Like us on Facebook
Begint het niet stilletjes aan tijd te worden dat je ons liket?
Mmmm ... burgers
Ik krijg er al honger van.
Nick & Toots - Hey Joe
Nick Cave en Toots Thielemans, samen op een podium.

Gapen = gillen

Grappig filmke, gapers worden gillers. That’s it.

Lees verder…


0 commentaren - 13.03.14 - Uw Moeder

Toetsenbord uit Lego

Iets om indruk mee te maken op uw collega’s: een toetsenbord uit Lego-blokskes. Werkend, jawel!

Filmke hieronder. Een complete how-to is er echter niet, dus als ge er zelf eentje zoudt bouwen, smijt uw how-to eens op het web!

Lees verder…


0 commentaren - 12.03.14 - Uw Moeder

Nog efkes en het eerste kwart van 2014 ligt al achter ons. Op muzikaal vlak kregen we al het een en ander binnen. Deze twee sprongen er voor mij uit:

Favoriete platen van het moment: Mogwai / The Notwist

Mogwai – Rave Tapes

1997 en postrock was nog iets nieuws. Mogwai was een kersverse band en bracht hun debuut uit, het intussen legendarische Young Team. Kunt ge u nog de opwinding herinneren? Man, dat waren nog eens tijden. En ja, ik word oud.

Fastforward naar 2014 en Mogwai doet nog steeds van postrock, hoewel het genre wat op z’n gat ligt. Hun achtste studioplaat Rave Tapes is er en iets nieuws doen ze niet. Oké, misschien wat meer synths dan we gewoon zijn (hier en daar moet ik zelfs aan Kraftwerk denken), maar het ontbreken van oorverdovende gitaarexplosies, luidsprekerverpulverende climaxen en grote hard-zacht-contrasten mag al enige platen niet meer verbazen.

Hoe dan ook, de Schotten doen waar ze goed in zijn, en dat doen ze goed. In de AB bewezen ze vorige maand dat ze ook live nog steeds zeer overtuigend zijn. Dus van mij hoeven ze nog niet op pensioen.

Koop Rave Tapes: cdelpeedigitaal.

Favoriete platen van het moment: Mogwai / The Notwist

The Notwist – Close to the Glass

1998 en indieliefhebbers ontdekken de Duitse band The Notwist dankzij hun fantastische plaat Shrink. Hun vierde plaat al, want het gezelschap bestaat al sinds 1989. Na drie grunge-metal-punk-noise-achtige platen maken ze nu echter een flinke ommezwaai.

Fastforward naar 2014 en The Notwist laat eindelijk nog eens van zich horen. Mag ook wel, want ze blazen dit jaar 25 kaarskes uit. Dat ze graag op zich laten wachten wisten we al. Na Shrink was het vier jaar wachten op (het eveneens uitstekende) Neon Golden (2002), daarna 6 jaar op (het nogal lauwe) The Devil, You and Me (2008) en daarna werd het weer stil.

Maar nu zijn ze dus terug en ze doen nog steeds van indierock met een flinke geut elektronica, zoals we sinds Shrink van hen gewoon zijn. Meer zelfs, op hun verse worp Close to the Glass kreeg knopkesman Martin Gretschmann opvallend veel speelruimte. Het lijkt alsof ze eerst hun songs hebben geschreven om ze daarna door Gretschmann volledig uit mekaar te laten halen en terug in mekaar te laten steken.

Het resultaat is een plaat die u niet vanaf de eerste luisterbeurt grijpt. Met veel bliepjes en kraakjes, minimalistisch, uitgekleed en verknipt. Ge hoort dat er popdeuntjes onder verschuilen maar het is wennen en zoeken.

Elke luisterbeurt hoort ge meer en beginnen dingen op hun plaats te vallen. Een postindietronicaplaat zou ik het durven noemen. Die uw geduld vraagt, zoals 20 jaar geleden, toen ge nieuwe muziek zat te ontdekken door dezelfde plaat keer op keer opnieuw te spelen, geïntigreerd, want er zat ergens iets in wat u boeide, al wist ge niet wat. Tot ge uiteindelijk verslaafd waart. Dat soort plaat heeft The Notwist nu ook gemaakt, iets wat ge tegenwoordig nog maar zelden tegenkomt.

