journalist van een of andere Duitse krant en weet met zijn charismatische karakter gemakkelijk vertrouwen te winnen bij “de vijand”.

In 1933 krijgt Sorge de opdracht om in Japan een spionagenetwerk op te richten. Hij werkt zich binnen in nazikringen en krijgt een job als journalist op de Duitse ambassade in Yokohama, Tokio, op dat ogenblik een nazinest. Op die manier kan Sorge de Russische militaire inlichtingendienst van cruciale Duitse info voorzien. Tegelijkertijd kan Sorge aan belangrijke geheime informatie van de Japanse overheid komen, die op dat moment op gespannen staat met de Sovjet-Unie.

De aanvang van WO II maakt Sorge’s werk intensiever en gevaarlijker, maar hij blijft ervoor gaan, door zijn communistische overtuiging. De Japanse geheime dienst begint echter onraad te ruiken en arresteert Sorge in oktober 1941. De Duitsers zijn verontwaardigd, want overtuigd van Sorge’s onschuld.

De Japanners denken eerst dat Sorge informatie verzamelde voor de Duitsers, maar Duitsland blijft dit, logischerwijs en naar waarheid, ontkennen. Daarop denken de Jappen dat Sorge voor de Sovjet-Unie werkt. Sorge wordt gemarteld, maar geeft nooit iets toe. Langs de andere zijde blijven de Russen beweren nooit van een Richard Sorge te hebben gehoord.

Sorge wordt op 7 november 1944 opgehangen in de Sugamo-gevangenis van Tokio. Pas in 1964 erkent de Sovjet-Unie Richard Sorge officieel als een van z’n dienaars.

Ziezo. Tot daar, in een notendop. Kijk, dat vind ik nu eens een interessant stukske geschiedenis. En dat moet Isabel Kreitz ook gedacht hebben want ze goot de laatste maanden van Richard Sorge in een strip, De meesterspion, Stalins ogen in Tokio.

Helaas ben ik niet bijster overtuigd door het resultaat. Kreitz gebruikt (best vakkundige) potloodtekeningen, maar ge krijgt maar zelden het gevoel dat ge in Japan zit. Wat kleur zou deze strip zeker deugd doen. Door alleen die grijstinten is het allemaal wat saai, eentonig en nogal Deutsch. Terwijl we toch in het Verre Oosten vertoeven.

Nog erger, Kreitz legt de nadruk in haar album niet juist. Naar mijn gevoel focust ze teveel op wat voor een overtuigende spion Sorge was, en hoe de stress hem uiteindelijk de das om deed, en toont ze veel te weinig hoe belangrijk Sorge’s spionagewerk voor de Sovjet-Unie was.

Dat leest ge pas achteraf in het essay van journalist Frank Giese. En ‘t is pas als ge dat essay leest dat ge de hele Richard Sorge-historie naar waarde weet te schatten. Wat jammer is. Ge zoudt de strip toch ook moeten kunnen lezen zonder dat essay erbij, nee?

Ook jammer dat het Japans in de tekstballonnen niet van een vertaling werd voorzien.

Score: 2,5/5 (over de quotering)

Koop De meesterspion.

(De meesterspion, Stalins ogen in Tokio, Isabel Kreitz, 160 blz., uitgegeven bij Oog & Blik/De Bezige Bij)

Lees verder…

Wilson is een ambetanterik eerste klas. Het soort kerel dat het altijd beter weet, altijd zijn mening verkondigt en zich nooit een moer aantrekt van iemand anders. Hij telt en al de rest kan de pot op. Sarcast, egotripper, aso. Leuk hoofdpersonage voor een strip.

En een typische anti-held à la Daniel Clowes. Hij beschrijft een aantal jaren uit het leven van weerzinwekkende Wilson. De vorm die hij daarvoor gebruikt: één-pagina-gags. De gags eindigen echter niet met een pointe, maar meestal met een tenenkruller. Clowes is dan ook geen moppentapper en Wilsons doen en laten is alles behalve funny.

