Kies alvast een leuk hoedje voor jouw aap en vis dan maar in elk level uit hoe je het tranen latende diertje weer blij kunt maken.

Geen enkele van de puzzels zal je heel veel zoekwerk vergen maar hoe snel je het spel uitspeelt zal uiteindelijk je score bepalen.

(Dit is een blogpost van gastblogger Bart Bonte. Ook gastblogger worden?)

Wie kent het niet, de geliefde oude omafiets. Echte kenmerken van de omafiets zijn de lage instap en de rechte zithouding van de fietser. Juist om deze redenen is deze fiets erg in trek bij mensen die veel moeten fietsen en daarbij comfortabel willen zitten.

Vaak is dit model uitgerust met een zadelvering, deze zorgt voor meer comfort tijdens het fietsen op slecht wegdek en/of op straten met kinderkopjes. Ook het gebogen frame veert in zijn geheel meer dan die van een gewone fiets.

De omafiets is een citybike die erg in trek is bij jonge mensen. De vaakst voorkomende kleurstelling van de fiets is in het zwart met een wit achterspatbord. Ook typisch zijn de gesloten kettingkast en de ondoorzichtige jasbeschermers, maar inmiddels zijn ook andere kleuren helemaal hip.

De retro-trend heeft fietsenmakers aangezet de oude omafiets te vernieuwen en te leveren in leuke kleuren zoals lichtblauw, roze of ivoor. Daarbij hoort dan ook het authentieke bruine brede zadel. Gebruikte exemplaren worden ook graag zelf bespoten en met bloemen versierd.

Een heel ander soort fiets is de praktische vouwfiets. Hij werd vooral bekend in de jaren 70 met als accessoire het “grappige driehoekige vlaggetje”.

De vouwfiets van tegenwoordig heeft weinig meer te maken met de roestende, slecht afgewerkte exemplaren van toen. Ze zijn hightech en van hoogwaardige materialen, vaak zelfs uitgerust met een soort schokbreker, dit is een veersysteem dat kleine oneffenheden in het wegdek wegfiltert en ervoor zorgt dat de reis een stuk comfortabeler verloopt.

In de grote steden is deze cultklassieker bijna een statussymbool. De vouwfiets biedt ook een groot aantal voordelen wanneer men het openbaar vervoer veel gebruikt. Als de route naar het werk te lang is om te fietsen kan men de vouwfiets gebruiken om snel tussen de verschillende vervoersmiddelen te reizen.

Het “opvouwen” van een vouwfiets is kinderlijk eenvoudig: doe een paar trucjes met snelspanners, scharnieren, koppelingen en/of het in elkaar duwen van de verschillende onderdelen, en in luttele secondes heeft de fiets de afmetingen van een groot pakketje.

Een ander voordeel is dat de fiets bijna overal mee naar binnen mag worden genomen. Het gevaar van diefstal wordt hiermee erg verkleind.

Sommige mensen hebben hele andere redenen om een vouwfiets aan te schaffen: zij hebben een verzameling van speciale fietsen! De vouwfiets is dus al lang niet meer het oubollige fietsje van weleer, maar het is een trendy vervoersmiddel met een praktische functie geworden.

Waar de vouwfiets vaak een rationele aankoop is, wil men met een omafiets of gewoon comfortabel fietsen, of een liefde voor nostalgie uitdrukken.

Aki Ra is wat mij betreft de held van de dag. Hij spoort in Cambodja landmijnen op en maakt ze onschadelijk met niets meer dan een stok en een zakmes. Onnodig te zeggen dat dit zeer gevaarlijk is. Hij ontvangt hiervoor ook niets maar doet dit volledig vrijwillig. Hieronder een filmpje van een cameraman die zijn lef deelde.

Ge moet het niet persoonlijk opvatten: compilatie van een hoop opgestoken middelvingers in films:

Geen idee of muzikale vaardigheden voor een groot stuk al in uw genen moeten zitten, of dat dat aangeleerd kan worden. Hoe dan ook, er zijn grote verschillen op te tekenen.

Muzikaal:

Muzikaler:

Muzikaalst:

Meer video’s van die middelste muzikale rakker hier zo.

