Bericht van onze pa aan de Adhesianen:

Zo’n racespelleke op de Nintendo DSi XL is wel plezant, maar kunt ge voor de volgende keer niet een Formule 1-simulator fixen? Zou toch veel geiniger zijn, nee? Kijk maar:

Eerst een bekentenis: ik heb na die Nintendo Game & Watch wel nog een elektronisch spellekes-iets in huis gehaald, maar ik dacht er vorige keer niet aan, en ik weet ook niet of het telt. Een iPod Touch. Nee, da’s geen echte spelconsole, maar ik heb er wel wat spellekes-apps op geïnstalleerd. En ik speel die eigenlijk nooit. Tot daar dit kort biechtintermezzo.

Laat ons teruggaan naar 5 maart. Na een uurke opruimwerk (was dat echt nodig kerels, zo’n joekel van een doos vol isomofrullekes?) zette ik de Nintendo DSi XL voor de eerste keer op on. Met behulp van de XL Stylus en de touchscreen (onderste scherm is touchscreen, bovenste niet) rap datum, tijd en toestanden ingevuld en we zaten in het DSi menu. Wat nu?

Eerst de eveneens toegestopte Professor Layton en de Doos van Pandora ’s proberen. Al rap zat ik samen met onze pa en ons Madeleine (die op bezoek was) in de zetel. Met z’n drieën op de twee schermkes loeren en puzzels oplossen. De XL Stylus wisselde geregeld van gebruiker (ge kunt de touchscreen ook met uw vingers bedienen, maar voor dit spelleke is de stylus handiger wegens preciezer).

Een knus avondje, zo met z’n drietjes gezellig dicht bij mekaar op de zetel. ‘t Was nog gezelliger geweest als onze pa niet af en toe iets riep als: “Maar allee lompe troela’s, ziet ge dat nu niet? Zò moet ge dat doen.”

De volgende dag had ik twee driejarigen in huis. Ik klapte de DSi XL open, startte het fotoprogrammaake Nintendo DSi Camera en speelde er wat mee met de twee rakkers. Ze amuseerden zich rot met de graffiti-functie: met verschillende kleurkes en stempels foto’s van zichzelf volsmossen.

Tot ik zei dat we gingen stoppen omdat het tijd was om te eten: Kermis! Boos! Roepen! Stampen! Da’s een goed teken zeker?

(Voor alle duidelijkheid, da’s geen filmke van mij hierboven.)

Verder zit er nog meer voorgeïnstalleerd spul op dat spel, waaronder:

Een audiorecorderke Nintendo DSi Sound met een paar effectjes (ook een gegarandeerd succes bij de klein mannen).

Een webbrowser (die traag is en niet bijzonder gemakkelijk te gebruiken – dan is surfen op de iPod een verademing). De verbinding met onze wifi maken ging trouwens vrij vlot. Automatisch vond ‘m de Moederwifi niet, dus heb ik ‘m handmatig de weg gewezen. Dat lukte wel.

Brain Training in het Engels en Nederlands (efkes geprobeerd, maar liever nog wat Layton spelen).

Een woordenboek met fotofunctie (Engels, Frans, Duits,  Spaans, Italiaans en Japans maar spijtig genoeg geen Nederlands).

De Nintendo DSi Shop, waar ge vanalles kunt downloaden. Soms is ‘t gratis, meestal kost dat punten (die ge verdient door Nintendo-producten te registreren op de Club Nintendo-website, of door ze te kopen).

Onze pa wou graag een racespelleke voor op de DSi, dus hebben we Asphalt 4: Elite Racing vanuit de Nintendo DSi Shop gedownload. 800 punten, van de 1000 die ik had gekregen voor het registreren van de DSi. De code van Professor Layton heb ik verprutst door het beveilingsstripke dat erop plakte iets te ruw eraf te trekken. Stom hè.

Onze pa over Asphalt 4: “Tof spelleke. Misschien iets te makkelijk, maar ge blijft u amuseren met nieuwe auto’s die ge kunt kopen en pimpen, en nieuwe opdrachten die ge krijgt. De console ligt goed in de hand met de controllers op de juiste plaats”. Niet dat meneer kenner is, hoor.

(Voor alle duidelijkheid, da’s geen filmke van mij hierboven.)

Bugs

Er zitten wel nog wat bugs op de Nintendo DSi XL. Zo zou, als ge in het algemene DSi menu zit, op het bovenste scherm een willekeurige foto uit uw fotobibliotheekske moeten verschijnen. Marcheert bij mij niet.

Ook blijft dat fotobibliotheekske bij mij soms haperen. Ge kunt door de foto’s bladeren, maar ze bewerken of verwijderen gaat niet meer. Een keer de DSi uit- en aanzetten is soms (maar niet altijd) genoeg op het probleem op te lossen.