Of Close to the Glass tot de beste platen van 2014 gaat behoren, daarvoor Lees verder…


0 commentaren - 12.03.14 - Uw Moeder

Gezien: Breaking Bad – The Final Season

Voor ge verder leest, ik ga zodadelijk wellicht iets teveel sluiertiplichten, dus als ge The Final Season van Breaking Bad nog niet gekeken hebt, leest ge waarschijnlijk beter niet verder.

Zijt ge er nog? Ok dan. Breaking Bad. Het moet ooit stoppen helaas. En nu valt het doek echt. Seizoen 5 eindigde met een joekel van een cliffhanger: Hank vond iets dat hij niet mocht vinden in Walts badkamer.

In de eerste aflevering van het finale seizoen pikken we daar de draad op. En dan gaat het ineens rap en weet ge dat er nog heel wat te gebeuren staat.

Ja, het laatste seizoen is een regelrechte thriller, maar anders dan in pakweg een 24, waarin de knal pas knalt in de laatste aflevering, krijgt ge hier een paar knallers, doorheen de laatste afleveringen. En ja hoor, er zit ook vuurwerk in de allerallerallerlaatste vijf minuten.

Bon, wat vinden we ervan? Breaking Bad werd al zo vaak een van de beste tv-reeksen van de laatste jaren genoemd (en terecht), maar is het einde ook zo superieur?

Eerlijk: de finale liet me wat koud. Niet dat de laatste aflevering slecht was, maar voor mij had het anders gemogen. Heel erg hard de focus op Walt, de losse plotlijnen nog snel afwerken, en daarbij toch iets aan geloofwaardigheid en realiteitszin moeten inboeten. Toevallig, die sleutels van de Volvo, niet? Toevallig, dat al die tijd niemand Walt ziet en aangeeft bij de politie? Of dat hij Badger en Skinny Pete makkelijk kan optrommelen? Of aan een volautomatisch mitrailleur kan geraken? Moeten we ons daar allemaal geen vragen bij stellen?

Waar Breaking Bad anders zijn tijd nam, en alles heel berekend en helder was, gaat het in het laatste seizoen allemaal net te snel en verliest het de focus. Er wordt veel tijd overbrugd en dat gebeurt nogal slordig. Het draait op het einde helemaal om Walt, maar ik had ook graag gezien hoe het met Skyler, Walt Junior (of noemt gij ‘m liever Flynn?) en Marie verder gaat, hoe zij alles verwerken en hun leven verder zetten. Om nog maar van Jesse te zwijgen, die in een bijrolletje wordt geduwd en daarnaast niet helemaal logisch meer handelt (of vindt ge het normaal dat hij Walt niet door z’n kop schiet maar met een knikje afscheidt neemt, als bij de vorige ontmoeting Walt Jesse verraadt aan de neonazi’s en ook nog ‘s bekent dat hij Jane zag sterven?).

De scenaristen laten deze keer dus wat steken vallen, en dat kan ook moeilijk anders als ge ziet in welk tempo ze in het laatste seizoen alle verhaallijnen moeten afronden. Can’t blame de mannen eerlijk gezegd, want om het wel allemaal uitgebreid en geloofwaardiger te doen hebt ge waarschijnlijk nog een seizoen extra nodig.

Is Breaking Bad – The Final Season dan een misser? Nee toch niet. Het blijft wat mij betreft een absolute must-see als ge de vorige seizoenen gezien hebt. Er zitten heel wat geweldige scènes in, een paar serieuze oh shit momenten, de vertolkingen zijn subliem (wel even getwijfeld bij Jesse in de eerste afleveringen, maar hij herstelt zich) en het blijft mij verbazen dat ge sympathie kunt voelen voor Walt, die badder than ever is.

En ge wilt toch gewoon weten hoe alles afloopt of niet soms? Dus ja, kijken. En dan treuren, dat het nu echt gedaan is.

Score: Lees verder…


0 commentaren - 11.03.14 - Uw Moeder

Als twee vreemden mekaar aflebberen

Ideetje van regisseuse Tatia Pilieva: wat als twee volslagen vreemdelingen elkaar zouden moeten kussen? Ze werkte het idee uit, zocht 20 vrijwilligers en maakte er een filmke van.