De tekenstijl van Clowes varieert van realistisch naar karikaturaal en wat daartussenin zit. Qua kleuren gaat het van monochroom tot fullcolor. Niet dat het daardoor chaotisch wordt, het blijft duidelijk één geheel. Zeer geslaagd zoals ge van Clowes kunt verwachten.

Beetje gek is dat Wilson constant praat (of zagen is misschien een beter woord), zelfs als er niemand in de buurt is. Alsof hij het tegen u, de lezer, heeft. Zoals een nieuwslezer of presentator die rechtstreeks in de camera praat. Wilt Clowes de lezer op deze manier nog dichter bij zijn hoofdpersonage dwingen? Brrrr.

‘t Was alweer lang geleden dat we nog iets nieuws van Clowes onder ogen kregen, en hoewel ge weet dat Clowes het niet heeft voor toffe peren, is Wilson toch ietske teveel déjà vu. Zelfs al bedient Clowes zich van een originele vorm door zijn verhaal in gags te gieten en speelt hij met stijlen. Gelukkig is hij genoeg klassebak om zelfs op zijn middelmatigst behoorlijk te scoren.

Score: 3/5 (over de quotering)

Koop Wilson.

(Wilson, Daniel Clowes, 79 blz., uitgegeven bij Oog & Blik/De Bezige Bij)

Twee gags hieronder. In de Nederlandstalige versie zijn ze natuurlijk wel vertaald.

De bomma van Edith Kuyvenhoven is er eentje zoals iedereen er wel eentje heeft/had/kent. De koekskes die ze u voorschotelt zijn vervallen, de thee werd gezet met builtjes die gisteren al een eerste keer dienden, en op de armleuningen van de zetel heeft ze doekskes gedrapeerd tegen de vuiligheid. ‘t Zijn van die dingskes waar ge wat plaatsvervangende schaamte voor voelt, maar Gij Hebt Den Oorlog Nooit Meegemaakt Zeker?!

Ik, God en mijn oma is het graphic novel-debuut van de Nederlandse Edith van Kuyvenhoven en ze doet dat goed. Autobiografisch, met nogal simpele, kinderachtige (naïeve, in recensententaal) potloodtekeningen maar die drukken perfect uit wat er uitgedrukt moet worden, en zo simpel als Maaike Hartjes’ tekeningen zijn ze ook weer niet.

‘t Is trouwens Maaike Hartjes die me recent met haar autobio-bundeling Hartenjagen aan het geeuwen bracht. Autobio is tof zolang ge iets te vertellen hebt.

Edith Kuyvenhoven heeft gelukkig wel iets te vertellen. Ze gebruikt de verhuis van haar oma als kapstok om jeugdherinneringen en oude anekdotes aan op te hangen. Amusant en dikwijls herkenbaar.

Het verhaal van het laatste bezoek bij oma thuis en de eerste keer op bezoek in de nieuwe woonst wordt doorspekt met flashbacks. Dat gebeurt allemaal heel naturel, de overgangen van verleden naar heden zijn schoon vloeiend.

Als juffrouw Kuyvenhoven dit kan aanhouden, hebben de gevestigde Nederlandse stripdames een geduchte nieuwe concurrent erbij. Of zijn dat allemaal vriendinnekes onder mekaar?

Score: 3/5 (over de quotering)

Koop Ik, God en mijn oma.

Word fan van het album op Facebook (of vind het leuk, wat is het nu feitelijk?)

(Ik, God en mijn oma, Edith Kuyvenhoven, 104 blz., uitgegeven bij Catullus)

Hercules kent ge (hoop ik toch). Figuur uit de Griekse mythologie, halfgod, zoon van oppergod Zeus en prinses Alkmene. Beroemd om zijn twaalf werken, een echt held die kracht en intelligentie combineert.