Maar de ambetantste van de tegengekomen bugs is wel deze: als ge in de browser tekst wilt intikken, hebt ge een invulveldje met een prompt. Ge tikt één letter en hup, automatisch springt de prompt terug naar voor, vóór uw pas ingegeven letter. Om de een of andere reden kunt ge die letter dan ook niet wissen. Wat tot gevolg heeft dat ge altijd eerst de laatste letter moet ingeven van de tekst of URL of wat ge ook wilt intikken, en daarna de rest. Goed uw kopke erbij houden.

Het verdict

De Nintendo DSi XL is niks voor mij. Ik zou dat ding eigenlijk moeten wegdoen. Ik geraak daaraan verslaafd. Idem voor onze pa. Na een dikke week hebben we bijna 8 uur gespendeerd aan Professor Layton alleen. En ‘t spelleke is nog altijd niet uitgespeeld. Ondertussen blijft de stapel boeken en strips waar ik graag doorheen zou geraken onaangeroerd. En de berg strijk is ook hoger geworden. En de tv heeft ook minder uren geklopt. En de diepvriespizza’s zijn op.

Nee, serieus. Plezant speelgoed, die DSi XL. Vertier voor volk van 3 tot 63 jaar (volgens mijn persoonlijke testen). Vooral spellekes erop spelen is leuk. De fotofunctie vind ik eerder een aardigheidje, maar de klein mannen, they love it. Hetzelfde voor de geluidsrecorder. Nadeel: de Nintendo DSi XL bezit verslavende eigenschappen. Een beetje discipline kweken is dus noodzakelijk. Of minder lange blogposts schrijven.

Veruit het geniaalste Chatroulette-filmke van de voorbije weken. Een of andere kwiet gaat met z’n piano achter z’n webcam zitten en begint op Chatroulette te improviseren voor zijn toevallige passanten. Gewoonweg super:

(kussen voor Tom Bogman)

Gus is eigenlijk wat misleidend als titel voor deze cowboystripreeks. Gus is dan wel degene met de grootste mond, de meeste charme en de wildste plannen, ook Clem en Gratt spelen in Gus een belangrijke rol. Samen vormen de drie een los-vaste boevenbende in het Wilde Westen.

In het tweede deel van Gus leren we Clem beter kennen. De stille. Hij laat liever zijn pistool of zijn vuisten spreken. Clem heeft een maîtresse, een vrouw, een dochter en geen tijd voor de mooie praatjes van Gus. Dus besluit hij solo te gaan. Hij wil gewoon banken overvallen, simpel.

Gus 1: Nathalie was vooral een groot charmeoffensief van Gus zelf. In deel 2 speelt hij een veel kleinere rol. Da’s een beetje jammer, want Gus is een fantastisch personage. Gelukkig weet Blain met Clem ook te boeien. De cowboy met het rare kapsel is niet altijd even stil en bedeesd als ge zoudt gedacht hebben na het lezen van deel 1.

Blain blijft een meesterlijke verteller die het westerngenre op lekker onconventionele wijze aanpakt, met fijne invalshoeken en mooie beeldspraak.

Score: 4/5 (over de quotering)

Koop Gus 2.

(Gus 2: Mooie schurk, Christophe Blain, 88 blz., uitgegeven bij Oog & Blik)

De boys-versie heeft zelfs een extra feature: het kruis is flink gewatteerd. Want ge weet nooit wie u plots hardhandig uw pietje wilt pwn‘en.

Prijs is, voor wie er rap bij is, € 79. Meer details op wtfjeans.com.

(kussen voor Peggy)

Zegt Mick. Of het écht de beste videoclip ooit is, dat weet ik nog niet zo zeker, maar ze is alleszins heel straf.

Lady Gaga met Telephone featuring Beyoncé. Voor de muziek moet ge het niet doen, maar filmografisch, amai mijn botten.

Regisseur van dienst is Jonas Åkerlund, geen onervaren prutserke. Check die kostuums, de decors, de knipogen (hey Tarantino!), de grafische aspecten.

Bijna 10 minuten en geen seconde te lang:

Wally is alweer zoek. Deze keer heeft hij zich verstopt op Chatroulette. Ah ja, want Waldo is best een hippe vogel hoor.

Kunt gij hem vinden?

(kussen voor @stefanvdg)

Er loopt waarschijnlijk nog wel ergens één paljas rond die denkt dat Google niet meer is dan een zoekmachine. En die ene paljas heeft dan waarschijnlijk een vriend die hem een pets tegen z’n oor verkoopt en zegt: “Maar nee, gij paljas, Google, dat is toch ook Gmail. Ge weet wel. Voor te mailen.”

Gij en ik weten dat Google nog veel meer is dan dat. Dit filmke maakt er een (niet zo schone) samenvatting van:

Bij Google hebben ze dat filmke natuurlijk ook gezien. Hun antwoord.

(kussen voor SchilleZiever)

Maar als ge dan toch écht een spelleke moét spelen, omdat ge bijvoorbeeld heel heel heel erg toe zijt aan een momentje welverdiende ontspanning, doe het dan met Can’t You See I’m Busy? zodat het toch nog altijd lijkt alsof ge volle bak aan het werk zijt.

(kussen voor Crunchland)