Een beetje kunstliefhebber kent Takashi Murakami. De neo-popartgrootheid uit Japan. De man heeft een kortfilm gemaakt met Kirsten Dunst in de hoofdrol, getiteld “Akihabara Majokko Princess”.
Daarin zingt Dunst het bekende deuntje Turning Japanese van The Vapors, uitgedost in een kleurrijk manga-prinsessenkostuumke, dansend door de straten van Tokio.
Is dit kunst?
Chatroulette is de recentste hype in internetland, en aan elke deftige hype wordt minstens één documentaire gewijd. Hier is een proper gemaakte introductie op Chatroulette, van de hand van Casey Neistat:
Blockies. ‘t Lijkt in de verte misschien een beetje op Tetris, maar dan veel simpeler. Dus dan hoef ik daar geen extra uitleg bij te geven hè. Of wel?
Bij American Apparel hadden ze een wedstrijdje georganiseerd: Best Bottom Contest. Inderdaad, konten keuren.
Iedereen die goesting had mocht een foto van zijn/haar kont (uiteraard in American Apparel-outfit) uploaden om mee te doen. Zowel vrouwen als mannen. De beste inzendingen worden “de kont” in de nieuwe American Apparel-reclamecampagne.
De beste vrouwenkonten vindt ge hier.
De beste mannenkonten hier.
Bende gluurders.
Gisterenavond op de chat:
Chris Dust: zeg moeder, alabama hot pocket, kende da?
Uw Moeder: nee
Chris Dust: moede zeker ne keer uitproberen met onze pa. check it http://www.urbandictionary.com/define.php?term=alabama%20hot-pocket
Ik had het moeten weten. Chris Dust is een vettig manneke.
Die Denen toch. Hebben ze nationale filmheld Lars Von Trier (The Idiots, Dancer In The Dark, Dogville) toch wel niet gevraagd om een paar reclamefilmkes te maken om Denemarken te promoten als toeristische bestemming.
Natuurlijk is Lars zijn eigen eigenwijze zelf, zelfs als de Deense Toeristische Dienst 20 miljoen euro ophoest om meneer te paaien:
Ik kan me niet inbeelden dat iemand dacht dat Claudia Schiffer ook maar een klein beetje op Frida Kahlo zou trekken als ze haar van een monobrow zouden voorzien, maar blijkbaar was het resultaat voor fotograaf van dienst Karl Lagerfeld toch goed genoeg om dit zot idee te gebruiken voor een fotoshoot voor Vogue Duitsland (maart 2010 editie).
Hier sè, 15 dingen over borsten die ge nog niet wist, zelfs als uw naam Chris Dust is:
Eentje voor de liefhebbers van filmposters en grafische delicatessen: een groepke straffe ontwerpers werd gevraagd een filmposter te maken voor Tarantino’s Inglourious Basterds. Waaronder Alex Pardee, Rene Alamanza en Grotesk. De posters werden gedrukt op 6 exemplaren, Tarantino zette er zijn krabbel op en er werd een prijskaartje aan gehangen van 300 dollar. De opbrengst gaat naar Haïti.
(kussen voor O Mijn God Posters)
Volgens het AAD zijn we royaal te laat met volgend filmke, maar ik durf te wedden dat niet iedereen het al gezien heeft. Dus. Het green screen. Zoiets als een blue screen, maar dan groen.
Ik vermoed dat ze de kleur aanpassen aan wat hip is dat seizoen. Die groene schermen gebruiken ze niet alleen voor films maar blijkbaar ook voor doorsnee-televisiereekskes.
Ge moet dus niet denken dat alles wat ge ziet tijdens Witse daar ook in ‘t echt te zien is. Of bij de Pfaffs of zo.
Als ge – als uitbater van een tankstation – uw werknemers dan toch wilt verplichten zich in een tankstationoutfit te hijsen, dan kunt ge er beter voor zorgen dat die outfit klanten doet terugkomen.
Ik geef eerlijk toe dat ik Red Sonja 1 nogal bevooroordeeld begon te lezen. Ik had me aan een soort Conan met borsten verwacht, maar dat draaide toch een beetje anders uit. Geen paniek jongens, Red Sonja heeft wel degelijk borsten.
Deel 1 De brandende schedels dient vooral als kennismaking, en niet alleen met haar b. Ooit zou Red Sonja de echtgenote van een koning worden, maar omdat mejuffer liever met een zwaard hersenpannen kliefde dan koninginnenprotocollen te volgen, hielp ze die koning het hoekske om en begon aan haar omzwervingen waarvan we nu het verslag in de Red Sonja strips kunnen lezen.
‘t Is nog altijd geen spekkie voor mijn bekkie, dit stoerevrouwsgenre, maar het is eens geen cliché-krijger die de hoofdrol kreeg, en dat is ook al wat.
Pas op, voor de rest leunt Sonja redelijk dicht aan bij Conan. Ze hakt moeiteloos een bende boeven in de pan, en van een pijl in haar been wordt ze alleen maar woester. Soms een beetje voorspelbaar dus. Er zit ook een licht fantasy-element in Red Sonja, wat niet aan mij besteed is.
Maar genoeg gemekkerd, want het beoogde (mannelijke) lezerspubliek zal vooral gefascineerd zijn door Sonja’s weinig verhullende maliënbikini. Zit haar werkelijk als gegoten. Daar kan menig andere stripheldin een puntje aan zuigen.
Ook een schouderklop voor de (net zoals bij Conan) mooi verzorgde uitgave.
Score: 3/5 (over de quotering)
(Red Sonja 1: De brandende schedels, Michael Avon Oeming, Mike Carey en Mel Rubi, 64 blz., uitgegeven bij Dark Dragon Books)
Lees de artikels van Chris Dust, Dokter Wolf of Uw Moeder.
Toffe link gezien? We zetten hem op Appelogen!
Contacteer ons
Wie is wie op Appelogen?
RSS 2.0
RSS Commentaren
Appelogen op Facebook
Appelogen op Flickr
Appelogen op Twitter
