Adriaan is een manneke van 12. Er is een groot jaarlijks vechttoernooi in zijn stad, maar zijn vechtpartner is plots ziek geworden. En ge moet met twee zijn om deel te nemen. Enter – vanuit het niets – de machoman Richard Aldana. Ook alleen, en op zoek naar een partner, want hij wil maar wat graag aan het toernooi deelnemen. En tegelijk indruk maken op Adriaans moeder die hij duidelijk ziet zitten. Zie daar de eerste 50 pagina’s van Last Man in een notendop.
Last Man wordt aan de man gebracht als een mangastrip. Een Europese dan nog, want de laatste keer dat ik de paspoorten van de de heren Vivès, Balak en Sanlaville controleerde waren die Frans.
Manga dus. Zijn de typische elementen aanwezig? Volop actie en vechtscènes? Check. Veel pagina’s waarin eigenlijk niet zo heel veel gebeurd? Check. Snel tekenwerk? Check. Een kwak magie? Check.
Is Last Man dan een echte manga? Nee, toch niet. Het tekenwerk draagt duidelijk de Vivès-stempel, en hoewel het minder uitgewerkt dan we van hem gewoon zijn, weet hij met enkele zuinige lijnen maximaal effect te behalen. De eerste pagina’s zijn zelfs ingekleurd, en dat had van mij gerust het hele album mogen duren.
Ook het verhaal is minder dun dan een typische manga. Ge kreegt meer op uw bord dan vechtscènes. De verschillende verstandhoudingen tussen de personages, de mysterieuze spelregels van het toernooi, dat magische gevechtselement, de achterliggende bedoelingen van Aldana … Genoeg om te doen uitkijken naar het volgende deel.
Want in deel 1 onthullen de auteurs eigenlijk niks. Wat het beoordelen van deze eerste Last Man niet zo evident maakt. Goeie start, dat wel, maar kunnen de drie Fransozen die belofte waarmaken?
Bovendien hebben ze het plan opgevat om halfjaarlijks een nieuwe Last Man op ons los te laten. 200 pagina’s per keer. Ambitieuze jongens.
Score: Lees verder…