Er loopt waarschijnlijk nog wel ergens één paljas rond die denkt dat Google niet meer is dan een zoekmachine. En die ene paljas heeft dan waarschijnlijk een vriend die hem een pets tegen z’n oor verkoopt en zegt: “Maar nee, gij paljas, Google, dat is toch ook Gmail. Ge weet wel. Voor te mailen.”
Gij en ik weten dat Google nog veel meer is dan dat. Dit filmke maakt er een (niet zo schone) samenvatting van:
Nee, natuurlijk moogt uw kostbare werktijd niet verprutsen met spellekes spelen. Dat vindt uwe baas niet fijn.
Maar als ge dan toch écht een spelleke moét spelen, omdat ge bijvoorbeeld heel heel heel erg toe zijt aan een momentje welverdiende ontspanning, doe het dan met Can’t You See I’m Busy? zodat het toch nog altijd lijkt alsof ge volle bak aan het werk zijt.
(kussen voor Crunchland)
Een tapijt liggen die eigenlijk op het stort thuis hoort? Ge kunt er ook iets creatiefs mee doen. Dit vind ik bijvoorbeeld een goeike:
Vorige week zijn onze pa en ik A Serious Man gaan kijken. Ik was vooral onder de indruk van de casting van de brilmonturen. Indrukwekkend. Zal bij de hipsterjongens en -meisjes ongetwijfeld een serieus Pavlovreflexke teweeg brengen.
Een greep uit de brillencollectie van A Serious Man:
Chris Dust is al een tijdje van het toneel verdwenen. Dit heeft vooral te maken met het feit dat ik heel veel dozen en meubels van punt A naar punt B moet verplaatsen. Enfin, omdat deze mashup zo superstrak zit kon ik niet anders dan dit snel eventjes te posten. Geniet (maar met mate). Lees verder…
Grote onrust in plastische chirurgieland: een kersverse wet bepaalt dat nieuwe borstimplantaten in België vanaf 1 januari 2011 zullen moeten voorzien zijn van een ingebouwde toeter.
Ene Jeff, berucht plastisch chirurg, aan het woord: “Op die manier komt een einde aan de discussie: “Zijn die tetten van u echt of niet?” en kan met een eenvoudige knijptest bepaald, of beter, gehoord worden of de verdachte tetten in kwestie door een plastisch chirurg dan wel door moeder natuur werden vervaardigd.”
Het geluid van de toeter kan door de klant gekozen worden. Opnieuw Jeff: “Afhankelijk van de producent van de implantaten kan er gekozen worden tussen 3 en 12 toetergeluiden. In de toekomst zal dat ongetwijfeld meer worden omdat nu nog maar twee producenten deze nieuwe “toeterimplantaten” leveren. Maar de wet die nu in België wordt ingevoerd gaat ongetwijfeld navolging krijgen, Nederland zou het volgende land zijn, en op termijn zult ge overladen worden met toeters. Zoveel borsten, zoveel toeters.”
Echt nieuw is deze nieuwe wet niet, België is het tweede land die ze invoert. Canada ging ons voor, daar moeten borstimplantaten vanaf 1 oktober 2009 een ingebouwde toeter hebben.
Kleine demonstratie van het resultaat:
Als ge van hemden strijken uw nieuwe hobby wilt maken, dan kunt ge best les gaan volgen bij een professionele hemdenstrijker. Kwestie van uw hobby een beetje serieus te nemen.
Als ge werkloos zijt en een nieuwe carrière als huishoudster wilt beginnen, dan kunt ge best een knoert van een USP verzinnen. Zoals deze, de Hipster House Cleaner:
Ge denkt misschien, "zo'n gezever, dat gaat toch niet marcheren". Awel, de Hipster House Cleaner bewijst het tegendeel, want Jen huurde 'm en bracht er verslag van uit.
