
Liefste vrienden & vriendinnen,
2011 eindigt op een aantal cliffhangers van jewelste. Zal Kim Jong-Un een even goeie dictator blijken als zijn pa? Zal Di Rupo de druk aankunnen? Levert de Arabische lente vruchten op? Gaan die Occupy’ers eindelijk een douche nemen? Wanneer gaan de films over Luik en Noorwegen in productie? En wie gaat er mee op café op 22/12/12? Spannend hoor. Of ook niet. Want wat de onheilsprofeten en internetforumlullo’s ook mogen beweren: de wereld draait door, met of zonder ons. Soit.
Slechts drie dingen maken het allemaal draaglijk: liefde, humor en muziek. En over dat laatste had ik geen klagen dit jaar. Want wat een fantàstisch muziekjaar was 2011.
Bob Dylan. 2011 was het jaar waarin de Troubadour der Troubadours eindelijk tot mij doordrong. En hoe! Met de kracht van 12 op de schaal van Richter. En daar moest hij dan zeventig voor geworden zijn! Ik heb dit jaar bijkans naar niks anders geluisterd, lieve mensen. Bijkans! Want er zweefde wel meer moois door de ether.
De tweede muzikale revelatie was voor mij een groepje uit Aalst. Een groepje dat perfect weet hoe ik mijn popmuziek het liefst heb: dromerig, avontuurlijk, meeslepend en een tikkeltje melancholisch. Meer van dat, jongens en meisje! Verder veel lekkers van o.a. Mastodon, Black Keys en Tom Waits. En heldin PJ die de beste plaat uit haar reeds indrukwekkende carrière maakte.
Live werd ik omvergeblazen door een dwerg uit Minneapolis en 4 lelijke baardapen uit Australië. Uiterlijke schoonheid is geen must in de rock ‘n roll. Zelf stond ik ook nog eens op een podium (dank, Ward) en ik merkte hoe hard ik het gemist heb. Volgend jaar meer van dat!
De categorie “singles” is “songs” geworden. Omdat ik besef dat singles eigenlijk niet meer bestaan. En omdat er zo verdomd veel mooie liedjes werden gemaakt.
Over het filmjaar zal ik kort zijn: geen topjaar, maar toch een dikke 20 maal vuurwerk. En 5 lievelingsregisseurs lieten zich (alweer) van hun beste kant zien: Scorsese, Polanski, Woody Allen, Von Trier en de Dardennes. Op toneelgebied ruilde ik vampieren voor nazi’s. Ook leuk.
Maar. Mijn lijstjes dus. Zoals elk jaar moet je ze nemen voor wat ze zijn: lijstjes. En denk er vooral het uwe van.
En voor 2012 wens ik jullie véél liefde, humor, goeie films en massa’s mooie muziek! De nieuwe van The Hickey Underworld, bijvoorbeeld.
Hier gaan we:
Lees verder…