Schoon om te zien. Het aftasten, de blikken, het hoofd van de juffrouw dat achteruit gaat, de handen die van de heupen worden weggedrukt als het goed is geweest …

Lees verder…


0 commentaren - 11.03.14 - Uw Moeder

Pukkelpop 2014: de eerste namen!

Het is elk jaar opnieuw hard uitkijken naar de affiche van het schoonste festival van ons landje. Ons geduld werd vandaag beloond: de eerste namen voor Pukkelpop 2014 zijn bekend.

Het volledige lijstje vindt ge hier. Dit zijn mijn persoonlijke highlights: The National (tijd om die mannen nog eens een herkansing te geven, want bij hun vorige doortocht was ik precies de enige die er niet helemaal wild van was), QOTSA (omdat er nooit genoeg gerockt kan worden), Boy & Bear (is dat live ook lekker?), First Aid Kit (een van mijn favoriete platen van 2012, staat hier nog geregeld op), Bill Callahan (wil al zo lang eens live zien).

En weer een hoop namen waar ik nog nooit van gehoord heb. Zoals dat hoort!

Wat zijn uw favorieten?

Lees verder…


0 commentaren - 10.03.14 - Uw Moeder

Broken Bells - After the Disco

Broken Bells, het tweemansvennootschap van de heren James Mercer (aka de frontman van The Shins) en Brian Burton (aka muzikant, songsmid en producer Danger Mouse, die al meewerkte aan albums van onder andere Beck, Gorillaz, Sparklehorse, Black Keys, en ook nog eens de ene helft van Gnarls Barkley is).

Ze hebben hun tweede full-ei gelegd, gedoopt After the Disco. Dat opent met een straf trio: Perfect World, After the Disco, Holding On for Life. Dat laatste nummer hebt ge hoogstwaarschijnlijk al eens op de radio horen passeren. Volgens de heren zelf klinkt het een beetje als de Bee Gees, maar ik hoor er vooral Novastar in. Een mooiere referentie me dunkt.

Het openingstrio is aanstekelijke, lichte meezingsynthpop in een hypergestyleerde productie. Knappe refreinen, strofes die de pudding niet doen inzakken, proper gezongen en uitgekiend geïnstrumenteerd. Vakwerk.

Helaas gaat het daarna snel bergaf. Nummerke vier op de cd, Leave It Alone, kan er nog net mee door, maar wat er daarna volgt mist de energie, de schittering, het gefonkel van het eerste kwartier van de cd. Het wordt wat saai en uw aandacht erbij houden wordt een serieuze inspanning, hoeveel konijnen de gevaarlijke muis ook uit zijn productionele hoed tovert.

Goed begonnen, maar niet gewonnen.

Score: Lees verder…


0 commentaren - 10.03.14 - Uw Moeder

minimale-techno

1. UK/DK, docu uit 1983 over punk.

2. Het geheime leven van …. plankton!

3. Losing My Religion in majeur.

4. Zo werd vroeger touw gemaakt.

5. Vier bandrecorders zijn genoeg om Lees verder…


0 commentaren - 08.03.14 - Uw Moeder

Checkbox is een experimenteel en minimalistisch spelletje door Ty Taylor. Het bevat geen tekst, graphics, muziek of instructies van welke aard dan ook.

Lees verder…


0 commentaren - 07.03.14 - Bart Bonte

De logica zou je doen denken dat een dier enkel een kleiner dier dan zichzelf kan inslikken. De natuur heeft echter zoals zo vaak een aantal uitzonderingen.

Een extreem voorbeeld hiervan is de zwarte veelvraat. Zoals zijn naam doet vermoeden is het een echte slokop, zelfs zo erg dat hij prooien tot 10 keer zijn eigen gewicht kan verzwelgen. Al heeft zijn vraatzucht soms wel een prijs: de meest voorkomende doodsoorzaak bij de zwarte veelvraat is Lees verder…


0 commentaren - 06.03.14 - Jannickvdb
Gastblogger op appelogen
Lees eens op een ander!
Lees eens een krant


Pagina 1 van 754: 12345678910...203040...Laatste »