Het is die Hercules die opduikt in de nieuwe reeks van Dark Dragon Books, doeltreffend Hercules getiteld. Maar in het eerste album De Thracische Oorlogen 1 treft ge niet de glorierijke held aan die ge verwacht.

Zijn twaalf werken zitten erop, hij is zijn gezin kwijt en hij is die Griekse goden zo beu als kouwe souvlaki’s. Dus verzamelt Hercules zeven vechtersbazen rond zich. Samen vormen ze een soort huurlingenleger. Zo’n beetje The H-Team. In dit album worden ze ingeschakeld door de koning van Thracië om zijn leger een snelcursus “meer ballen aan het lijf” te geven.

Opvallend is dat Hercules nogal teruggetrokken is. Bijna introvert. Hij is zwijgzaam, meer de man van daden dan woorden, dikwijls op de achtergrond. Als er gevochten moet worden gaat hij natuurlijk wel voluit. Maar ge kunt u niet van de indruk ontdoen dat het met enige tegenzin is.

Zoals bij de vorige Dark Dragon uitgaves kijkt niemand op een mot meer of minder. Hercules is zelfs extra gewelddadig. Hoofden, ledematen en bloed vliegen in het rond. Kijk dus uit voor venijnige vlekken.

Hercules heeft een goeie mix van Griekse mythologie, wat psychologie en extra veel actie. Als ge het hebt voor historisch/fantasy/heldendaden/spektakel/spierballengerol/geweld, dit is in mijn ogen het beste wat Dark Dragon Books al uitbracht. De karakters van Hercules’ zeven strijdmakkers komen nog niet genoeg uit de verf, maar ik ga ervan uit dat dat in de volgende albums wel zal gebeuren.

Over verf gesproken: extra punten voor het puike schilderwerk van Admira Wijaya.

Koop Hercules 1.

Score: 3/5 (over de quotering)

(Hercules 1 De Thracische Oorlogen 1, Steve Moore en Admira Wijaya, 64 blz., uitgegeven bij Dark Dragon Books)

‘t Zijn rakkers, het trio Jouvray, Jouvray en Presle. Ze kondigden Vreemde liefde aan als een tweeluik, maar na het lezen van deel 2 had ik wel heel erg het gevoel dat er nog een vervolg moest komen. Dat stond echter nergens aangekondigd. Bij navraag bij Uitgeverij L blijkt dat het trio pas heeft besloten de reeks nog even in leven te houden. Wordt vervolgd dus.

Gelukkig maar, want deel 1 van Vreemde liefde vond ik al zeer te pruimen, en de pruimen van deel 2 smaken nòg beter.

Deze keer komen vooral chanteuse Tho-Radia en professor Barzavotzig in het vizier. Tho-Radia lijkt van de ene beklemmende omgeving in de andere te zijn beland, terwijl Barzavotzig serieus worstelt met zijn nieuwe ik. Spongia valt nergens te bespeuren.

Wederom krijgen we een mooie mix voorgeschoteld van actie en spanning, een geut politiek, wat psychologie en humor. Ook zeer genoten van de mooie kleurpaletten in dt album. En ja hoor, met de uitgeworpen hengeltjes kan ik niet anders dan uitkijken naar deel 3. Laat maar komen!

Score 4/5 (over de quotering)

Koop Vreemde liefde 2.

(Vreemde liefde, deel 2, Jerome en Anne-Claire Jouvray, Stephane Presle, 70 blz. uitgegeven bij Uitgeverij L)

Ik maak dat zelden mee: dat ge meteen na het lezen van een strip goesting hebt om die strip opnieuw te lezen. Niklas Asker (Zweed, illustrator, schilder, stripauteur) slaagt daar met zijn debuut Bijgedachten wel in.

Jess en John ontmoeten mekaar op een luchthaven. Een korte, vrijblijvende babbel tussen twee vreemdelingen die mekaar waarschijnlijk nooit meer zullen zien. Jess is een schrijfster met een writer’s block, John is fotograaf.