Ge zoudt het de gemiddelde hond/kat/konijn/koe/cavia niet geven, maar in sommige van die beestjes schuilen echte superhelden. Enkele voorbeelden:

Champis, een dwergkonijn uit Zweden, denkt dat hij een herdershond is:

Krokodil in de tuin? Geen probleem, de kat jaagt de ongewenste bezoeker wel even weg:

Deze poes is dan weer niet zo lief voor zijn huisgenootje:

En deze kat is stomverbaasd tijdens haar eerste ritje in een auto:

Sociale bewegingen en publieke acties zijn in. Maar met het grote aantal uitlatingen van sociale en politieke standpunten van tegenwoordig kan het lastig zijn voor kleinere protestgroepen of sociale bewegingen om voldoende aandacht te genereren voor hun specifieke doelstellingen.

Daarom doen betrokken burgers die wat willen doen aan huidige maatschappelijke problemen er goed aan om een aantal tips op te steken uit de marketingwereld. Om interesse te genereren in een sociale beweging en mensen te binden aan een maatschappelijk of politiek doel is het noodzakelijk dat er, ten eerste, voor gezorgd wordt dat de naam van de beweging zoveel mogelijk in de spotlight komt te staan, en ten tweede, dat de boodschap op een zo duidelijke en pakkende manier overgebracht wordt. Dit is de hele redenering achter de slogans die tijdens demonstraties altijd op spandoeken en borden in de lucht gehouden worden.

Maar er is geen reden waarom je deze slogans niet op andere manieren dan alleen op een spandoek ten toon zou spreiden. Als je aandacht wilt trekken voor je opvattingen, waarom laat je geen t-shirt bedrukken zodat je, waar je ook gaat, aan iedereen kan laten zien waar je voor staat?

Deel je speciaal bedrukte t-shirts uit aan vrienden, familie en iedereen die jouw mening deelt, en bouw zo vanzelf een achterban. Dragers van de t-shirts worden zo getransformeerd in wandelende politieke spandoeken. Als je vervolgens ook nog eens een twitteradres of QR-code op het t-shirt laat drukken worden geinteresseerden gelijk doorgekoppeld naar sociale mediasites waarop meer informatie te vinden is.

Succesvolle sociale bewegingen hebben al lang door dat door een slimme marketingaanpak er met weinig middelen veel belangstelling kan worden opgewekt. We leven nu eenmaal in een tijdperk van reclame en marketing. Als grote bedrijven en commerciële instellingen gebruik kunnen maken van slimme marketingtechnieken, waarom zouden betrokken burgers met hun eigen mening dit niet ook kunnen?

Belangrijk is natuurlijk wel dat slogans een zo wijd mogelijk publiek aanspreken en geen aanstoot geven. Verandering komt tot stand door het bouwen van bruggen, niet door mensen te verdelen.

In navolging van de vorige posts over het uitbreken van de apocalyps nu een derde een laatste post hierover. Deze post bevat twee iets langere kortfilmpjes van respectievelijk 14 en 23 minuten. Beide filmpjes hebben één gelijkenis: ze zijn beiden zeer deprimerend.

Het eerste filmpje vertelt het verhaal van een verloren onderzoeker die voor het uitbreken van een nucleaire ramp nog onderdak kon vinden in een atoomkelder, spijtig genoeg heeft zijn vriendin het niet op tijd gehaald. Naarmate het verhaal vordert zien we flashbacks en krijgen we te zien dat niets is wat het lijkt. Dit filmpje bevat ook zeer mooi beeldmateriaal.

Het tweede en langste filmpje van 23 minuten is zo mogelijk nog deprimerender. Twee soldaten zijn verloren gelopen in een verwoest land, moeten ze nog vechten? Maar vooral, waar is iedereen? Het enige teken van leven is de oorlog die lijkt door te gaan tussen de legers Red, Blue en Yellow. Maar heeft verder vechten nog wel zin? Hun meningen hierover verschillen en dit wordt gaandeweg duidelijk. Verwacht op het einde geen spectaculaire climax want die komt er niet.

Ook leuk om zo te dragen uiteraard.

Ge pakt uw gitaar, uwe versterker en alle effectenpedalen die ge hebt liggen. Ge wandelt daarmee een kunstgalerij binnen en installeert daar de boel. Ge verft erbij op de vloer “Walk on me”. En ge noemt dat kunst.

Ik vermoed dat ik daarmee niet zou wegkomen, maar als ge David Byrne zijt, frontmans van Talking Heads, dan durft meneer de galeriehouder zich al sneller bedenken.