(kussen voor Consumerist)
Een triest moment, weledele heren en welvoeglijke jonkvrouwen. Ridder Roeland, leverancier der concerttips, laat postkoetsgewijs weten dat hij tijdelijk zijn kostbare tijd zal moeten investeren in het veroveren van een nieuwe burcht, het ten berde brengen van balades onder balkons van huwbare maagden en het schrijven van een blijspel waarmee hij hoopt een nieuwe maliënkolder te kunnen vergoeden. Ja, veeg die snotters maar van onder uw neus.
Dus dacht ik, misschien moet ik maar efkes Ridder Roelands taak overnemen, in de hoop op een spoedige terugkeer. Alhier mijn concerttip voor de maand april.
Midlake, 23 april 2010, Trix. Kaartjes koopt ge hier.
De snuiters van Midlake hebben pas een verse plaat gescheten, The Courage of Others. Zet die op en voor ge weet waant ge u midden in het bos, ’s nachts, aan een knetterend kampvuur met vrienden. Ingeduffeld onder oude dekens, nippend van goeiekope wijn. De akoestische gitaren worden bovengehaald, er wordt meerstemmig gezongen. Meiden dansen blootvoets en in gebatikte kleedjes in het rond, blazen op een dwarsfluit of rammelen met een tamboerijn. Een moment om in te kaderen.
Die vers gescheten plaat klinkt ietske anders dan de vorige van Midlake. The Trials of Van Occupanther was meer van die gezapige seventies-gitaarrock. Ook zeer te pruimen hoor, maar als ge met verlengkabels en gitaarversterkers moet beginnen zeulen voor een zangstonde rond het kampvuur, da’s wat minder praktisch.
Afijn, om maar te zeggen dat ik uitkijk naar het concert van Midlake. Ik leg alvast een geruit flanellen hemd klaar en een paar houtblokken voor op het vuur. Tot dan?
Wie warmliep voor de maliënbikini van Red Sonja in Red Sonja 1: De brandende schedels zal oververhittingsverschijnselen krijgen van Red Sonja 2: Leven en dood. Daarin draagt ze op de beginpagina’s niet meer dan een transparante paarse sjaal. Strategisch om haar lijf gewikkeld, dat wel, maar toch transparant genoeg om uitgebreid aan tepelspotting te doen.
Da’s volgens onze pa meteen het grootste pluspunt van dit tweede Red Sonja album. Ik verdenk hem ervan een fanboy geworden te zijn.
Ik daarentegen heb het nog altijd niet voor de stoere krijgers, uitgebreide vechtscènes en dat vleugje fantasy. Red Sonja is echter met vakmanschap gemaakt, dat moet ik eerlijk bekennen, en ook dit album eindigt weeral met een torenhoge cliffhanger zodat ik stiekem toch ook een beetje uitkijk naar de afloop in slotdeel Red Sonja 3: Toren van bloed. Al was het maar om te zien hoe die horrorwending aan het einde uitdraait. Zombie-kindsoldaten. Brrr.
Score: 3/5 (over de quotering)
(Red Sonja 2: Leven en dood, Michael Avon Oeming, Mike Carey en Mel Rubi, 64 blz., uitgegeven bij Dark Dragon Books)
Een fameus wat de bedrijf de liefde-gehalte heeft volgende reclamespotje. Japanners hè. If you’re happy and you know it, clap your hanenkam:
Nooit gedacht dat ik een reclamefilmke voor tampons grappig zou vinden (Have a happy period? Puh-lease keirels). Maar hey, zeg nooit nooit, want dan is er ineens Moeder Natuur die haar Monthy Gift komt afgeven.
Moeder Natuur heeft een eigen YouTube-kanaal waarop ze Tampax promoot. Mijn favoriet filmke is dat van Moeder Natuur versus Serena Williams:
Lees de artikels van Chris Dust, Dokter Wolf of Uw Moeder.
Toffe link gezien? We zetten hem op Appelogen!
Contacteer ons
Wie is wie op Appelogen?
RSS 2.0
RSS Commentaren
Appelogen op Facebook
Appelogen op Flickr
Appelogen op Twitter