En daarna begint Asker met uw voeten te spelen, al duurt het efkes eer ge dat doorhebt. Meer ga ik niet verklappen.

Asker bedient zich van een tamelijk realistische penseelstijl die bijwijlen wat doet denken aan Charles Burns. Niks wereldschokkends maar wel doeltreffend want in Bijgedachten tellen vooral het verhaal en het voetengerammel.

Uitgever Sherpa heeft het op de achterflap over intrigerend en misleidend en da’s de nagel op de kop. Hou ‘m in de gaten, die Niklas Asker.

Score: 3,5/5 (over de quotering)

Bekijk een preview van de eerste 11 pagina’s.

Koop Bijgedachten.

(Bijgedachten, Niklas Asker, 80 blz., uitgegeven bij Sherpa)

Aids. Voila, het hoge woord is er meteen uit. Maar verwacht u niet aan sentimenteel gedoe, belerend met-de-vinger-gezwaai of zwarte somberheid. Frederik Peeters pakt zijn autobiografische verhaal Blauwe pillen helemaal anders aan.

Op z’n negentiende zag Frederik Cati voor het eerst. Hij vond haar meteen geen onaangename verschijning. Er gebeurde echter niets. Een paar jaar later ontmoeten de twee mekaar opnieuw en nu staat er wel wat te gebeuren. Maar Cati heeft meteen iets te melden. Ze is seropositief, net als haar zoontje. Even slikken voor Frederik, maar toch wil hij de relatie een kans geven.

Blauwe pillen leest als een trein. Meeslepend, lichtvoetig ondanks het thema, dikwijls zelfs vrolijk. Natuurlijk speelt hiv een belangrijke rol in dit album, maar het zijn de personages waar het echt om draait.

Peeters toont een koppel dat gewoon gelukkig wil zijn, mooie momenten wil beleven, twee mensen die goesting hebben in elkaar. Er zijn ook de praktische ongemakken, de angst en de sombere momenten. Blauwe pillen is een hommage aan de liefde, al is het in dit geval wel een speciale liefde.

Score: 3,5/5 (over de quotering)

Preview van de eerste 7 pagina’s.

Koop Blauwe pillen.

(Blauwe pillen, Frederik Peeters, 190 blz., uitgegeven bij Sherpa)

De Fransozen Mezzo en Pirus leveren na hun eerdere straffe toebak De Vliegenkoning (ik wacht ongeduldig op deel 2, messieurs) opnieuw straffe toebak af met de one-shot Hold-up. Eigenlijk gaat het om oud werk dat vanonder het stof werd gehaald en opgefrist.

Hoewel, fris en stofvrij is Hold-up absoluut niet. We zitten namelijk in het broeierige Texas. Te zweterig voor uw 24-uurs-deo, te stoffig voor uw Dyson. We raken er verzeild in een hedendaagse western. Geen ju ju paardje, maar vroem vroem met snelle voituren. Een bankoverval mag natuurlijk niet ontbreken.

Hold-up is geen typisch good tegen the bad-verhaaltje. ‘t Zijn allemaal slechteriken tegen mekaar. Een hoop lelijke venten, een babyface, en een gevaarlijke madam ook. Allemaal fijn afgetekende karakters. De een al crapuleuzer dan de ander. De wet van de sterkste. En de slimste. En de snelste.

Mezzo en Pirus brengen hun verhaal fragmentarisch. Scènewissels, flashbacks. Werkt perfect. Qua tekenwerk en kleurgebruik kiezen ze logisch: een beetje vies en vuil, afgebleekt en zanderig. Het geheel, zoals al eerder gezegd: straffe toebak.

Score: 4/5 (over de quotering)

Preview van de eerste 12 pagina’s.

Koop Hold-up.

(Hold-up, Mezzo, Pirus, 104 blz., uitgegeven bij Sherpa)

Een oorlogsstrip, maar niet zoals ge verwacht. Geen groots opgezette massasc̬nes of heldhaftige soldaten. Scherven, een tweeluik, brengt het Рop ware feiten gebaseerde Рverhaal van Victor en Esther. Voor de oorlog (oorlog nummer 2) waren ze geliefden, maar Victor gaat het leger in en Esther duikt onder wegens haar joodse afkomst. Pas in 1946 ontmoeten ze mekaar terug, op een kerkhof. Er valt wel het een en ander te vertellen dan.

Het opvallendste aan Scherven is de visuele stijl van Erik de Graaf. Uitgepuurd, grafisch, sober. Erg stijlvol, maar ook wat stijf. Actiescènes en bewegingen zien er erg statisch uit. En daar kunnen de onomatopeeën (“Vrrrrrr”, “Kaboemm”, “Zzzhhhiiii”, “Ghiiii”) weinig aan verhelpen.

Victor blikt in een berg flashbacks terug op de oorlogsjaren. De verschillende tijdsframes krijgen elk een eigen kleurschema. Handig voor de lezer, maar dan nog is het kwestie van uw kopke erbij te houden. En toch hier en daar de draad kwijt raken.

Echt pakkend kunt ge Scherven niet noemen. Het verhaal is dat in se wel, maar de tekeningen, hoe schoon ook, werken tegen. Personages hebben het moeilijk om hun emoties goed over te brengen en de lezer echt te raken. ‘t Is allemaal wat vlak.

Score: 3/5 (over de quotering)

Koop Scherven 1.

(Scherven 1, Erik de Graaf, 250 blz., uitgegeven bij Oog & Blik / de Bezige Bij)

Zoek op internet naar reviews van The tale of one bad rat en ge zult niks dan positiefs vinden. Het album kreeg in 1996 een Eisner Award in dezelfde categorie waarin ook Sin City, Jimmy Corrigan, Hellboy, Black Hole en Stray Bullets werden bekroond. Dat kan dus bijna niet slecht zijn. En toch, ik vind er weinig aan, aan Het verhaal van een slechte rat.

Het album mixt drie ingrediënten: het verwerkingsverhaal van een misbruikt kind, een ode aan schrijfster/illustratrice Beatrix Potter en een toeristische brochure voor het Engelse Lake District.

Geen combinatie om vrolijk van te worden. Niet dat ik alleen maar vrolijke boel kan appreciëren. Maar het doet allemaal erg geitenwollen sokkerig aan. Belegen en gedateerd ook (het oorspronkelijke boek is dan ook van 1995). En belerend en schools (misschien dat Michel Kempeneers daarom afsloot met “Verplichte lectuur”). Het heeft iets van een suffe rechtstreeks-naar-tv-zaterdagavondfilm, vind ik.

Van mij had Talbot zijn drie ingrediënten wat minder gelijkmatig mogen mixen, om te beginnen. De volle focus op het verwerkingsproces, en veel minder Lake District- en Beatrix Potter-adoratie. Maak er desnoods drie strips van, als ge per se die twee eieren ook moet leggen.

Plus: ‘t is niet omdat ge een realistische tekenstijl hanteert en modellen gebruikt voor uw karakters, dat uw verhaal daarom ook meer waar (waarder?) wordt. Ik kreeg er koude rillingen van.

En nu we toch aan het klagen zijn: kan het ook wat minder met de clichés? De ruige krakers, de man die een lift en een maaltijd aanbiedt en daarvoor iets in ruil wil, de onschuldige aanraking die voor een onverwacht hevige reactie zorgt … Ge moet een verhaal rond dit verschrikkelijke thema toch ook op een andere manier kunnen aanpakken?

Score: 2/5 (over de quotering)

Koop Het verhaal van een slechte rat.

(Het verhaal van een slechte rat, Bryan Talbot, 128 blz., uitgegeven bij De Vliegende Hollander)